نونو، لوئیجی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mohammadi3: Mohammadi3 صفحهٔ نونو، لوئیجی (۱۹۲۴ـ۱۹۹۰م) را بدون برجای‌گذاشتن تغییرمسیر به نونو، لوئیجی منتقل کرد

2025-04-23T08:06:59Z

Mohammadi3 صفحهٔ نونو، لوئیجی (۱۹۲۴ـ۱۹۹۰م) را بدون برجای‌گذاشتن تغییرمسیر به نونو، لوئیجی منتقل کرد

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۲۳ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۰۶
(بدون تفاوت)

Mohammadi3: Mohammadi3 صفحهٔ نونو، لوییجی (۱۹۲۴ـ۱۹۹۰) را به نونو، لوئیجی (۱۹۲۴ـ۱۹۹۰م) منتقل کرد

2024-11-04T05:28:53Z

Mohammadi3 صفحهٔ نونو، لوییجی (۱۹۲۴ـ۱۹۹۰) را به نونو، لوئیجی (۱۹۲۴ـ۱۹۹۰م) منتقل کرد

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۴ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۵:۲۸
(بدون تفاوت)

Mohammadi3 در ‏۴ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۵:۲۸

2024-11-04T05:28:37Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۵:۲۸
خط ۲:		خط ۲:
	{{جعبه زندگینامه\|عنوان=لوئیجی‌ نونو\|نام=Luigi Nono\|نام دیگر=\|نام اصلی=\|نام مستعار=\|لقب=\|زادروز=ونیز۱۹۲۴م\|تاریخ مرگ=۱۹۹۰م\|دوره زندگی=\|ملیت=ایتالیایی\|محل زندگی=\|تحصیلات و محل تحصیل=\|شغل و تخصص اصلی=آهنگ‌ساز\|شغل و تخصص های دیگر=\|سبک=\|مکتب=\|سمت=\|جوایز و افتخارات=\|آثار=اپرا به خورشید بزرگ سرشار از عشق (۱۹۷۴)، دفتر خاطرات لهستانی ۵۸‌. کرال ترانۀ معلق (۱۹۵۶)، سنگ‌نوشتۀ یکم برای اف گارسیا لورکا؛ کانتات روی پل هیروشیما برای سوپرانو و تنور و ارکستر (۱۹۶۲)؛ سنگ‌نوشته‌های دوم و سوم برای اف گارسیا لورکا قسمت دوم\|خویشاوندان سرشناس=\|گروه مقاله=موسیقی\|دوره=\|فعالیت های مهم=\|رشته=\|پست تخصصی=\|باشگاه=}}		{{جعبه زندگینامه\|عنوان=لوئیجی‌ نونو\|نام=Luigi Nono\|نام دیگر=\|نام اصلی=\|نام مستعار=\|لقب=\|زادروز=ونیز۱۹۲۴م\|تاریخ مرگ=۱۹۹۰م\|دوره زندگی=\|ملیت=ایتالیایی\|محل زندگی=\|تحصیلات و محل تحصیل=\|شغل و تخصص اصلی=آهنگ‌ساز\|شغل و تخصص های دیگر=\|سبک=\|مکتب=\|سمت=\|جوایز و افتخارات=\|آثار=اپرا به خورشید بزرگ سرشار از عشق (۱۹۷۴)، دفتر خاطرات لهستانی ۵۸‌. کرال ترانۀ معلق (۱۹۵۶)، سنگ‌نوشتۀ یکم برای اف گارسیا لورکا؛ کانتات روی پل هیروشیما برای سوپرانو و تنور و ارکستر (۱۹۶۲)؛ سنگ‌نوشته‌های دوم و سوم برای اف گارسیا لورکا قسمت دوم\|خویشاوندان سرشناس=\|گروه مقاله=موسیقی\|دوره=\|فعالیت های مهم=\|رشته=\|پست تخصصی=\|باشگاه=}}

	نونو، لوئیجی‌ (~~۱۹۲۴ـ۱۹۹۰~~)		نونو، لوئیجی‌ (۱۹۲۴ـ۱۹۹۰م) (Nono, Luigi)

