نئوکلاسی سیسم - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Nazanin در ‏۸ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۴:۴۰

2025-11-08T04:40:16Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۴:۴۰
خط ۱:		خط ۱:

	نِئوکِلاسی‌سیسم (neoclassicism)		نِئوکِلاسی‌سیسم (neoclassicism)
			[[پرونده:39252100-2.jpg\|بندانگشتی\|تابلوی مرگ سقراط اثر ژاک لوئی داوید]]
	[[~~File~~:39252100.jpg\|~~thumb~~\|~~تابلوي~~ مرگ ~~سقراط،~~ اثر ژاک ~~لوئي داويد~~]]

	جنبشی در هنر، معماری، و طراحی، در اروپا و [[امریکای شمالی، قاره\|امریکای شمالی]]، حدود ۱۷۵۰ـ۱۸۵۰م، که تجدید حیات سبک‌های کلاسیک یونانی و رومی، ویژگی آن بود. نمایندگان برجستۀ آن عبارت بودند از معماران [[لودو، کلود نیکلا (۱۷۳۶-۱۸۰۶)\|کلود نیکلا لودو]]<ref>Claude Nicolas Ledoux		جنبشی در هنر، معماری، و طراحی، در اروپا و [[امریکای شمالی، قاره\|امریکای شمالی]]، حدود ۱۷۵۰ـ۱۸۵۰م، که تجدید حیات سبک‌های کلاسیک یونانی و رومی، ویژگی آن بود. نمایندگان برجستۀ آن عبارت بودند از معماران [[لودو، کلود نیکلا (۱۷۳۶-۱۸۰۶)\|کلود نیکلا لودو]]<ref>Claude Nicolas Ledoux

Nazanin در ‏۸ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۴:۳۷

2025-11-08T04:37:12Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۴:۳۷
خط ۴:		خط ۴:
	[[File:39252100.jpg\|thumb\|تابلوي مرگ سقراط، اثر ژاک لوئي داويد]]		[[File:39252100.jpg\|thumb\|تابلوي مرگ سقراط، اثر ژاک لوئي داويد]]

	جنبشی در هنر، معماری، و طراحی، در اروپا و امریکای شمالی، حدود ~~۱۷۵۰ـ۱۸۵۰،~~ که تجدید حیات سبک‌های کلاسیک یونانی و رومی، ویژگی آن بود. نمایندگان برجستۀ آن عبارت بودند از معماران کلود نیکلا لودو<ref>Claude Nicolas Ledoux		جنبشی در هنر، معماری، و طراحی، در اروپا و [[امریکای شمالی، قاره\|امریکای شمالی]]، حدود ۱۷۵۰ـ۱۸۵۰م، که تجدید حیات سبک‌های کلاسیک یونانی و رومی، ویژگی آن بود. نمایندگان برجستۀ آن عبارت بودند از معماران [[لودو، کلود نیکلا (۱۷۳۶-۱۸۰۶)\|کلود نیکلا لودو]]<ref>Claude Nicolas Ledoux

