می مارش - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mohammadi3 در ‏۱۴ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۱۶

2025-07-14T09:16:06Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۱۶
خط ۳۲:		خط ۳۲:
	(نام اصلی: مری وین مارش<ref>Mary Wayne Marsh</ref>) بازیگر سینمای امریکا. از ستارگان زن دورۀ سینمای صامت [[هالیوود]] بود که پس از آن دوره نیز در نقش‌های کوچکی خوش درخشید.		(نام اصلی: مری وین مارش<ref>Mary Wayne Marsh</ref>) بازیگر سینمای امریکا. از ستارگان زن دورۀ سینمای صامت [[هالیوود]] بود که پس از آن دوره نیز در نقش‌های کوچکی خوش درخشید.

	ابتدا اپراتور تلفن بود. بازیگری را از سال ۱۹۱۲ و با فیلم‌های یک حلقه‌ای [[دیوید وارک گریفیث]] آغاز کرد. گریفیث برای متمایزکردنش از [[مری ~~پیکفورد~~ (۱۸۹۳ـ۱۹۷۹)\|مری پیکفورد]] او را «می» نامید. می همراه رابرت هارون<ref>Robert Harron</ref> تیم دونفره‌ای تشکیل داد و با هم در چند فیلم ظاهر شدند. بازی در فیلم ''تعصب''، او را به عنوان ستاره شناساند. از ۱۹۱۵ تا ۱۹۱۶ با هارون در سری فیلم‌های ترای‌انگل<ref>Triangle Film Corporation</ref> بازی کرد و سپس تا ۱۹۱۹ در خدمت [[گلدوین، ساموئل\|گلدوین]]<ref>Goldwyn Pictures</ref> بود. در اواسط دهۀ ۱۹۲۰ و پس از بازی در ''رز سفیدِ'' گریفیث چون حس می‌کرد که به صورت بازیگری قالبی درآمده است، از سینما کناره‌گیری کرد. اما سال‌ها بعد مسئولان فاکس<ref>Fox Film Corporation</ref> او را به بازی در فیلم ''سالخورده'' راضی کردند. از آن زمان تا ۱۹۶۷ با بازی در تعدادی نقش برجسته بر پردۀ سینما باقی ماند. اگرچه سینمادوستان، مارش را احتمالاً با همین نقش‌های کوچک اما برجستۀ دوران ناطقش می‌شناسند، اما بهترین بازی‌هایش را در دو فیلم بزرگ گریفیث، ''تولد یک ملت'' و ''تعصب'' عرضه کرد. با جدا شدن گریفیث از شرکت بایوگراف<ref>Biograph Company</ref> در ۱۹۱۳، مارش در، سه فیلم از چهار فیلمی که او به طور مستقل کارگردانی کرد، به ایفای نقش پرداخت که مهم‌ترینشان ''هیچ‌جا خانۀ خود آدم نمی‌شود'' است. نقشش در ''تولد یک ملت''، نخستین نقشی بود که قابلیت‌های واقعی او را به نمایش گذاشت: شخصیتی که از نیروی سرکش یک کودک تا شادمانی و افسردگی نه چندان قابل کنترل یک زن جوان را به نمایش می‌گذاشت. مارش در سری کارهایی که با هارون انجام داد، دوباره همین مسیر حرکت شخصیتی، از بی‌گناهی به بلوغ و پختگی را به نمایش گذاشت. وی بازیگری بود که بر ظرافت بیش از نمایش اصرار می‌ورزید. او که دل‌باختۀ انگلستان بود در آن‌جا نیز در چند فیلم بازی کرد. مارش بیش‌تر بازی‌های دوران ناطقش را برای اندرو استون<ref>Andrew L. Stone</ref> و [[جان فورد]] انجام داد، ولی کسی که مارش بسط شخصیتی و پالایش هنری‌اش را به او مدیون بود، کسی نبود جز دیوید وارک گریفیث.		ابتدا اپراتور تلفن بود. بازیگری را از سال ۱۹۱۲ و با فیلم‌های یک حلقه‌ای [[گریفیث، دیوید وارک (۱۸۷۵ـ ۱۹۴۸)\|دیوید وارک گریفیث]] آغاز کرد. گریفیث برای متمایزکردنش از [[پیکفورد، مری (۱۸۹۳ـ۱۹۷۹)\|مری پیکفورد]] او را «می» نامید. می همراه رابرت هارون<ref>Robert Harron</ref> تیم دونفره‌ای تشکیل داد و با هم در چند فیلم ظاهر شدند. بازی در فیلم ''تعصب''، او را به عنوان ستاره شناساند. از ۱۹۱۵ تا ۱۹۱۶ با هارون در سری فیلم‌های ترای‌انگل<ref>Triangle Film Corporation</ref> بازی کرد و سپس تا ۱۹۱۹ در خدمت [[گلدوین، ساموئل\|گلدوین]]<ref>Goldwyn Pictures</ref> بود. در اواسط دهۀ ۱۹۲۰ و پس از بازی در ''رز سفیدِ'' گریفیث چون حس می‌کرد که به صورت بازیگری قالبی درآمده است، از سینما کناره‌گیری کرد. اما سال‌ها بعد مسئولان فاکس<ref>Fox Film Corporation</ref> او را به بازی در فیلم ''سالخورده'' راضی کردند. از آن زمان تا ۱۹۶۷ با بازی در تعدادی نقش برجسته بر پردۀ سینما باقی ماند. اگرچه سینمادوستان، مارش را احتمالاً با همین نقش‌های کوچک اما برجستۀ دوران ناطقش می‌شناسند، اما بهترین بازی‌هایش را در دو فیلم بزرگ گریفیث، ''تولد یک ملت'' و ''تعصب'' عرضه کرد. با جدا شدن گریفیث از شرکت بایوگراف<ref>Biograph Company</ref> در ۱۹۱۳، مارش در، سه فیلم از چهار فیلمی که او به طور مستقل کارگردانی کرد، به ایفای نقش پرداخت که مهم‌ترینشان ''هیچ‌جا خانۀ خود آدم نمی‌شود'' است. نقشش در ''تولد یک ملت''، نخستین نقشی بود که قابلیت‌های واقعی او را به نمایش گذاشت: شخصیتی که از نیروی سرکش یک کودک تا شادمانی و افسردگی نه چندان قابل کنترل یک زن جوان را به نمایش می‌گذاشت. مارش در سری کارهایی که با هارون انجام داد، دوباره همین مسیر حرکت شخصیتی، از بی‌گناهی به بلوغ و پختگی را به نمایش گذاشت. وی بازیگری بود که بر ظرافت بیش از نمایش اصرار می‌ورزید. او که دل‌باختۀ انگلستان بود در آن‌جا نیز در چند فیلم بازی کرد. مارش بیش‌تر بازی‌های دوران ناطقش را برای اندرو استون<ref>Andrew L. Stone</ref> و [[فورد، جان (۱۸۷۵ـ۱۹۷۳)\|جان فورد]] انجام داد، ولی کسی که مارش بسط شخصیتی و پالایش هنری‌اش را به او مدیون بود، کسی نبود جز دیوید وارک گریفیث.


