https://wikijoo.ir/index.php?action=history&feed=atom&title=%D9%85%DB%8C%D8%B1%D8%B2%D8%A7_%D8%B9%D9%84%DB%8C_%D8%AE%D8%A7%D9%86_%D8%A2%D8%B4%D8%AA%DB%8C%D8%A7%D9%86%DB%8Cمیرزا علی خان آشتیانی - تاریخچهٔ نسخهها2026-06-27T05:26:22Zتاریخچهٔ نسخهها برای این صفحه در ویکیMediaWiki 1.41.0https://wikijoo.ir/index.php?title=%D9%85%DB%8C%D8%B1%D8%B2%D8%A7_%D8%B9%D9%84%DB%8C_%D8%AE%D8%A7%D9%86_%D8%A2%D8%B4%D8%AA%DB%8C%D8%A7%D9%86%DB%8C&diff=2010091077&oldid=prevShahraabi در ۲۷ اکتبر ۲۰۲۰، ساعت ۱۰:۲۵2020-10-27T10:25:29Z<p></p>
<p><b>صفحهٔ تازه</b></p><div>میرزا علی خان آشتیانی (آشتیان 1285-1337ق)<br />
<br />
(متخلص به آشوب و ملقب به ادیب خلوت) از فضلا، شعرا و ادبای آذربایجان، و از مرثیه سرایان ایرانی در دورۀ قاجار. میرزا علی خان در 1285ق در آشتیان متولد شد. حدود 1300ق همراه پدرش- میرزا اسماعیل خان عماد لشكر آشتیانی که او هم فضل و دانش بسیار داشت- برای تحصیل از آشتیان به تبریز مهاجرت كرد و آن جا رشد کرد و در محضر اساتیدی همچون حاج سید حسین برنجی به كمال رسید و توفیق بسیاری حاصل کرد. <br />
<br />
به تشویق و نیز اجبار حسنعلی خان امیر نظام گروسی که خودش از فضلاء و ادباء و پیشکار ولیعهد در آذربایجان بود، او نیز مانند دیگر ادباء و شعرای آن خطه به تألیف و ترجمۀ کتاب می پرداخت. میرزا علی خان آشتیانی از مظفرالدین شاه لقب "خانى" گرفت و در دارالانشاء تبریز به دبیرى اشتغال یافت. <br />
<br />
آشوب آشتیانی پس از فوت پدرش، وارد خدمت دولتی شد و مدتی عهده دار مشاغل گوناگون بود. پس از آن، از شغل دولتی کناره گیری کرد. <br />
<br />
او که به زبان فرانسه مسلط بود، در 1330ق (1290ش) و در ایام انقلاب تبریز، از ترس دردسر و گرفتاری، به بلژیک گریخت و آن جا مدتی به تدریس زبان های شرقی پرداخت. سپس به تبریز برگشت و در 1337ق (1297ش) فوت کرد.<br />
<br />
تألیفاتی دارد که هیچ کدام از آن ها چاپ نشده است. تنها تصحیح ترجمۀ «نهج البلاغه» كه اصل ترجمۀ آن از حاج ملا صالح برغانى بوده، از او در 1321ق چاپ شده است. <br />
<br />
از دیگر تألیفات اوست: تاریخ شعرای معروف ایران؛ تاریخ علم حساب اسلامی ایران؛ قاموس واژههای فارسی (تا حرف دال)؛ «چهارده بند از ادب»، شعر؛ «تبریک نامه»، شعر؛ «چهارده بند در مصیبت خامس آلعبا»، شعر؛ «وطنیات»، شعر.<br />
<br />
آشتیانی در نثر و نظم به دو زبان عربى و فارسى تسلط داشته است. او در قصیده از سبک خراسانى پیروی میکرده و در ترکیب چهارده بند عاشورایى خود، آمیزهای از سبک عراقى و خراسانى را به کار گرفته است.</div>Shahraabi