	</ref> و رابرت آدام<ref>Robert Adam</ref>؛ نقاشان ژاک لوئی داوید<ref> Jacques-Louis David		</ref> و رابرت آدام<ref>Robert Adam</ref>؛ نقاشان ژاک لوئی داوید<ref> Jacques-Louis David
	</ref>، ژان اَنگْر<ref>Jean Ingres </ref>، و آنتون مِنگس<ref>Anton Mengs</ref>؛ مجسمه‌سازان آنتونیو کانووا<ref> Antonio Canova </ref>، جان فلَکسمَن<ref>John Flaxman		</ref>، [[انگر، ژان اوگوست دومینیک (۱۷۸۰ـ۱۸۶۷)\|ژان اَنگْر]]<ref>Jean Ingres </ref>، و [[منگس، آنتون رافائل\|آنتون مِنگس]]<ref>Anton Mengs</ref>؛ مجسمه‌سازان [[کانووا، آنتونیو\|آنتونیو کانووا]]<ref> Antonio Canova </ref>، [[فلکسمن، جان (۱۷۵۵ـ۱۸۲۶)\|جان فلَکسمَن]]<ref>John Flaxman
	</ref>، برتل توروالسن<ref> Bertel Thorvaldsen </ref>، و یوهان سِرگل<ref>Johann Sergel </ref>؛ و طراحان جوسایا وِجوود<ref>Josiah Wedgwood </ref>، جورج هِپِلوایت<ref>George Hepplewhite</ref>، و تامس شِراتون<ref> Thomas Sheraton</ref>. نئوکلاسی‌سیسم جانشین روکوکو<ref> rococo</ref> شد، و از کاوش‌های باستان‌شناسی شهرهای رومی، پومپئی<ref>Pompeii </ref> و هرکولانوم<ref>Herculaneum </ref> الهام گرفت، که از ~~۱۷۴۸~~ آغاز شده بود. عامل مؤثر دیگر در احیای سبک‌های یونانی، مطالعات و نظریات یوهان وینکلمان<ref>Johann Winckelmann </ref>، مورخ هنر آلمانی، بود؛ او مهم‌ترین عناصر هنر کلاسیک را «سادگی اصیل و شکوه خاموش» آن دانست. هنرمندان نئوکلاسیک برای دستیابی به این کیفیت‌ها به تقلید از شیوه‌ها و مضامین کلاسیک (بیشتر با استفاده از ستون‌ها، سنتوری<ref>pediment</ref>ها، افریز<ref> frieze</ref>ها، و نقش‌مایه‌های زینتی) پرداختند. مضمون‌ها را از هومر و پلوتارک<ref> Plutarch</ref> گرفتند و از تصویرهای خطی ساده‌ای تأثیر پذیرفتند که جان فلاکسمن برای ''ایلیاد''<ref>''Iliad'' </ref> و ''اودیسه''<ref>''Odyssey'' </ref> آفرید. ژاک لوئی داوید بزرگ‌ترین نقاش نئوکلاسیک بود، که نقاشی‌اش با نام ''سوگند هوراس‌ها''<ref>''Oath of the Horatii'' </ref> (~~۱۷۸۴،~~ لوور<ref>Louvre </ref>)، با تلفیق آرمان‌گرایی و رواقیگری<ref>Stoicism </ref> و سادگی، الگویی برای این جنبش شد. در معماری، طرح‌های خیالی جووانّی پیرنزی<ref>Giovanni Piranesi </ref>، و اتین لوئی بوله<ref>''Étienne Louis Boullée''</ref> تأثیرگذار بودند، اگرچه فقط اندکی از کار آن‌ها به‌اتمام رسید.		</ref>، [[توروالسن، برتل (ح ۱۷۷۰ـ۱۸۴۴)\|برتل توروالسن]]<ref> Bertel Thorvaldsen </ref>، و [[سرگل، یوهان توبیاس (۱۷۴۰ـ۱۸۱۴)\|یوهان سِرگل]]<ref>Johann Sergel </ref>؛ و طراحان جوسایا وِجوود<ref>Josiah Wedgwood </ref>، جورج هِپِلوایت<ref>George Hepplewhite</ref>، و تامس شِراتون<ref> Thomas Sheraton</ref>. نئوکلاسی‌سیسم جانشین [[روکوکو]]<ref> rococo</ref> شد، و از کاوش‌های باستان‌شناسی شهرهای رومی، پومپئی<ref>Pompeii </ref> و [[هرکولانوم]]<ref>Herculaneum </ref> الهام گرفت، که از ۱۷۴۸م آغاز شده بود. عامل مؤثر دیگر در احیای سبک‌های یونانی، مطالعات و نظریات [[وینکلمان، یوهان یواخیم (۱۷۱۷ـ۱۷۶۸)\|یوهان وینکلمان]]<ref>Johann Winckelmann </ref>، مورخ هنر آلمانی، بود؛ او مهم‌ترین عناصر هنر کلاسیک را «سادگی اصیل و شکوه خاموش» آن دانست. هنرمندان نئوکلاسیک برای دستیابی به این کیفیت‌ها به تقلید از شیوه‌ها و مضامین کلاسیک (بیشتر با استفاده از ستون‌ها، سنتوری<ref>pediment</ref>ها، افریز<ref> frieze</ref>ها، و نقش‌مایه‌های زینتی) پرداختند. مضمون‌ها را از [[هومر، وینزلو (۱۸۳۶ـ۱۹۱۰)\|هومر]] و [[پلوتارک (ح ۴۶ـ ح۱۲۰م)\|پلوتارک]]<ref> Plutarch</ref> گرفتند و از تصویرهای خطی ساده‌ای تأثیر پذیرفتند که جان فلاکسمن برای ''ایلیاد''<ref>''Iliad'' </ref> و ''اودیسه''<ref>''Odyssey'' </ref> آفرید. ژاک لوئی داوید بزرگ‌ترین نقاش نئوکلاسیک بود، که نقاشی‌اش با نام ''سوگند هوراس‌ها''<ref>''Oath of the Horatii'' </ref> (۱۷۸۴م، لوور<ref>Louvre </ref>)، با تلفیق آرمان‌گرایی و رواقیگری<ref>Stoicism </ref> و سادگی، الگویی برای این جنبش شد. در معماری، طرح‌های خیالی جووانّی پیرنزی<ref>Giovanni Piranesi </ref>، و [[بوله، اتین لوئی\|اتین لوئی بوله]]<ref>''Étienne Louis Boullée''</ref> تأثیرگذار بودند، اگرچه فقط اندکی از کار آن‌ها به‌اتمام رسید.