خط ۵۶:		خط ۵۶:
	*وقتی که ویلی به خانه می‌آید (جان فورد- 1950)		*وقتی که ویلی به خانه می‌آید (جان فورد- 1950)
	*خورشید کاملاً می‌درخشد (جان فورد- 1953)		*خورشید کاملاً می‌درخشد (جان فورد- 1953)
	*خزان شاین (جان فورد- 1964)		*خزان شاین (جان فورد- 1964)<br /> <br />

	----		----



	~~<br />~~
	<references />		<references />
	[[رده:سینما]]		[[رده:سینما]]
	[[رده:جهان - اشخاص]]		[[رده:جهان - اشخاص]]

Mohammadi3 در ‏۷ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۰۸

2025-04-07T06:08:03Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۰۸
خط ۳۲:		خط ۳۲:
	(نام اصلی: مری وین مارش<ref>Mary Wayne Marsh</ref>) بازیگر سینمای امریکا. از ستارگان زن دورۀ سینمای صامت [[هالیوود]] بود که پس از آن دوره نیز در نقش‌های کوچکی خوش درخشید.		(نام اصلی: مری وین مارش<ref>Mary Wayne Marsh</ref>) بازیگر سینمای امریکا. از ستارگان زن دورۀ سینمای صامت [[هالیوود]] بود که پس از آن دوره نیز در نقش‌های کوچکی خوش درخشید.

	ابتدا اپراتور تلفن بود. بازیگری را از سال ۱۹۱۲ و با فیلم‌های یک حلقه‌ای [[دیوید وارک گریفیث]] آغاز کرد. گریفیث برای متمایزکردنش از [[مری پیکفورد (۱۸۹۳ـ۱۹۷۹)\|مری پیکفورد]] او را «می» نامید. می همراه رابرت هارون<ref>Robert Harron</ref> تیم دونفره‌ای تشکیل داد و با هم در چند فیلم ظاهر شدند. بازی در فیلم ''تعصب''، او را به عنوان ستاره شناساند. از ۱۹۱۵ تا ۱۹۱۶ با هارون در سری فیلم‌های ترای‌انگل<ref>Triangle Film Corporation</ref> بازی کرد و سپس تا ۱۹۱۹ در خدمت [[گلدوین، ~~سامویل (۱۸۸۲ـ۱۹۷۴)~~\|گلدوین]]<ref>Goldwyn Pictures</ref> بود. در اواسط دهۀ ۱۹۲۰ و پس از بازی در ''رز سفیدِ'' گریفیث چون حس می‌کرد که به صورت بازیگری قالبی درآمده است، از سینما کناره‌گیری کرد. اما سال‌ها بعد مسئولان فاکس<ref>Fox Film Corporation</ref> او را به بازی در فیلم ''سالخورده'' راضی کردند. از آن زمان تا ۱۹۶۷ با بازی در تعدادی نقش برجسته بر پردۀ سینما باقی ماند. اگرچه سینمادوستان، مارش را احتمالاً با همین نقش‌های کوچک اما برجستۀ دوران ناطقش می‌شناسند، اما بهترین بازی‌هایش را در دو فیلم بزرگ گریفیث، ''تولد یک ملت'' و ''تعصب'' عرضه کرد. با جدا شدن گریفیث از شرکت بایوگراف<ref>Biograph Company</ref> در ۱۹۱۳، مارش در، سه فیلم از چهار فیلمی که او به طور مستقل کارگردانی کرد، به ایفای نقش پرداخت که مهم‌ترینشان ''هیچ‌جا خانۀ خود آدم نمی‌شود'' است. نقشش در ''تولد یک ملت''، نخستین نقشی بود که قابلیت‌های واقعی او را به نمایش گذاشت: شخصیتی که از نیروی سرکش یک کودک تا شادمانی و افسردگی نه چندان قابل کنترل یک زن جوان را به نمایش می‌گذاشت. مارش در سری کارهایی که با هارون انجام داد، دوباره همین مسیر حرکت شخصیتی، از بی‌گناهی به بلوغ و پختگی را به نمایش گذاشت. وی بازیگری بود که بر ظرافت بیش از نمایش اصرار می‌ورزید. او که دل‌باختۀ انگلستان بود در آن‌جا نیز در چند فیلم بازی کرد. مارش بیش‌تر بازی‌های دوران ناطقش را برای اندرو استون<ref>Andrew L. Stone</ref> و [[جان فورد]] انجام داد، ولی کسی که مارش بسط شخصیتی و پالایش هنری‌اش را به او مدیون بود، کسی نبود جز دیوید وارک گریفیث.		ابتدا اپراتور تلفن بود. بازیگری را از سال ۱۹۱۲ و با فیلم‌های یک حلقه‌ای [[دیوید وارک گریفیث]] آغاز کرد. گریفیث برای متمایزکردنش از [[مری پیکفورد (۱۸۹۳ـ۱۹۷۹)\|مری پیکفورد]] او را «می» نامید. می همراه رابرت هارون<ref>Robert Harron</ref> تیم دونفره‌ای تشکیل داد و با هم در چند فیلم ظاهر شدند. بازی در فیلم ''تعصب''، او را به عنوان ستاره شناساند. از ۱۹۱۵ تا ۱۹۱۶ با هارون در سری فیلم‌های ترای‌انگل<ref>Triangle Film Corporation</ref> بازی کرد و سپس تا ۱۹۱۹ در خدمت [[گلدوین، ساموئل\|گلدوین]]<ref>Goldwyn Pictures</ref> بود. در اواسط دهۀ ۱۹۲۰ و پس از بازی در ''رز سفیدِ'' گریفیث چون حس می‌کرد که به صورت بازیگری قالبی درآمده است، از سینما کناره‌گیری کرد. اما سال‌ها بعد مسئولان فاکس<ref>Fox Film Corporation</ref> او را به بازی در فیلم ''سالخورده'' راضی کردند. از آن زمان تا ۱۹۶۷ با بازی در تعدادی نقش برجسته بر پردۀ سینما باقی ماند. اگرچه سینمادوستان، مارش را احتمالاً با همین نقش‌های کوچک اما برجستۀ دوران ناطقش می‌شناسند، اما بهترین بازی‌هایش را در دو فیلم بزرگ گریفیث، ''تولد یک ملت'' و ''تعصب'' عرضه کرد. با جدا شدن گریفیث از شرکت بایوگراف<ref>Biograph Company</ref> در ۱۹۱۳، مارش در، سه فیلم از چهار فیلمی که او به طور مستقل کارگردانی کرد، به ایفای نقش پرداخت که مهم‌ترینشان ''هیچ‌جا خانۀ خود آدم نمی‌شود'' است. نقشش در ''تولد یک ملت''، نخستین نقشی بود که قابلیت‌های واقعی او را به نمایش گذاشت: شخصیتی که از نیروی سرکش یک کودک تا شادمانی و افسردگی نه چندان قابل کنترل یک زن جوان را به نمایش می‌گذاشت. مارش در سری کارهایی که با هارون انجام داد، دوباره همین مسیر حرکت شخصیتی، از بی‌گناهی به بلوغ و پختگی را به نمایش گذاشت. وی بازیگری بود که بر ظرافت بیش از نمایش اصرار می‌ورزید. او که دل‌باختۀ انگلستان بود در آن‌جا نیز در چند فیلم بازی کرد. مارش بیش‌تر بازی‌های دوران ناطقش را برای اندرو استون<ref>Andrew L. Stone</ref> و [[جان فورد]] انجام داد، ولی کسی که مارش بسط شخصیتی و پالایش هنری‌اش را به او مدیون بود، کسی نبود جز دیوید وارک گریفیث.