	~~(Nono, Luigi)~~
	[[پرونده:Nono, Luigi.jpg\|بندانگشتی\|لوییجی نونو]]		[[پرونده:Nono, Luigi.jpg\|بندانگشتی\|لوییجی نونو]]
	آهنگ‌ساز ایتالیایی. آثار موجز و پوانتیلیستی‌<ref>pointillist		آهنگ‌ساز ایتالیایی. آثار موجز و پوانتیلیستی‌<ref>pointillist
	</ref>ای (نقطه‌چینی‌ای) همچون ''ترانۀ معلق''<ref>''Il Canto sospeso/Suspended Song''		</ref>ای (نقطه‌چینی‌ای) همچون ''ترانۀ معلق''<ref>''Il Canto sospeso/Suspended Song''
	</ref> (~~۱۹۵۵ـ۱۹۵۶~~) برای تک‌خوان‌ها، کر، و ارکستر ساخت که در آن‌ها تأثیرهای پذیرفته از [[وبرن، آنتون (۱۸۸۳ـ۱۹۴۵)\|وبرن]]<ref> Webern</ref> و [[گابریلی، جووانی (ح ۱۵۵۵ـ۱۶۱۲)\|گابریلی]]<ref> Gabrieli </ref> برای بیان مطالب مربوط به وجدان اجتماعی، استفاده شده‌اند. پس از اپرای اینتولِرانتسا<ref>Intolleranza/Intolerance</ref> (~~۱۹۶۰~~) سبک او غنای اکسپرسیونیستی بیشتری به‌خود گرفت و استدلال‌های او بیش‌ازپیش حالت جدلی پیدا کردند. نونو در [[ونیز]] به‌دنیا آمد. رشتۀ حقوق را برای موسیقی رها کرد، و زیرنظر [[مادرنا، برونو (۱۹۲۰ـ۱۹۷۳)\|برونو مادرِنا]]<ref> Bruno Maderna </ref> و هرمان شرشن<ref>Hermann Scherchen</ref> به تحصیل پرداخت، که در ~~۱۹۵۱~~ ''پولی‌فونیا ـ مونودیاریتمیکا''<ref>''Polifonia-monodiaritmica'' </ref>ی او را در [[دارمشتات]]<ref>Darmstadt </ref> رهبری کرد. آثار نونو ابتدا بیشتر در [[آلمان]] اجرا می‌شدند، و رنگ‌وبوی سریالیسم به‌شیوۀ [[شونبرگ، آرنولد (۱۸۷۴ـ۱۹۵۱)\|شونبرگ]]<ref>Schoenberg</ref> داشتند و به‌تدریج جنبۀ سیاسی‌شان بیشتر شد. دستاورد اولیۀ نونو شامل آثار ارکستری متعددی است، اما او پس از ''کارخانۀ نورانی''<ref>''La fabbrica illuminata/The Illuminated Factory''</ref> در ~~۱۹۶۴،~~ محور تمرکز خود را کاملاً بر رسانۀ الکترونیک ـ آوازی قرار داد. از‌جملۀ آثار اوست: اپرا ''به خورشید بزرگ سرشار از عشق''<ref>''Al gran sole carico d’amore''</ref> (~~۱۹۷۴~~). ارکستری ''واریاسیون‌های کاننی''<ref>''Variazioni canoniche'' </ref> (برمبنای تمی از شونبرگ از ''چکامه‌‌ای برای ناپلئون''<ref>''Ode to Napoleon'' </ref>)، ''دفتر خاطرات لهستانی ۵۸''‌<ref>''Diario Polacco’ 58'' </ref>. کرال ''ترانۀ معلق'' (~~۱۹۵۶~~)، ''سنگ‌نوشتۀ یکم برای اف گارسیا لورکا''<ref>''Epitaph I for F Garcia Lorca'' </ref>؛ کانتات ''روی پل هیروشیما''<ref>''Sul ponte di Hiroshima''</ref> برای سوپرانو و تنور و ارکستر (~~۱۹۶۲~~)؛ ''سنگ‌نوشته‌های دوم و سوم برای اف گارسیا لورکا قسمت دوم''<ref>''Epitaphs II & III for F Garcia Lorca II'' </ref> برای [[فلوت]]، سازهای زهی و کوبی (دوم)، و برای سخنگو، کر سخنگو، و ارکستر (سوم). موسیقی الکترونیک و آثار دیگر موسیقی الکترونیک، شامل ''ادای احترام به امیلیو ودووا''<ref>''Omaggio a Emilio Vedova'' </ref> (~~۱۹۶۰~~) و ''رنج‌کشیده در راه آرامش''<ref>''Sofferte onde serene'' </ref> (~~۱۹۷۶~~)؛ ‌آنگاه که در حال مردن بودیم<ref>Quando Stanno morendo</ref> برای خوانندگان و گروه هم‌نوازان (~~۱۹۸۲~~).		