Mohammadi3: Mohammadi3 صفحهٔ نیوکلاسی سیسم را به نئوکلاسی سیسم منتقل کرد

2025-04-23T23:20:46Z

Mohammadi3 صفحهٔ نیوکلاسی سیسم را به نئوکلاسی سیسم منتقل کرد

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۲۳ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۲۳:۲۰
(بدون تفاوت)

Nazanin در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

نِئوکِلاسی‌سیسم (neoclassicism)

[[File:39252100.jpg|thumb|تابلوي مرگ سقراط، اثر ژاک لوئي داويد]]

جنبشی در هنر، معماری، و طراحی، در اروپا و امریکای شمالی، حدود ۱۷۵۰ـ۱۸۵۰، که تجدید حیات سبک‌های کلاسیک یونانی و رومی، ویژگی آن بود. نمایندگان برجستۀ آن عبارت بودند از معماران کلود نیکلا لودو<ref>Claude Nicolas Ledoux

</ref> و رابرت آدام<ref>Robert Adam</ref>؛ نقاشان ژاک لوئی داوید<ref> Jacques-Louis David
</ref>، ژان اَنگْر<ref>Jean Ingres </ref>، و آنتون مِنگس<ref>Anton Mengs</ref>؛ مجسمه‌سازان آنتونیو کانووا<ref> Antonio Canova </ref>، جان فلَکسمَن<ref>John Flaxman
</ref>، برتل توروالسن<ref> Bertel Thorvaldsen </ref>، و یوهان سِرگل<ref>Johann Sergel </ref>؛ و طراحان جوسایا وِجوود<ref>Josiah Wedgwood </ref>، جورج هِپِلوایت<ref>George Hepplewhite</ref>، و تامس شِراتون<ref> Thomas Sheraton</ref>. نئوکلاسی‌سیسم جانشین روکوکو<ref> rococo</ref> شد، و از کاوش‌های باستان‌شناسی شهرهای رومی، پومپئی<ref>Pompeii </ref> و هرکولانوم<ref>Herculaneum </ref> الهام گرفت، که از ۱۷۴۸ آغاز شده بود. عامل مؤثر دیگر در احیای سبک‌های یونانی، مطالعات و نظریات یوهان وینکلمان<ref>Johann Winckelmann </ref>، مورخ هنر آلمانی، بود؛ او مهم‌ترین عناصر هنر کلاسیک را «سادگی اصیل و شکوه خاموش» آن دانست. هنرمندان نئوکلاسیک برای دستیابی به این کیفیت‌ها به تقلید از شیوه‌ها و مضامین کلاسیک (بیشتر با استفاده از ستون‌ها، سنتوری<ref>pediment</ref>ها، افریز<ref> frieze</ref>ها، و نقش‌مایه‌های زینتی) پرداختند. مضمون‌ها را از هومر و پلوتارک<ref> Plutarch</ref> گرفتند و از تصویرهای خطی ساده‌ای تأثیر پذیرفتند که جان فلاکسمن برای ''ایلیاد''<ref>''Iliad'' </ref> و ''اودیسه''<ref>''Odyssey'' </ref> آفرید. ژاک لوئی داوید بزرگ‌ترین نقاش نئوکلاسیک بود، که نقاشی‌اش با نام ''سوگند هوراس‌ها''<ref>''Oath of the Horatii'' </ref> (۱۷۸۴، لوور<ref>Louvre </ref>)، با تلفیق آرمان‌گرایی و رواقیگری<ref>Stoicism </ref> و سادگی، الگویی برای این جنبش شد. در معماری، طرح‌های خیالی جووانّی پیرنزی<ref>Giovanni Piranesi </ref>، و اتین لوئی بوله<ref>''Étienne Louis Boullée''</ref> تأثیرگذار بودند، اگرچه فقط اندکی از کار آن‌ها به‌اتمام رسید.

 

----

[[Category:هنر]] [[Category:مکاتب، جریان ها و نظریه ها]]