Nazanin در ‏۲۸ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۰۴:۱۹

2022-08-28T04:19:33Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۰۴:۱۹
خط ۳۲:		خط ۳۲:
	(نام اصلی: مری وین مارش<ref>Mary Wayne Marsh</ref>) بازیگر سینمای امریکا. از ستارگان زن دورۀ سینمای صامت [[هالیوود]] بود که پس از آن دوره نیز در نقش‌های کوچکی خوش درخشید.		(نام اصلی: مری وین مارش<ref>Mary Wayne Marsh</ref>) بازیگر سینمای امریکا. از ستارگان زن دورۀ سینمای صامت [[هالیوود]] بود که پس از آن دوره نیز در نقش‌های کوچکی خوش درخشید.

	ابتدا اپراتور تلفن بود. بازیگری را از سال ۱۹۱۲ و با فیلم‌های یک حلقه‌ای [[دیوید وارک گریفیث]] آغاز کرد. گریفیث برای متمایزکردنش از [[مری پیکفورد (۱۸۹۳ـ۱۹۷۹)\|مری پیکفورد]] او را «می» نامید. می همراه رابرت هارون<ref>Robert Harron</ref> تیم دونفره‌ای تشکیل داد و با هم در چند فیلم ظاهر شدند. بازی در فیلم ''تعصب''، او را به عنوان ستاره شناساند. از ۱۹۱۵ تا ۱۹۱۶ با هارون در سری فیلم‌های ترای‌انگل<ref>Triangle Film Corporation</ref> بازی کرد و سپس تا ۱۹۱۹ در خدمت گلدوین<ref>Goldwyn Pictures</ref> بود. در اواسط دهۀ ۱۹۲۰ و پس از بازی در ''رز سفیدِ'' گریفیث چون حس می‌کرد که به صورت بازیگری قالبی درآمده است، از سینما کناره‌گیری کرد. اما سال‌ها بعد مسئولان فاکس<ref>Fox Film Corporation</ref> او را به بازی در فیلم ''سالخورده'' راضی کردند. از آن زمان تا ۱۹۶۷ با بازی در تعدادی نقش برجسته بر پردۀ سینما باقی ماند. اگرچه سینمادوستان، مارش را احتمالاً با همین نقش‌های کوچک اما برجستۀ دوران ناطقش می‌شناسند، اما بهترین بازی‌هایش را در دو فیلم بزرگ گریفیث، ''تولد یک ملت'' و ''تعصب'' عرضه کرد. با جدا شدن گریفیث از شرکت بایوگراف<ref>Biograph Company</ref> در ۱۹۱۳، مارش در، سه فیلم از چهار فیلمی که او به طور مستقل کارگردانی کرد، به ایفای نقش پرداخت که مهم‌ترینشان ''هیچ‌جا خانۀ خود آدم نمی‌شود'' است. نقشش در ''تولد یک ملت''، نخستین نقشی بود که قابلیت‌های واقعی او را به نمایش گذاشت: شخصیتی که از نیروی سرکش یک کودک تا شادمانی و افسردگی نه چندان قابل کنترل یک زن جوان را به نمایش می‌گذاشت. مارش در سری کارهایی که با هارون انجام داد، دوباره همین مسیر حرکت شخصیتی، از بی‌گناهی به بلوغ و پختگی را به نمایش گذاشت. وی بازیگری بود که بر ظرافت بیش از نمایش اصرار می‌ورزید. او که دل‌باختۀ انگلستان بود در آن‌جا نیز در چند فیلم بازی کرد. مارش بیش‌تر بازی‌های دوران ناطقش را برای اندرو استون<ref>Andrew L. Stone</ref> و [[جان فورد]] انجام داد، ولی کسی ~~کـه~~ مارش بسط شخصیتی و پالایش هنری‌اش را به او مدیون بود، کسی نبود جز دیوید وارک گریفیث.		