</ref> (۱۹۵۵ـ۱۹۵۶م) برای تک‌خوان‌ها، کر، و ارکستر ساخت که در آن‌ها تأثیرهای پذیرفته از [[وبرن، آنتون (۱۸۸۳ـ۱۹۴۵)\|وبرن]]<ref> Webern</ref> و [[گابریلی، جووانی (ح ۱۵۵۵ـ۱۶۱۲)\|گابریلی]]<ref> Gabrieli </ref> برای بیان مطالب مربوط به وجدان اجتماعی، استفاده شده‌اند. پس از اپرای اینتولِرانتسا<ref>Intolleranza/Intolerance</ref> (۱۹۶۰م) سبک او غنای اکسپرسیونیستی بیشتری به‌خود گرفت و استدلال‌های او بیش‌ازپیش حالت جدلی پیدا کردند. نونو در [[ونیز]] به‌دنیا آمد. رشتۀ حقوق را برای موسیقی رها کرد، و زیرنظر [[مادرنا، برونو (۱۹۲۰ـ۱۹۷۳)\|برونو مادرِنا]]<ref> Bruno Maderna </ref> و هرمان شرشن<ref>Hermann Scherchen</ref> به تحصیل پرداخت، که در ۱۹۵۱م ''پولی‌فونیا ـ مونودیاریتمیکا''<ref>''Polifonia-monodiaritmica'' </ref>ی او را در [[دارمشتات]]<ref>Darmstadt </ref> رهبری کرد. آثار نونو ابتدا بیشتر در [[آلمان]] اجرا می‌شدند، و رنگ‌وبوی سریالیسم به‌شیوۀ [[شونبرگ، آرنولد (۱۸۷۴ـ۱۹۵۱)\|شونبرگ]]<ref>Schoenberg</ref> داشتند و به‌تدریج جنبۀ سیاسی‌شان بیشتر شد. دستاورد اولیۀ نونو شامل آثار ارکستری متعددی است، اما او پس از ''کارخانۀ نورانی''<ref>''La fabbrica illuminata/The Illuminated Factory''</ref> در ۱۹۶۴م، محور تمرکز خود را کاملاً بر رسانۀ الکترونیک ـ آوازی قرار داد. از‌جملۀ آثار اوست: اپرا ''به خورشید بزرگ سرشار از عشق''<ref>''Al gran sole carico d’amore''</ref> (۱۹۷۴م). ارکستری ''واریاسیون‌های کاننی''<ref>''Variazioni canoniche'' </ref> (برمبنای تمی از شونبرگ از ''چکامه‌‌ای برای ناپلئون''<ref>''Ode to Napoleon'' </ref>)، ''دفتر خاطرات لهستانی ۵۸''‌<ref>''Diario Polacco’ 58'' </ref>. کرال ''ترانۀ معلق'' (۱۹۵۶م)، ''سنگ‌نوشتۀ یکم برای اف گارسیا لورکا''<ref>''Epitaph I for F Garcia Lorca'' </ref>؛ کانتات ''روی پل هیروشیما''<ref>''Sul ponte di Hiroshima''</ref> برای سوپرانو و تنور و ارکستر (۱۹۶۲م)؛ ''سنگ‌نوشته‌های دوم و سوم برای اف گارسیا لورکا قسمت دوم''<ref>''Epitaphs II & III for F Garcia Lorca II'' </ref> برای [[فلوت]]، سازهای زهی و کوبی (دوم)، و برای سخنگو، کر سخنگو، و ارکستر (سوم). موسیقی الکترونیک و آثار دیگر موسیقی الکترونیک، شامل ''ادای احترام به امیلیو ودووا''<ref>''Omaggio a Emilio Vedova'' </ref> (۱۹۶۰م) و ''رنج‌کشیده در راه آرامش''<ref>''Sofferte onde serene'' </ref> (۱۹۷۶م)؛ ‌آنگاه که در حال مردن بودیم<ref>Quando Stanno morendo</ref> برای خوانندگان و گروه هم‌نوازان (۱۹۸۲م).

