میرزا جعفر ریاض همدانی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Shahraabi در ‏۵ آوریل ۲۰۲۲، ساعت ۰۷:۴۶

2022-04-05T07:46:16Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ آوریل ۲۰۲۲، ساعت ۰۷:۴۶
خط ۲۹:		خط ۲۹:
	میرزا جعفر ریاض همدانی ( -1268ق)		میرزا جعفر ریاض همدانی ( -1268ق)

	(با نام اصلی: میرزا جعفر همدانی؛ متخلص به ریاض و معروف به بدیع‌الزمان ثانی) نویسنده، شاعر، خوشنویس و موسیقی‌دان قرن 13ق. او از شعرا و نثرنویسان عهد محمدشاه و ناصرالدین شاه بود. در سرودن اشعار به زبان فارسی و عربی بسیار ماهر بود و در انواع شعر مهارت داشت. در نگارش خطوط نسخ و شکسته هم استاد، و در علوم ریاضی نیز توانمند بود.		(با نام اصلی: میرزا جعفر همدانی؛ متخلص به ریاض و معروف به بدیع‌الزمان ثانی) نویسنده، شاعر، خوشنویس و موسیقی‌دان قرن 13ق. او از شعرا و نثرنویسان عهد [[محمدشاه قاجار (تبریز ۱۲۲۲ـ تهران ۱۲۶۴ق)\|محمدشاه]] و [[ناصرالدین شاه قاجار\|ناصرالدین شاه]] بود. در سرودن اشعار به زبان فارسی و عربی بسیار ماهر بود و در انواع شعر مهارت داشت. در نگارش خطوط [[نسخ، خط\|نسخ]] و [[شکسته نستعلیق، خط\|شکسته]] هم استاد، و در علوم ریاضی نیز توانمند بود.

	در همدان متولد شد. نخست نزد ابوالقاسم ذوالریاستین تحصیل کرد که در دورۀ پادشاهی فتحعلی شاه و ~~محمدشاه قاجار،~~ از بزرگان و متمولان همدان به حساب می‌آمد. اما پس از مرگ او، زندگی دشواری را پشت سر گذاشت و ناچار شد از همدان به تهران برود و در آن شهر دنبال کار بگردد؛ هر چند که توفیقی پیدا نکرد.		در همدان متولد شد. نخست نزد ابوالقاسم ذوالریاستین تحصیل کرد که در دورۀ پادشاهی [[فتحعلی شاه قاجار (۱۱۸۵ـ اصفهان ۱۲۵۰ق)\|فتحعلی شاه]] و محمدشاه، از بزرگان و متمولان همدان به حساب می‌آمد. اما پس از مرگ او، زندگی دشواری را پشت سر گذاشت و ناچار شد از همدان به تهران برود و در آن شهر دنبال کار بگردد؛ هر چند که توفیقی پیدا نکرد.

	او در نجوم و هیأت و هندسه نیز استاد بود. اما با این همه توانمندی، در تهران بیکار و سرگردان بود و به سختی روزگار می‌گذراند. بعد از مدتی زندگی در انزوا، ~~امیر کبیر~~ او را شناخت. عموماً به لحاظ مالی شرایط دشواری داشت و از هنر و دانش خویش بهرۀ چندانی نمی‌برد.		او در نجوم و هیأت و هندسه نیز استاد بود. اما با این همه توانمندی، در تهران بیکار و سرگردان بود و به سختی روزگار می‌گذراند. بعد از مدتی زندگی در انزوا، [[امیرکبیر]] او را شناخت. میرزا جعفر ریاض همدانی عموماً به لحاظ مالی شرایط دشواری داشت و از هنر و دانش خویش بهرۀ چندانی نمی‌برد.

	از جمله آثار اوست: ''دیوان غزلیات'' که در 1316ش در تهران به چاپ رسید؛ ''ریاض‌الادب''؛ کتاب ''گنج شایگان''، که به سبک گلستان سعدی و پریشان قاآنی تقلید کرده و آن را نوشته است. او همچنین صاحب مقالاتی به سبک بدیع‌الزمان همدانی و مقامات حمیدالدین بلخی بوده است.		از جمله آثار اوست: ''دیوان غزلیات'' که در 1316ش در تهران به چاپ رسید؛ ''ریاض‌الادب''؛ کتاب ''گنج شایگان''، که به سبک [[گلستان]] [[سعدی، مصلح الدین (شیراز ح ۶۰۶ـ ح ۶۹۱ق)\|سعدی]] و پریشان [[قاآنی، میرزا حبیب (شیراز ۱۲۲۳ـ تهران ۱۲۷۰ق)\|قاآنی]] تقلید کرده و آن را نوشته است. او همچنین صاحب مقالاتی به سبک بدیع‌الزمان همدانی و مقامات [[حمیدالدین بلخی، محمود بن عمر ( ـ۵۹۹ق)\|حمیدالدین بلخی]] بوده است.