ابتدا اپراتور تلفن بود. بازیگری را از سال ۱۹۱۲ و با فیلم‌های یک حلقه‌ای [[دیوید وارک گریفیث]] آغاز کرد. گریفیث برای متمایزکردنش از [[مری پیکفورد (۱۸۹۳ـ۱۹۷۹)\|مری پیکفورد]] او را «می» نامید. می همراه رابرت هارون<ref>Robert Harron</ref> تیم دونفره‌ای تشکیل داد و با هم در چند فیلم ظاهر شدند. بازی در فیلم ''تعصب''، او را به عنوان ستاره شناساند. از ۱۹۱۵ تا ۱۹۱۶ با هارون در سری فیلم‌های ترای‌انگل<ref>Triangle Film Corporation</ref> بازی کرد و سپس تا ۱۹۱۹ در خدمت [[گلدوین، سامویل (۱۸۸۲ـ۱۹۷۴)\|گلدوین]]<ref>Goldwyn Pictures</ref> بود. در اواسط دهۀ ۱۹۲۰ و پس از بازی در ''رز سفیدِ'' گریفیث چون حس می‌کرد که به صورت بازیگری قالبی درآمده است، از سینما کناره‌گیری کرد. اما سال‌ها بعد مسئولان فاکس<ref>Fox Film Corporation</ref> او را به بازی در فیلم ''سالخورده'' راضی کردند. از آن زمان تا ۱۹۶۷ با بازی در تعدادی نقش برجسته بر پردۀ سینما باقی ماند. اگرچه سینمادوستان، مارش را احتمالاً با همین نقش‌های کوچک اما برجستۀ دوران ناطقش می‌شناسند، اما بهترین بازی‌هایش را در دو فیلم بزرگ گریفیث، ''تولد یک ملت'' و ''تعصب'' عرضه کرد. با جدا شدن گریفیث از شرکت بایوگراف<ref>Biograph Company</ref> در ۱۹۱۳، مارش در، سه فیلم از چهار فیلمی که او به طور مستقل کارگردانی کرد، به ایفای نقش پرداخت که مهم‌ترینشان ''هیچ‌جا خانۀ خود آدم نمی‌شود'' است. نقشش در ''تولد یک ملت''، نخستین نقشی بود که قابلیت‌های واقعی او را به نمایش گذاشت: شخصیتی که از نیروی سرکش یک کودک تا شادمانی و افسردگی نه چندان قابل کنترل یک زن جوان را به نمایش می‌گذاشت. مارش در سری کارهایی که با هارون انجام داد، دوباره همین مسیر حرکت شخصیتی، از بی‌گناهی به بلوغ و پختگی را به نمایش گذاشت. وی بازیگری بود که بر ظرافت بیش از نمایش اصرار می‌ورزید. او که دل‌باختۀ انگلستان بود در آن‌جا نیز در چند فیلم بازی کرد. مارش بیش‌تر بازی‌های دوران ناطقش را برای اندرو استون<ref>Andrew L. Stone</ref> و [[جان فورد]] انجام داد، ولی کسی که مارش بسط شخصیتی و پالایش هنری‌اش را به او مدیون بود، کسی نبود جز دیوید وارک گریفیث.

Reza rouzbahani در ‏۱۲ آوریل ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۳۸

2022-04-12T08:38:27Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ آوریل ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۳۸
خط ۳۲:		خط ۳۲:
	(نام اصلی: مری وین مارش<ref>Mary Wayne Marsh</ref>) بازیگر سینمای امریکا. از ستارگان زن دورۀ سینمای صامت [[هالیوود]] بود که پس از آن دوره نیز در نقش‌های کوچکی خوش درخشید.		(نام اصلی: مری وین مارش<ref>Mary Wayne Marsh</ref>) بازیگر سینمای امریکا. از ستارگان زن دورۀ سینمای صامت [[هالیوود]] بود که پس از آن دوره نیز در نقش‌های کوچکی خوش درخشید.