Nazanin در ‏۲۷ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۶:۴۷

2024-07-27T06:47:52Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۷ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۶:۴۷
خط ۱:		خط ۱:

	{{جعبه زندگینامه\|عنوان=~~جعبه زندگینامه~~\|نام=\|نام دیگر=\|نام اصلی=\|نام مستعار=\|لقب=\|زادروز=\|تاریخ مرگ=\|دوره زندگی=\|ملیت=\|محل زندگی=\|تحصیلات و محل تحصیل=\|شغل و تخصص اصلی=\|شغل و تخصص های دیگر=\|سبک=\|مکتب=\|سمت=\|جوایز و افتخارات=\|آثار=\|خویشاوندان سرشناس=\|گروه مقاله=\|دوره=\|فعالیت های مهم=\|رشته=\|پست تخصصی=\|باشگاه=}}~~نونو، لوئیجی‌ (۱۹۲۴ـ۱۹۹۰)(Nono, Luigi)~~		{{جعبه زندگینامه\|عنوان=لوئیجی‌ نونو\|نام=Luigi Nono\|نام دیگر=\|نام اصلی=\|نام مستعار=\|لقب=\|زادروز=ونیز۱۹۲۴م\|تاریخ مرگ=۱۹۹۰م\|دوره زندگی=\|ملیت=ایتالیایی\|محل زندگی=\|تحصیلات و محل تحصیل=\|شغل و تخصص اصلی=آهنگ‌ساز\|شغل و تخصص های دیگر=\|سبک=\|مکتب=\|سمت=\|جوایز و افتخارات=\|آثار=اپرا به خورشید بزرگ سرشار از عشق (۱۹۷۴)، دفتر خاطرات لهستانی ۵۸‌. کرال ترانۀ معلق (۱۹۵۶)، سنگ‌نوشتۀ یکم برای اف گارسیا لورکا؛ کانتات روی پل هیروشیما برای سوپرانو و تنور و ارکستر (۱۹۶۲)؛ سنگ‌نوشته‌های دوم و سوم برای اف گارسیا لورکا قسمت دوم\|خویشاوندان سرشناس=\|گروه مقاله=موسیقی\|دوره=\|فعالیت های مهم=\|رشته=\|پست تخصصی=\|باشگاه=}}

	~~[[File:39202600.jpg\|thumb\|~~نونو، ~~لوئيجي‌]]~~		نونو، لوئیجی‌ (۱۹۲۴ـ۱۹۹۰)

			(Nono, Luigi)
			[[پرونده:Nono, Luigi.jpg\|بندانگشتی\|لوییجی نونو]]
	آهنگ‌ساز ایتالیایی. آثار موجز و پوانتیلیستی‌<ref>pointillist		آهنگ‌ساز ایتالیایی. آثار موجز و پوانتیلیستی‌<ref>pointillist