	پس از مرگ ~~امیر کبیر،~~ بیمار و به مرض شقاقلوس (یا: [[قانقاریا]]) مبتلا شد و پس از رنج و درد بسیار، در همان سن جوانی فوت کرد.		پس از مرگ امیرکبیر، بیمار و به مرض شقاقلوس (یا: [[قانقاریا]]) مبتلا شد و پس از رنج و درد بسیار، در همان سن جوانی فوت کرد.

Shahraabi در ‏۵ آوریل ۲۰۲۲، ساعت ۰۷:۴۱

2022-04-05T07:41:14Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ آوریل ۲۰۲۲، ساعت ۰۷:۴۱
خط ۲:		خط ۲:
	\|عنوان =میرزا جعفر ریاض همدانی		\|عنوان =میرزا جعفر ریاض همدانی
	\|نام =		\|نام =
	\|نام دیگر=		\|نام دیگر=میرزا جعفر همدانی
	\|نام اصلی=میرزا جعفر همدانی		\|نام اصلی=میرزا جعفر همدانی
	\|نام مستعار=متخلص به ریاض		\|نام مستعار=متخلص به ریاض
	\|لقب=معروف به بدیع‌الزمان ثانی		\|لقب=متخلص به ریاض و معروف به بدیع‌الزمان ثانی
	\|زادروز= همدان		\|زادروز= همدان
	\|تاریخ مرگ=1268ق		\|تاریخ مرگ=1268ق
خط ۱۷:		خط ۱۷:
	\|مکتب =		\|مکتب =
	\|سمت =		\|سمت =
	\|جوایز و افتخارات =		\|جوایز و افتخارات =از شعرا و نثرنویسان عهد محمدشاه و ناصرالدین شاه
	\|آثار =دیوان غزلیات؛ ریاض الادب؛ گنج شایگان		\|آثار =دیوان غزلیات؛ ریاض الادب؛ گنج شایگان
	\|خویشاوندان سرشناس =		\|خویشاوندان سرشناس =
	\|گروه مقاله =		\|گروه مقاله =
	\|دوره =		\|دوره =قاجار
	\|فعالیت های مهم =از شعرا و نثرنویسان عهد محمدشاه و ناصرالدین شاه		\|فعالیت های مهم =از شعرا و نثرنویسان عهد محمدشاه و ناصرالدین شاه
	\|رشته =		\|رشته =

Shahraabi در ‏۵ آوریل ۲۰۲۲، ساعت ۰۷:۳۹

2022-04-05T07:39:51Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ آوریل ۲۰۲۲، ساعت ۰۷:۳۹
خط ۳۵:		خط ۳۵:
	او در نجوم و هیأت و هندسه نیز استاد بود. اما با این همه توانمندی، در تهران بیکار و سرگردان بود و به سختی روزگار می‌گذراند. بعد از مدتی زندگی در انزوا، امیر کبیر او را شناخت. عموماً به لحاظ مالی شرایط دشواری داشت و از هنر و دانش خویش بهرۀ چندانی نمی‌برد.		او در نجوم و هیأت و هندسه نیز استاد بود. اما با این همه توانمندی، در تهران بیکار و سرگردان بود و به سختی روزگار می‌گذراند. بعد از مدتی زندگی در انزوا، امیر کبیر او را شناخت. عموماً به لحاظ مالی شرایط دشواری داشت و از هنر و دانش خویش بهرۀ چندانی نمی‌برد.

	از جمله آثار اوست: ''دیوان غزلیات'' که در 1316ش در تهران به چاپ رسید؛ ''~~ریاض الادب~~''؛ کتاب ''گنج شایگان''، که به سبک گلستان سعدی و پریشان قاآنی تقلید کرده و آن را نوشته است. او همچنین صاحب مقالاتی به سبک بدیع‌الزمان همدانی و مقامات حمیدالدین بلخی بوده است.		از جمله آثار اوست: ''دیوان غزلیات'' که در 1316ش در تهران به چاپ رسید؛ ''ریاض‌الادب''؛ کتاب ''گنج شایگان''، که به سبک گلستان سعدی و پریشان قاآنی تقلید کرده و آن را نوشته است. او همچنین صاحب مقالاتی به سبک بدیع‌الزمان همدانی و مقامات حمیدالدین بلخی بوده است.