	ابتدا اپراتور تلفن بود. بازیگری را از سال ۱۹۱۲ و با فیلم‌های یک حلقه‌ای [[دیوید وارک گریفیث]] آغاز کرد. گریفیث برای متمایزکردنش از [[مری پیکفورد (۱۸۹۳ـ۱۹۷۹)\|مری پیکفورد]] او را «می» نامید. می همراه رابرت هارون<ref>Robert Harron</ref> تیم دونفره‌ای تشکیل داد و با هم در چند فیلم ظاهر شدند. بازی در فیلم ''تعصب''، او را به عنوان ستاره شناساند. از ۱۹۱۵ تا ۱۹۱۶ با هارون در سری فیلم‌های ترای‌انگل<ref>Triangle Film Corporation</ref> بازی کرد و سپس تا ۱۹۱۹ در خدمت گلدوین<ref>Goldwyn Pictures</ref> بود. در اواسط دهۀ ۱۹۲۰ و پس از بازی در ''رز سفیدِ'' گریفیث چون حس می‌کرد که به صورت بازیگری قالبی درآمده است، از سینما کناره‌گیری کرد. اما سال‌ها بعد مسئولان فاکس<ref>Fox Film Corporation</ref> او را به بازی در فیلم ''سالخورده'' راضی کردند. از آن زمان تا ۱۹۶۷ با بازی در تعدادی نقش برجسته بر پردۀ سینما باقی ماند. اگرچه سینمادوستان، مارش را احتمالاً با همین نقش‌های کوچک اما برجستۀ دوران ناطقش ~~می‌شناسند.~~ اما ~~مارش~~ بهترین بازی‌هایش را در دو فیلم بزرگ گریفیث، ''تولد یک ملت'' و ''تعصب'' عرضه کرد. با جدا شدن گریفیث از شرکت بایوگراف<ref>Biograph Company</ref> در ۱۹۱۳، مارش در، سه فیلم از چهار فیلمی که او به طور مستقل کارگردانی کرد، به ایفای نقش پرداخت که مهم‌ترینشان ''هیچ‌جا ~~خانه~~ خود آدم نمی‌شود'' است. نقشش در ''تولد یک ملت''، نخستین نقشی بود که قابلیت‌های واقعی او را به نمایش گذاشت: شخصیتی که از نیروی سرکش یک کودک تا شادمانی و افسردگی نه چندان قابل کنترل یک زن جوان را به نمایش می‌گذاشت. مارش در سری کارهایی که با هارون انجام داد، دوباره همین مسیر حرکت شخصیتی، از بی‌گناهی به بلوغ و پختگی را به نمایش گذاشت. وی بازیگری بود که بر ظرافت بیش از نمایش اصرار می‌ورزید. او که دل‌باختۀ انگلستان بود در آن‌جا نیز در چند فیلم بازی کرد. مارش بیش‌تر بازی‌های دوران ناطقش را برای اندرو استون<ref>Andrew L. Stone</ref> و [[جان فورد]] انجام داد، ولی کسی کـه مارش بسط شخصیتی و پالایش هنری‌اش را به او مدیون بود، کسی نبود جز دیوید وارک گریفیث.		ابتدا اپراتور تلفن بود. بازیگری را از سال ۱۹۱۲ و با فیلم‌های یک حلقه‌ای [[دیوید وارک گریفیث]] آغاز کرد. گریفیث برای متمایزکردنش از [[مری پیکفورد (۱۸۹۳ـ۱۹۷۹)\|مری پیکفورد]] او را «می» نامید. می همراه رابرت هارون<ref>Robert Harron</ref> تیم دونفره‌ای تشکیل داد و با هم در چند فیلم ظاهر شدند. بازی در فیلم ''تعصب''، او را به عنوان ستاره شناساند. از ۱۹۱۵ تا ۱۹۱۶ با هارون در سری فیلم‌های ترای‌انگل<ref>Triangle Film Corporation</ref> بازی کرد و سپس تا ۱۹۱۹ در خدمت گلدوین<ref>Goldwyn Pictures</ref> بود. در اواسط دهۀ ۱۹۲۰ و پس از بازی در ''رز سفیدِ'' گریفیث چون حس می‌کرد که به صورت بازیگری قالبی درآمده است، از سینما کناره‌گیری کرد. اما سال‌ها بعد مسئولان فاکس<ref>Fox Film Corporation</ref> او را به بازی در فیلم ''سالخورده'' راضی کردند. از آن زمان تا ۱۹۶۷ با بازی در تعدادی نقش برجسته بر پردۀ سینما باقی ماند. اگرچه سینمادوستان، مارش را احتمالاً با همین نقش‌های کوچک اما برجستۀ دوران ناطقش می‌شناسند، اما بهترین بازی‌هایش را در دو فیلم بزرگ گریفیث، ''تولد یک ملت'' و ''تعصب'' عرضه کرد. با جدا شدن گریفیث از شرکت بایوگراف<ref>Biograph Company</ref> در ۱۹۱۳، مارش در، سه فیلم از چهار فیلمی که او به طور مستقل کارگردانی کرد، به ایفای نقش پرداخت که مهم‌ترینشان ''هیچ‌جا خانۀ خود آدم نمی‌شود'' است. نقشش در ''تولد یک ملت''، نخستین نقشی بود که قابلیت‌های واقعی او را به نمایش گذاشت: شخصیتی که از نیروی سرکش یک کودک تا شادمانی و افسردگی نه چندان قابل کنترل یک زن جوان را به نمایش می‌گذاشت. مارش در سری کارهایی که با هارون انجام داد، دوباره همین مسیر حرکت شخصیتی، از بی‌گناهی به بلوغ و پختگی را به نمایش گذاشت. وی بازیگری بود که بر ظرافت بیش از نمایش اصرار می‌ورزید. او که دل‌باختۀ انگلستان بود در آن‌جا نیز در چند فیلم بازی کرد. مارش بیش‌تر بازی‌های دوران ناطقش را برای اندرو استون<ref>Andrew L. Stone</ref> و [[جان فورد]] انجام داد، ولی کسی کـه مارش بسط شخصیتی و پالایش هنری‌اش را به او مدیون بود، کسی نبود جز دیوید وارک گریفیث.

Reza rouzbahani در ‏۱۲ آوریل ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۳۶

2022-04-12T08:36:04Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ آوریل ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۳۶
خط ۶۴:		خط ۶۴:
	<br />		<br />
	<references />		<references />
			[[رده:سینما]]
			[[رده:جهان - اشخاص]]

Reza rouzbahani در ‏۱۲ آوریل ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۳۵