	</ref>ای (نقطه‌چینی‌ای) همچون ''ترانۀ معلق''<ref>''Il Canto sospeso/Suspended Song''		</ref>ای (نقطه‌چینی‌ای) همچون ''ترانۀ معلق''<ref>''Il Canto sospeso/Suspended Song''
			</ref> (۱۹۵۵ـ۱۹۵۶) برای تک‌خوان‌ها، کر، و ارکستر ساخت که در آن‌ها تأثیرهای پذیرفته از [[وبرن، آنتون (۱۸۸۳ـ۱۹۴۵)\|وبرن]]<ref> Webern</ref> و [[گابریلی، جووانی (ح ۱۵۵۵ـ۱۶۱۲)\|گابریلی]]<ref> Gabrieli </ref> برای بیان مطالب مربوط به وجدان اجتماعی، استفاده شده‌اند. پس از اپرای اینتولِرانتسا<ref>Intolleranza/Intolerance</ref> (۱۹۶۰) سبک او غنای اکسپرسیونیستی بیشتری به‌خود گرفت و استدلال‌های او بیش‌ازپیش حالت جدلی پیدا کردند. نونو در [[ونیز]] به‌دنیا آمد. رشتۀ حقوق را برای موسیقی رها کرد، و زیرنظر [[مادرنا، برونو (۱۹۲۰ـ۱۹۷۳)\|برونو مادرِنا]]<ref> Bruno Maderna </ref> و هرمان شرشن<ref>Hermann Scherchen</ref> به تحصیل پرداخت، که در ۱۹۵۱ ''پولی‌فونیا ـ مونودیاریتمیکا''<ref>''Polifonia-monodiaritmica'' </ref>ی او را در [[دارمشتات]]<ref>Darmstadt </ref> رهبری کرد. آثار نونو ابتدا بیشتر در [[آلمان]] اجرا می‌شدند، و رنگ‌وبوی سریالیسم به‌شیوۀ [[شونبرگ، آرنولد (۱۸۷۴ـ۱۹۵۱)\|شونبرگ]]<ref>Schoenberg</ref> داشتند و به‌تدریج جنبۀ سیاسی‌شان بیشتر شد. دستاورد اولیۀ نونو شامل آثار ارکستری متعددی است، اما او پس از ''کارخانۀ نورانی''<ref>''La fabbrica illuminata/The Illuminated Factory''</ref> در ۱۹۶۴، محور تمرکز خود را کاملاً بر رسانۀ الکترونیک ـ آوازی قرار داد. از‌جملۀ آثار اوست: اپرا ''به خورشید بزرگ سرشار از عشق''<ref>''Al gran sole carico d’amore''</ref> (۱۹۷۴). ارکستری ''واریاسیون‌های کاننی''<ref>''Variazioni canoniche'' </ref> (برمبنای تمی از شونبرگ از ''چکامه‌‌ای برای ناپلئون''<ref>''Ode to Napoleon'' </ref>)، ''دفتر خاطرات لهستانی ۵۸''‌<ref>''Diario Polacco’ 58'' </ref>. کرال ''ترانۀ معلق'' (۱۹۵۶)، ''سنگ‌نوشتۀ یکم برای اف گارسیا لورکا''<ref>''Epitaph I for F Garcia Lorca'' </ref>؛ کانتات ''روی پل هیروشیما''<ref>''Sul ponte di Hiroshima''</ref> برای سوپرانو و تنور و ارکستر (۱۹۶۲)؛ ''سنگ‌نوشته‌های دوم و سوم برای اف گارسیا لورکا قسمت دوم''<ref>''Epitaphs II & III for F Garcia Lorca II'' </ref> برای [[فلوت]]، سازهای زهی و کوبی (دوم)، و برای سخنگو، کر سخنگو، و ارکستر (سوم). موسیقی الکترونیک و آثار دیگر موسیقی الکترونیک، شامل ''ادای احترام به امیلیو ودووا''<ref>''Omaggio a Emilio Vedova'' </ref> (۱۹۶۰) و ''رنج‌کشیده در راه آرامش''<ref>''Sofferte onde serene'' </ref> (۱۹۷۶)؛ ‌آنگاه که در حال مردن بودیم<ref>Quando Stanno morendo</ref> برای خوانندگان و گروه هم‌نوازان (۱۹۸۲).
