https://wikijoo.ir/index.php?action=history&feed=atom&title=%D9%85%D8%B9%D9%86%D8%A7%D8%B4%D9%86%D8%A7%D8%B3%DB%8Cمعناشناسی - تاریخچهٔ نسخهها2026-08-03T21:51:46Zتاریخچهٔ نسخهها برای این صفحه در ویکیMediaWiki 1.41.0https://wikijoo.ir/index.php?title=%D9%85%D8%B9%D9%86%D8%A7%D8%B4%D9%86%D8%A7%D8%B3%DB%8C&diff=2010037424&oldid=prevShahraabi در ۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳2019-07-24T05:23:50Z<p></p>
<p><b>صفحهٔ تازه</b></p><div><br />
معناشناسی (semantics)<br/> (یا: دلالتشناسی) علم مطالعه و بررسی معانی واژگان، بهویژه از منظر دگردیسیهای تاریخی؛ از شاخههای عمدۀ زبانشناسی. مطالعۀ تجربی معانی کلمات و جملهها در زبانهای موجود از شاخههای زبانشناسی، و مطالعۀ انتزاعی معنا در رابطه با زبان یا سیستمهای منطقی نمادین از شاخههای فلسفه است. حیطۀ معناشناسی شامل سه مطلب اساسی است: روابط کلمات با منظوری که افاده میکنند، رابطۀ کلمات با تفسیرکنندگان آن، و در منطق نمادین رابطۀ شکلی علایم با یکدیگر. نخستین کسی که اصطلاح معناشناسی را به مفهوم علمی امروزی آن بهکار برد، ام برهآل<ref>M.Breal</ref>، زبانشناس فرانسوی، بود که در کتابی کم حجم اما بسیار ارزشمند خود، ''معنیشناسی: مطالعاتی پیرامون علم معنی'' (۱۸۹۷)، از مطالعات صرفاً تاریخی دوری گرفت و روشی خردهپژوهانه، مبتنی بر اصول روششناختی زبانشناسی نوین، پیشنهاد کرد. سیک اگدن<ref>''C.K.Ogden''</ref>، آی اِی ریچاردز<ref>I.A.Richards</ref>&nbsp;و برونیسلاو مالینوفسکی<ref>Bronislaw Malinowski</ref>&nbsp;را نیز میتوان از پیشگامان این شاخه بهشمار آورد، هرچند در آثار آنها اختصاصاً از معنیشناسی یادی نرفته است. زبانشناسان در این نکته همرأیاند که زبانشناسی دو شاخۀ اصلی دارد: آواشناسی و معناشناسی؛ بنابراین، مطالعۀ علمی زبان در دو سطح صوری و معنایی انجام میگیرد. زبان، نظامی است. که در یک سوی آن «پیام» و در سوی دیگرش نمادها و نشانهها قرار دارند. فردینان دو سوسور<ref>Ferdinand de Saussure</ref>&nbsp;این دو سو را دال و مدلول میخواند. بررسی دال مربوط است به حوزۀ آواشناسی و بررسی مدلول در حوزۀ معناشناسی میگنجد. بر این مبنا، معناشناسی عبارت است از مطالعۀ معنی واژگان مکتوب و گفتاری. معنیشناسی در حوزۀ زبان مکتوب دگردیسیهای کلامی خلاقانه را میکاود و در حوزۀ زبان گفتار، سازوکارهای متعارف واژگان را به مطالعه میگیرد. نظریۀ جدید معناشناسی زایشی را جورج لاکوف و جیمز مککارلی ارائه کردند. معناشناسی در فلسفه به مسائلی چون معنا و حقیقت، معنا و تفکر و رابطۀ میان علامتها و معانی آنها میپردازد. از ۱۹۲۵ با انتشار کتاب ''معنای معنا'' از اوگدِن و ریچاردز، معناشناسی در نقد ادبی و سبکشناسی نیز واجد اهمیت شده است. معناشناسی عمومی نحوۀ تأثیر کلمات بر رفتار بشری را مطالعه میکند و واضع آن آلفرد کورزیبسکی است. اغلب زبانشناسان، حوزۀ زبانگفتاری را عرصۀ اصلی مطالعات معنیشناختی میدانند و برآناند که مطالعۀ زبان مکتوب در زبانشناسی در درجۀ دوم اهمیت قرار دارد. باید اذعان کرد که مطالعۀ معنی فقط در حوزۀ زبانشناسی محل بحث نیست؛ فلاسفه، جامعهشناسان و روانشناسان نیز به بحث معنی پرداختهاند. لودویگ ویتگنشتاین<ref>Ludwig Wittgenstein</ref>&nbsp;و جان سرل<ref>John Searle</ref>&nbsp;و ژاک دریدا<ref>Jacques Derrida</ref>&nbsp;در حوزۀ فلسفه، و ژاک لاکان<ref>Jacques Lacan</ref>&nbsp;در حوزۀ روانکاوی مطالعۀ معنی را نیز در دستور کار خود داشتهاند. ازجمله موضوعهای عمدۀ معنیشناسی، که فلاسفه و روانشناسان نیز بدان توجه داشتهاند، میتوان از مسائلی چون «نامگذاری»، بحث «مفهوم و مصداق»، «بافتهای زبانی و غیر زبانی»، «ساختهای واژگانی»، «نسبت معنی و جمله» و «نسبت معنی و دستور زبان» یاد کرد.<br />
<br />
&nbsp;<br />
<br />
----<br />
<br />
[[Category:زبان شناسی و ترجمه]] [[Category:(زبان شناسی و ترجمه)اصطلاحات و مفاهیم]]</div>Shahraabi