	پس از مرگ امیر کبیر، بیمار و به مرض شقاقلوس (یا: [[قانقاریا]]) مبتلا شد و پس از رنج و درد بسیار، در همان سن جوانی فوت کرد.		پس از مرگ امیر کبیر، بیمار و به مرض شقاقلوس (یا: [[قانقاریا]]) مبتلا شد و پس از رنج و درد بسیار، در همان سن جوانی فوت کرد.

Shahraabi در ‏۵ آوریل ۲۰۲۲، ساعت ۰۷:۳۸

2022-04-05T07:38:24Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ آوریل ۲۰۲۲، ساعت ۰۷:۳۸
خط ۲۹:		خط ۲۹:
	میرزا جعفر ریاض همدانی ( -1268ق)		میرزا جعفر ریاض همدانی ( -1268ق)

	(با نام اصلی: میرزا جعفر همدانی؛ متخلص به ریاض و معروف به بدیع‌الزمان ثانی) نویسنده، شاعر، خوشنویس و موسیقی‌دان قرن 13ق. از شعرا و نثرنویسان عهد محمدشاه و ناصرالدین شاه بود. در سرودن اشعار به زبان فارسی و عربی بسیار ماهر بود و در انواع شعر مهارت داشت. در نگارش خطوط نسخ و شکسته هم ~~استاد بود.~~ در علوم ریاضی نیز توانمند بود.		(با نام اصلی: میرزا جعفر همدانی؛ متخلص به ریاض و معروف به بدیع‌الزمان ثانی) نویسنده، شاعر، خوشنویس و موسیقی‌دان قرن 13ق. او از شعرا و نثرنویسان عهد محمدشاه و ناصرالدین شاه بود. در سرودن اشعار به زبان فارسی و عربی بسیار ماهر بود و در انواع شعر مهارت داشت. در نگارش خطوط نسخ و شکسته هم استاد، و در علوم ریاضی نیز توانمند بود.

	در همدان متولد شد. نخست نزد ابوالقاسم ذوالریاستین تحصیل کرد که در دورۀ پادشاهی فتحعلی شاه و محمدشاه قاجار، از بزرگان و متمولان همدان به حساب می‌آمد. اما پس از مرگ او، زندگی دشواری را پشت سر گذاشت و ناچار شد از همدان به تهران برود و در آن شهر دنبال کار ~~بگردد.~~ هر چند که توفیقی پیدا نکرد.		در همدان متولد شد. نخست نزد ابوالقاسم ذوالریاستین تحصیل کرد که در دورۀ پادشاهی فتحعلی شاه و محمدشاه قاجار، از بزرگان و متمولان همدان به حساب می‌آمد. اما پس از مرگ او، زندگی دشواری را پشت سر گذاشت و ناچار شد از همدان به تهران برود و در آن شهر دنبال کار بگردد؛ هر چند که توفیقی پیدا نکرد.

	او در نجوم و هیأت و هندسه نیز استاد بود. اما با این همه توانمندی، در تهران بیکار و سرگردان بود و به سختی روزگار می‌گذراند.		او در نجوم و هیأت و هندسه نیز استاد بود. اما با این همه توانمندی، در تهران بیکار و سرگردان بود و به سختی روزگار می‌گذراند. بعد از مدتی زندگی در انزوا، امیر کبیر او را شناخت. عموماً به لحاظ مالی شرایط دشواری داشت و از هنر و دانش خویش بهرۀ چندانی نمی‌برد.

	~~بعد از مدتی زندگی در انزوا، امیر کبیر او را شناخت.~~		از جمله آثار اوست: ''دیوان غزلیات'' که در 1316ش در تهران به چاپ رسید؛ ''ریاض الادب''؛ کتاب ''گنج شایگان''، که به سبک گلستان سعدی و پریشان قاآنی تقلید کرده و آن را نوشته است. او همچنین صاحب مقالاتی به سبک بدیع‌الزمان همدانی و مقامات حمیدالدین بلخی بوده است.