2022-04-12T08:35:27Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ آوریل ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۳۵
خط ۱:		خط ۱:
	[[پرونده:2042165081.jpg\|جایگزین=می مارش\|بندانگشتی\|می مارش]]		{{جعبه زندگینامه
			\|عنوان =می مارش
			\|نام =Mae Marsh
			\|نام دیگر=
			\|نام اصلی=
			\|نام مستعار=
			\|لقب=
			\|زادروز=نیومکزیکو ۹ نوامبر ۱۸۹۴م
			\|تاریخ مرگ=کالیفرنیا 13 فوریه 1968م
			\|دوره زندگی=
			\|ملیت=امریکایی
			\|محل زندگی=
			\|تحصیلات و محل تحصیل=
			\| شغل و تخصص اصلی =بازیگر
			\|شغل و تخصص های دیگر=
			\|سبک =
			\|مکتب =
			\|سمت =
			\|جوایز و افتخارات =
			\|آثار =هیچ‌جا خانه خود آدم نمی‌شود؛ تولد یک ملت؛ تعصب؛ مرد سیندرلا؛ بانوی ترسان کوچک؛ رز سفید؛ سالخورده؛ ربکا از مزرعه سانی بروک؛ آلیس در سرزمین عجایب
			\|خویشاوندان سرشناس =
			\|گروه مقاله =سینما
			\|دوره =
			\|فعالیت های مهم =
			\|رشته =
			\|پست تخصصی =
			\|باشگاه =
			}}[[پرونده:2042165081.jpg\|جایگزین=می مارش\|بندانگشتی\|می مارش]]
	[[پرونده:2042165081- 2.jpg\|جایگزین=می مارش\|بندانگشتی\|می مارش]]		[[پرونده:2042165081- 2.jpg\|جایگزین=می مارش\|بندانگشتی\|می مارش]]
	می مارش (نیومکزیکو ۹ نوامبر ۱۸۹۴- کالیفرنیا 13 فوریه 1968م) (Mae Marsh)		می مارش (نیومکزیکو ۹ نوامبر ۱۸۹۴- کالیفرنیا 13 فوریه 1968م) (Mae Marsh)
خط ۱۰:		خط ۳۷:
	'''فیلم‌شناسی''' (گزیدۀ آثار)		'''فیلم‌شناسی''' (گزیدۀ آثار)

	* کلاه نیویورکی (وارک گریفیث- 1912)		*کلاه نیویورکی (وارک گریفیث- 1912)
	* نیروی وحشی (وارک گریفیث- 1912)		*نیروی وحشی (وارک گریفیث- 1912)
	* سرنوشت (وارک گریفیث- 1913)		*سرنوشت (وارک گریفیث- 1913)
	* هیچ‌جا خانه خود آدم نمی‌شود (وارک گریفیث- 1914)		*هیچ‌جا خانه خود آدم نمی‌شود (وارک گریفیث- 1914)
	* تولد یک ملت (وارک گریفیث- 1915)		*تولد یک ملت (وارک گریفیث- 1915)
	* تعصب (وارک گریفیث- 1916)		*تعصب (وارک گریفیث- 1916)
	* مرد سیندرلا (تاکر<ref>George Loane Tucker</ref>- 1916)		*مرد سیندرلا (تاکر<ref>George Loane Tucker</ref>- 1916)
	* بانوی ترسان کوچک (آدولفی<ref>John G. Adolfi</ref>- 1920)		*بانوی ترسان کوچک (آدولفی<ref>John G. Adolfi</ref>- 1920)
	* رز سفید (وارک گریفیث- 1923)		*رز سفید (وارک گریفیث- 1923)
	* سالخورده (هنری کینگ<ref>Henry King</ref>- 1931)		*سالخورده (هنری کینگ<ref>Henry King</ref>- 1931)
	* ربکا از مزرعه سانی بروک (سانتل<ref>Alfred Santell</ref>- 1932)		*ربکا از مزرعه سانی بروک (سانتل<ref>Alfred Santell</ref>- 1932)
	* آلیس در سرزمین عجایب (مک لیود<ref>Norman Z. McLeod</ref>- 1933)		*آلیس در سرزمین عجایب (مک لیود<ref>Norman Z. McLeod</ref>- 1933)
	* خوشه‌های خشم (جان فورد- 1940)		*خوشه‌های خشم (جان فورد- 1940)
	* درختی در بروکلین می‌روید ([[الیا کازان]]- 1945)		*درختی در بروکلین می‌روید ([[الیا کازان]]- 1945)
	* جورج آپلی فقید ([[منکیه ویتس، جوزف (۱۹۰۹ـ۱۹۹۳)\|منکیه‌ویتس]]- 1947)		*جورج آپلی فقید ([[منکیه ویتس، جوزف (۱۹۰۹ـ۱۹۹۳)\|منکیه‌ویتس]]- 1947)
	* سه پدرخوانده (جان فورد- 1948)		*سه پدرخوانده (جان فورد- 1948)
	* آبهای عمیق (هنری کینگ- 1948)		*آبهای عمیق (هنری کینگ- 1948)
	* وقتی که ویلی به خانه می‌آید (جان فورد- 1950)		*وقتی که ویلی به خانه می‌آید (جان فورد- 1950)
	* خورشید کاملاً می‌درخشد (جان فورد- 1953)		*خورشید کاملاً می‌درخشد (جان فورد- 1953)
	* خزان شاین (جان فورد- 1964)		*خزان شاین (جان فورد- 1964)

	----		----

Reza rouzbahani در ‏۱۲ آوریل ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۳۱

2022-04-12T08:31:13Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ آوریل ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۳۱
خط ۹:		خط ۹:

	'''فیلم‌شناسی''' (گزیدۀ آثار)		'''فیلم‌شناسی''' (گزیدۀ آثار)

			* کلاه نیویورکی (وارک گریفیث- 1912)
			* نیروی وحشی (وارک گریفیث- 1912)
			* سرنوشت (وارک گریفیث- 1913)
			* هیچ‌جا خانه خود آدم نمی‌شود (وارک گریفیث- 1914)
			* تولد یک ملت (وارک گریفیث- 1915)
			* تعصب (وارک گریفیث- 1916)
			* مرد سیندرلا (تاکر<ref>George Loane Tucker</ref>- 1916)
			* بانوی ترسان کوچک (آدولفی<ref>John G. Adolfi</ref>- 1920)
			* رز سفید (وارک گریفیث- 1923)
			* سالخورده (هنری کینگ<ref>Henry King</ref>- 1931)
			* ربکا از مزرعه سانی بروک (سانتل<ref>Alfred Santell</ref>- 1932)
			* آلیس در سرزمین عجایب (مک لیود<ref>Norman Z. McLeod</ref>- 1933)
			* خوشه‌های خشم (جان فورد- 1940)
			* درختی در بروکلین می‌روید ([[الیا کازان]]- 1945)
			* جورج آپلی فقید ([[منکیه ویتس، جوزف (۱۹۰۹ـ۱۹۹۳)\|منکیه‌ویتس]]- 1947)
			* سه پدرخوانده (جان فورد- 1948)
			* آبهای عمیق (هنری کینگ- 1948)
			* وقتی که ویلی به خانه می‌آید (جان فورد- 1950)
			* خورشید کاملاً می‌درخشد (جان فورد- 1953)
			* خزان شاین (جان فورد- 1964)