	</ref> (۱۹۵۵ـ۱۹۵۶) برای تک‌خوان‌ها، کر، و ارکستر ساخت که در آن‌ها تأثیرهای پذیرفته از وبرن<ref> Webern</ref> و گابریلی<ref> Gabrieli </ref> برای بیان مطالب مربوط به وجدان اجتماعی، استفاده شده‌اند. پس از اپرای اینتولِرانتسا<ref>Intolleranza/Intolerance</ref> (۱۹۶۰) سبک او غنای اکسپرسیونیستی بیشتری به‌خود گرفت و استدلال‌های او بیش‌ازپیش حالت جدلی پیدا کردند. نونو در ونیز به‌دنیا آمد. رشتۀ حقوق را برای موسیقی رها کرد، و زیرنظر برونو مادرِنا<ref> Bruno Maderna </ref> و هرمان شرشن<ref>Hermann Scherchen</ref> به تحصیل پرداخت، که در ۱۹۵۱ ''پولی‌فونیا ـ مونودیاریتمیکا''<ref>''Polifonia-monodiaritmica'' </ref>ی او را در دارمشتات<ref>Darmstadt </ref> رهبری کرد. آثار نونو ابتدا بیشتر در آلمان اجرا می‌شدند، و رنگ‌وبوی سریالیسم به‌شیوۀ شونبرگ<ref>Schoenberg</ref> داشتند و به‌تدریج جنبۀ سیاسی‌شان بیشتر شد. دستاورد اولیۀ نونو شامل آثار ارکستری متعددی است، اما او پس از ''کارخانۀ نورانی''<ref>''La fabbrica illuminata/The Illuminated Factory''</ref> در ۱۹۶۴، محور تمرکز خود را کاملاً بر رسانۀ الکترونیک ـ آوازی قرار داد. از‌جملۀ آثار اوست: اپرا ''به خورشید بزرگ سرشار از عشق''<ref>''Al gran sole carico d’amore''</ref> (۱۹۷۴). ارکستری ''واریاسیون‌های کاننی''<ref>''Variazioni canoniche'' </ref> (برمبنای تمی از شونبرگ از ''چکامه‌‌ای برای ناپلئون''<ref>''Ode to Napoleon'' </ref>)،''دفتر خاطرات لهستانی ۵۸''‌<ref>''Diario Polacco’ 58'' </ref>. کرال ''ترانۀ معلق'' (۱۹۵۶)، ''سنگ‌نوشتۀ یکم برای اف گارسیا لورکا''<ref>''Epitaph I for F Garcia Lorca'' </ref>؛ کانتات ''روی پل هیروشیما''<ref>''Sul ponte di Hiroshima''</ref> برای سوپرانو و تنور و ارکستر (۱۹۶۲)؛ ''سنگ‌نوشته‌های دوم و سوم برای اف گارسیا لورکا قسمت دوم''<ref>''Epitaphs II & III for F Garcia Lorca II'' </ref> برای ~~فلوت،~~ سازهای زهی و کوبی (دوم)، و برای سخنگو، کر سخنگو، و ارکستر (سوم). موسیقی الکترونیک و آثار دیگر موسیقی الکترونیک، شامل ''ادای احترام به امیلیو ودووا''<ref>''Omaggio a Emilio Vedova'' </ref> (۱۹۶۰) و ''رنج‌کشیده در راه آرامش''<ref>''Sofferte onde serene'' </ref> (۱۹۷۶)؛ ‌آنگاه که در حال مردن بودیم<ref>Quando Stanno morendo</ref> برای خوانندگان و گروه هم‌نوازان (۱۹۸۲).