	~~عموماً به لحاظ مالی شرایط دشواری داشت و از هنر و دانش خویش بهرۀ چندانی نمی برد.~~

	از جمله آثار اوست: ''دیوان غزلیات'' که در 1316ش در تهران به چاپ رسید؛ ''ریاض الادب''؛ کتاب ''گنج شایگان''، که به سبک گلستان سعدی و پریشان قاآنی تقلید کرده و آن را نوشته است.

	او همچنین صاحب مقالاتی به سبک بدیع‌الزمان همدانی و مقامات حمیدالدین بلخی بوده است.

	پس از مرگ امیر کبیر، بیمار و به مرض شقاقلوس (یا: [[قانقاریا]]) مبتلا شد و پس از رنج و درد بسیار، در همان سن جوانی فوت کرد.		پس از مرگ امیر کبیر، بیمار و به مرض شقاقلوس (یا: [[قانقاریا]]) مبتلا شد و پس از رنج و درد بسیار، در همان سن جوانی فوت کرد.

Shahraabi در ‏۲۳ ژوئن ۲۰۲۰، ساعت ۰۷:۴۹

2020-06-23T07:49:35Z

صفحهٔ تازه

{{جعبه زندگینامه
|عنوان =میرزا جعفر ریاض همدانی
|نام =
|نام دیگر=
|نام اصلی=میرزا جعفر همدانی
|نام مستعار=متخلص به ریاض
|لقب=معروف به بدیع‌الزمان ثانی
|زادروز= همدان
|تاریخ مرگ=1268ق
|دوره زندگی=
|ملیت=ایرانی
|محل زندگی=
|تحصیلات و محل تحصیل=
| شغل و تخصص اصلی =نویسنده، شاعر عهد محمدشاه و ناصرالدین شاه
|شغل و تخصص های دیگر=خوشنویس و موسیقی‌دان
|سبک =
|مکتب =
|سمت =
|جوایز و افتخارات =
|آثار =دیوان غزلیات؛ ریاض الادب؛ گنج شایگان
|خویشاوندان سرشناس =
|گروه مقاله =
|دوره =
|فعالیت های مهم =از شعرا و نثرنویسان عهد محمدشاه و ناصرالدین شاه
|رشته =
|پست تخصصی =
|باشگاه =
}}
میرزا جعفر ریاض همدانی ( -1268ق)

(با نام اصلی: میرزا جعفر همدانی؛ متخلص به ریاض و معروف به بدیع‌الزمان ثانی) نویسنده، شاعر، خوشنویس و موسیقی‌دان قرن 13ق. از شعرا و نثرنویسان عهد محمدشاه و ناصرالدین شاه بود. در سرودن اشعار به زبان فارسی و عربی بسیار ماهر بود و در انواع شعر مهارت داشت. در نگارش خطوط نسخ و شکسته هم استاد بود. در علوم ریاضی نیز توانمند بود.

در همدان متولد شد. نخست نزد ابوالقاسم ذوالریاستین تحصیل کرد که در دورۀ پادشاهی فتحعلی شاه و محمدشاه قاجار، از بزرگان و متمولان همدان به حساب می‌آمد. اما پس از مرگ او، زندگی دشواری را پشت سر گذاشت و ناچار شد از همدان به تهران برود و در آن شهر دنبال کار بگردد. هر چند که توفیقی پیدا نکرد.

او در نجوم و هیأت و هندسه نیز استاد بود. اما با این همه توانمندی، در تهران بیکار و سرگردان بود و به سختی روزگار می‌گذراند.

بعد از مدتی زندگی در انزوا، امیر کبیر او را شناخت.

عموماً به لحاظ مالی شرایط دشواری داشت و از هنر و دانش خویش بهرۀ چندانی نمی برد.

از جمله آثار اوست: ''دیوان غزلیات'' که در 1316ش در تهران به چاپ رسید؛ ''ریاض الادب''؛ کتاب ''گنج شایگان''، که به سبک گلستان سعدی و پریشان قاآنی تقلید کرده و آن را نوشته است.

او همچنین صاحب مقالاتی به سبک بدیع‌الزمان همدانی و مقامات حمیدالدین بلخی بوده است.

پس از مرگ امیر کبیر، بیمار و به مرض شقاقلوس (یا: [[قانقاریا]]) مبتلا شد و پس از رنج و درد بسیار، در همان سن جوانی فوت کرد.