	----		----

Reza rouzbahani در ‏۱۲ آوریل ۲۰۲۲، ساعت ۰۷:۵۵

2022-04-12T07:55:48Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ آوریل ۲۰۲۲، ساعت ۰۷:۵۵
خط ۶:		خط ۶:

	ابتدا اپراتور تلفن بود. بازیگری را از سال ۱۹۱۲ و با فیلم‌های یک حلقه‌ای [[دیوید وارک گریفیث]] آغاز کرد. گریفیث برای متمایزکردنش از [[مری پیکفورد (۱۸۹۳ـ۱۹۷۹)\|مری پیکفورد]] او را «می» نامید. می همراه رابرت هارون<ref>Robert Harron</ref> تیم دونفره‌ای تشکیل داد و با هم در چند فیلم ظاهر شدند. بازی در فیلم ''تعصب''، او را به عنوان ستاره شناساند. از ۱۹۱۵ تا ۱۹۱۶ با هارون در سری فیلم‌های ترای‌انگل<ref>Triangle Film Corporation</ref> بازی کرد و سپس تا ۱۹۱۹ در خدمت گلدوین<ref>Goldwyn Pictures</ref> بود. در اواسط دهۀ ۱۹۲۰ و پس از بازی در ''رز سفیدِ'' گریفیث چون حس می‌کرد که به صورت بازیگری قالبی درآمده است، از سینما کناره‌گیری کرد. اما سال‌ها بعد مسئولان فاکس<ref>Fox Film Corporation</ref> او را به بازی در فیلم ''سالخورده'' راضی کردند. از آن زمان تا ۱۹۶۷ با بازی در تعدادی نقش برجسته بر پردۀ سینما باقی ماند. اگرچه سینمادوستان، مارش را احتمالاً با همین نقش‌های کوچک اما برجستۀ دوران ناطقش می‌شناسند. اما مارش بهترین بازی‌هایش را در دو فیلم بزرگ گریفیث، ''تولد یک ملت'' و ''تعصب'' عرضه کرد. با جدا شدن گریفیث از شرکت بایوگراف<ref>Biograph Company</ref> در ۱۹۱۳، مارش در، سه فیلم از چهار فیلمی که او به طور مستقل کارگردانی کرد، به ایفای نقش پرداخت که مهم‌ترینشان ''هیچ‌جا خانه خود آدم نمی‌شود'' است. نقشش در ''تولد یک ملت''، نخستین نقشی بود که قابلیت‌های واقعی او را به نمایش گذاشت: شخصیتی که از نیروی سرکش یک کودک تا شادمانی و افسردگی نه چندان قابل کنترل یک زن جوان را به نمایش می‌گذاشت. مارش در سری کارهایی که با هارون انجام داد، دوباره همین مسیر حرکت شخصیتی، از بی‌گناهی به بلوغ و پختگی را به نمایش گذاشت. وی بازیگری بود که بر ظرافت بیش از نمایش اصرار می‌ورزید. او که دل‌باختۀ انگلستان بود در آن‌جا نیز در چند فیلم بازی کرد. مارش بیش‌تر بازی‌های دوران ناطقش را برای اندرو استون<ref>Andrew L. Stone</ref> و [[جان فورد]] انجام داد، ولی کسی کـه مارش بسط شخصیتی و پالایش هنری‌اش را به او مدیون بود، کسی نبود جز دیوید وارک گریفیث.		ابتدا اپراتور تلفن بود. بازیگری را از سال ۱۹۱۲ و با فیلم‌های یک حلقه‌ای [[دیوید وارک گریفیث]] آغاز کرد. گریفیث برای متمایزکردنش از [[مری پیکفورد (۱۸۹۳ـ۱۹۷۹)\|مری پیکفورد]] او را «می» نامید. می همراه رابرت هارون<ref>Robert Harron</ref> تیم دونفره‌ای تشکیل داد و با هم در چند فیلم ظاهر شدند. بازی در فیلم ''تعصب''، او را به عنوان ستاره شناساند. از ۱۹۱۵ تا ۱۹۱۶ با هارون در سری فیلم‌های ترای‌انگل<ref>Triangle Film Corporation</ref> بازی کرد و سپس تا ۱۹۱۹ در خدمت گلدوین<ref>Goldwyn Pictures</ref> بود. در اواسط دهۀ ۱۹۲۰ و پس از بازی در ''رز سفیدِ'' گریفیث چون حس می‌کرد که به صورت بازیگری قالبی درآمده است، از سینما کناره‌گیری کرد. اما سال‌ها بعد مسئولان فاکس<ref>Fox Film Corporation</ref> او را به بازی در فیلم ''سالخورده'' راضی کردند. از آن زمان تا ۱۹۶۷ با بازی در تعدادی نقش برجسته بر پردۀ سینما باقی ماند. اگرچه سینمادوستان، مارش را احتمالاً با همین نقش‌های کوچک اما برجستۀ دوران ناطقش می‌شناسند. اما مارش بهترین بازی‌هایش را در دو فیلم بزرگ گریفیث، ''تولد یک ملت'' و ''تعصب'' عرضه کرد. با جدا شدن گریفیث از شرکت بایوگراف<ref>Biograph Company</ref> در ۱۹۱۳، مارش در، سه فیلم از چهار فیلمی که او به طور مستقل کارگردانی کرد، به ایفای نقش پرداخت که مهم‌ترینشان ''هیچ‌جا خانه خود آدم نمی‌شود'' است. نقشش در ''تولد یک ملت''، نخستین نقشی بود که قابلیت‌های واقعی او را به نمایش گذاشت: شخصیتی که از نیروی سرکش یک کودک تا شادمانی و افسردگی نه چندان قابل کنترل یک زن جوان را به نمایش می‌گذاشت. مارش در سری کارهایی که با هارون انجام داد، دوباره همین مسیر حرکت شخصیتی، از بی‌گناهی به بلوغ و پختگی را به نمایش گذاشت. وی بازیگری بود که بر ظرافت بیش از نمایش اصرار می‌ورزید. او که دل‌باختۀ انگلستان بود در آن‌جا نیز در چند فیلم بازی کرد. مارش بیش‌تر بازی‌های دوران ناطقش را برای اندرو استون<ref>Andrew L. Stone</ref> و [[جان فورد]] انجام داد، ولی کسی کـه مارش بسط شخصیتی و پالایش هنری‌اش را به او مدیون بود، کسی نبود جز دیوید وارک گریفیث.