Nazanin در ‏۲۷ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۶:۱۴

2024-07-27T06:14:00Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۷ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۶:۱۴
خط ۱:		خط ۱:

	نونو، لوئیجی‌ (۱۹۲۴ـ۱۹۹۰)(Nono, Luigi)		{{جعبه زندگینامه\|عنوان=جعبه زندگینامه\|نام=\|نام دیگر=\|نام اصلی=\|نام مستعار=\|لقب=\|زادروز=\|تاریخ مرگ=\|دوره زندگی=\|ملیت=\|محل زندگی=\|تحصیلات و محل تحصیل=\|شغل و تخصص اصلی=\|شغل و تخصص های دیگر=\|سبک=\|مکتب=\|سمت=\|جوایز و افتخارات=\|آثار=\|خویشاوندان سرشناس=\|گروه مقاله=\|دوره=\|فعالیت های مهم=\|رشته=\|پست تخصصی=\|باشگاه=}}نونو، لوئیجی‌ (۱۹۲۴ـ۱۹۹۰)(Nono, Luigi)

	[[File:39202600.jpg\|thumb\|نونو، لوئيجي‌]]		[[File:39202600.jpg\|thumb\|نونو، لوئيجي‌]]

Nazanin در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

نونو، لوئیجی‌ (۱۹۲۴ـ۱۹۹۰)(Nono, Luigi)

[[File:39202600.jpg|thumb|نونو، لوئيجي‌]]

آهنگ‌ساز ایتالیایی. آثار موجز و پوانتیلیستی‌<ref>pointillist

</ref>ای (نقطه‌چینی‌ای) همچون ''ترانۀ معلق''<ref>''Il Canto sospeso/Suspended Song''

</ref> (۱۹۵۵ـ۱۹۵۶) برای تک‌خوان‌ها، کر، و ارکستر ساخت که در آن‌ها تأثیرهای پذیرفته از وبرن<ref> Webern</ref> و گابریلی<ref> Gabrieli </ref> برای بیان مطالب مربوط به وجدان اجتماعی، استفاده شده‌اند. پس از اپرای اینتولِرانتسا<ref>Intolleranza/Intolerance</ref> (۱۹۶۰) سبک او غنای اکسپرسیونیستی بیشتری به‌خود گرفت و استدلال‌های او بیش‌ازپیش حالت جدلی پیدا کردند. نونو در ونیز به‌دنیا آمد. رشتۀ حقوق را برای موسیقی رها کرد، و زیرنظر برونو مادرِنا<ref> Bruno Maderna </ref> و هرمان شرشن<ref>Hermann Scherchen</ref> به تحصیل پرداخت، که در ۱۹۵۱ ''پولی‌فونیا ـ مونودیاریتمیکا''<ref>''Polifonia-monodiaritmica'' </ref>ی او را در دارمشتات<ref>Darmstadt </ref> رهبری کرد. آثار نونو ابتدا بیشتر در آلمان اجرا می‌شدند، و رنگ‌وبوی سریالیسم به‌شیوۀ شونبرگ<ref>Schoenberg</ref> داشتند و به‌تدریج جنبۀ سیاسی‌شان بیشتر شد. دستاورد اولیۀ نونو شامل آثار ارکستری متعددی است، اما او پس از ''کارخانۀ نورانی''<ref>''La fabbrica illuminata/The Illuminated Factory''</ref> در ۱۹۶۴، محور تمرکز خود را کاملاً بر رسانۀ الکترونیک ـ آوازی قرار داد. از‌جملۀ آثار اوست: اپرا ''به خورشید بزرگ سرشار از عشق''<ref>''Al gran sole carico d’amore''</ref> (۱۹۷۴). ارکستری ''واریاسیون‌های کاننی''<ref>''Variazioni canoniche'' </ref> (برمبنای تمی از شونبرگ از ''چکامه‌‌ای برای ناپلئون''<ref>''Ode to Napoleon'' </ref>)،''دفتر خاطرات لهستانی ۵۸''‌<ref>''Diario Polacco’ 58'' </ref>. کرال ''ترانۀ معلق'' (۱۹۵۶)، ''سنگ‌نوشتۀ یکم برای اف گارسیا لورکا''<ref>''Epitaph I for F Garcia Lorca'' </ref>؛ کانتات ''روی پل هیروشیما''<ref>''Sul ponte di Hiroshima''</ref> برای سوپرانو و تنور و ارکستر (۱۹۶۲)؛ ''سنگ‌نوشته‌های دوم و سوم برای اف گارسیا لورکا قسمت دوم''<ref>''Epitaphs II & III for F Garcia Lorca II'' </ref> برای فلوت، سازهای زهی و کوبی (دوم)، و برای سخنگو، کر سخنگو، و ارکستر (سوم). موسیقی الکترونیک و آثار دیگر موسیقی الکترونیک، شامل ''ادای احترام به امیلیو ودووا''<ref>''Omaggio a Emilio Vedova'' </ref> (۱۹۶۰) و ''رنج‌کشیده در راه آرامش''<ref>''Sofferte onde serene'' </ref> (۱۹۷۶)؛ ‌آنگاه که در حال مردن بودیم<ref>Quando Stanno morendo</ref> برای خوانندگان و گروه هم‌نوازان (۱۹۸۲).

 

----

[[Category:موسیقی]] [[Category:کلاسیک جهان]]