			'''فیلم‌شناسی''' (گزیدۀ آثار)
	----		----

Reza rouzbahani در ‏۱۲ آوریل ۲۰۲۲، ساعت ۰۷:۵۰

2022-04-12T07:50:28Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ آوریل ۲۰۲۲، ساعت ۰۷:۵۰
خط ۴:		خط ۴:

	(نام اصلی: مری وین مارش<ref>Mary Wayne Marsh</ref>) بازیگر سینمای امریکا. از ستارگان زن دورۀ سینمای صامت [[هالیوود]] بود که پس از آن دوره نیز در نقش‌های کوچکی خوش درخشید.		(نام اصلی: مری وین مارش<ref>Mary Wayne Marsh</ref>) بازیگر سینمای امریکا. از ستارگان زن دورۀ سینمای صامت [[هالیوود]] بود که پس از آن دوره نیز در نقش‌های کوچکی خوش درخشید.

			ابتدا اپراتور تلفن بود. بازیگری را از سال ۱۹۱۲ و با فیلم‌های یک حلقه‌ای [[دیوید وارک گریفیث]] آغاز کرد. گریفیث برای متمایزکردنش از [[مری پیکفورد (۱۸۹۳ـ۱۹۷۹)\|مری پیکفورد]] او را «می» نامید. می همراه رابرت هارون<ref>Robert Harron</ref> تیم دونفره‌ای تشکیل داد و با هم در چند فیلم ظاهر شدند. بازی در فیلم ''تعصب''، او را به عنوان ستاره شناساند. از ۱۹۱۵ تا ۱۹۱۶ با هارون در سری فیلم‌های ترای‌انگل<ref>Triangle Film Corporation</ref> بازی کرد و سپس تا ۱۹۱۹ در خدمت گلدوین<ref>Goldwyn Pictures</ref> بود. در اواسط دهۀ ۱۹۲۰ و پس از بازی در ''رز سفیدِ'' گریفیث چون حس می‌کرد که به صورت بازیگری قالبی درآمده است، از سینما کناره‌گیری کرد. اما سال‌ها بعد مسئولان فاکس<ref>Fox Film Corporation</ref> او را به بازی در فیلم ''سالخورده'' راضی کردند. از آن زمان تا ۱۹۶۷ با بازی در تعدادی نقش برجسته بر پردۀ سینما باقی ماند. اگرچه سینمادوستان، مارش را احتمالاً با همین نقش‌های کوچک اما برجستۀ دوران ناطقش می‌شناسند. اما مارش بهترین بازی‌هایش را در دو فیلم بزرگ گریفیث، ''تولد یک ملت'' و ''تعصب'' عرضه کرد. با جدا شدن گریفیث از شرکت بایوگراف<ref>Biograph Company</ref> در ۱۹۱۳، مارش در، سه فیلم از چهار فیلمی که او به طور مستقل کارگردانی کرد، به ایفای نقش پرداخت که مهم‌ترینشان ''هیچ‌جا خانه خود آدم نمی‌شود'' است. نقشش در ''تولد یک ملت''، نخستین نقشی بود که قابلیت‌های واقعی او را به نمایش گذاشت: شخصیتی که از نیروی سرکش یک کودک تا شادمانی و افسردگی نه چندان قابل کنترل یک زن جوان را به نمایش می‌گذاشت. مارش در سری کارهایی که با هارون انجام داد، دوباره همین مسیر حرکت شخصیتی، از بی‌گناهی به بلوغ و پختگی را به نمایش گذاشت. وی بازیگری بود که بر ظرافت بیش از نمایش اصرار می‌ورزید. او که دل‌باختۀ انگلستان بود در آن‌جا نیز در چند فیلم بازی کرد. مارش بیش‌تر بازی‌های دوران ناطقش را برای اندرو استون<ref>Andrew L. Stone</ref> و [[جان فورد]] انجام داد، ولی کسی کـه مارش بسط شخصیتی و پالایش هنری‌اش را به او مدیون بود، کسی نبود جز دیوید وارک گریفیث.
	----		----

خط ۹:		خط ۱۱:

	<br />		<br />
			<references />

Reza rouzbahani در ‏۱۲ آوریل ۲۰۲۲، ساعت ۰۷:۱۱

2022-04-12T07:11:00Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ آوریل ۲۰۲۲، ساعت ۰۷:۱۱
خط ۳:		خط ۳:
	می مارش (نیومکزیکو ۹ نوامبر ۱۸۹۴- کالیفرنیا 13 فوریه 1968م) (Mae Marsh)		می مارش (نیومکزیکو ۹ نوامبر ۱۸۹۴- کالیفرنیا 13 فوریه 1968م) (Mae Marsh)

	(نام اصلی: مری وین مارش) بازیگر سینمای امریکا. از ستارگان زن دورۀ سینمای صامت هالیوود بود که پس از آن دوره نیز در نقش‌های کوچکی خوش درخشید.		(نام اصلی: مری وین مارش<ref>Mary Wayne Marsh</ref>) بازیگر سینمای امریکا. از ستارگان زن دورۀ سینمای صامت [[هالیوود]] بود که پس از آن دوره نیز در نقش‌های کوچکی خوش درخشید.
	----		----