همینگوی، ارنست (۱۸۹۹ـ۱۹۶۱) - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mohammadi3 در ‏۲۰ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۷:۴۶

2025-05-20T17:46:25Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۷:۴۶
خط ۲۹:		خط ۲۹:
	}}[[File:41119700.jpg\|thumb\|هِمينگْوِي، اِرْنِسْت]]		}}[[File:41119700.jpg\|thumb\|هِمينگْوِي، اِرْنِسْت]]

	نویسندۀ امریکایی. جنگ، گاوبازی، و ماهی‌گیری در آثار او نماد عزت، شرافت، و بدویت‌اند که مضامین اصلی داستان‌های کوتاه و رمان‌های او را تشکیل می‌دهند، ازجمله ''[[وداع با اسلحه]]<ref>''A Farewell to Arms''</ref>'' (۱۹۲۹)، ''[[زنگ ها برای که به صدا درمی آیند\|زنگ‌ها برای که به صدا درمی‌آیند؟]]<ref>''For Whom the Bell Tolls''</ref>'' (۱۹۴۱)، و ''[[پیرمرد و دریا]]<ref>''The Old Man and the Sea''</ref>'' (۱۹۵۲؛ برندۀ جایزۀ پولیتزر<ref>Pulitzer Prize</ref>). نثر ظاهراً سادۀ او سبب شده است نویسندگان بسیاری از نثر او تقلید کنند. در ۱۹۵۴ برندۀ [[نوبل، جایزه\|جایزۀ ادبی نوبل]] شد. همینگوی خبرنگاری پیشه کرد و با آغاز [[جنگ جهانی اول]] داوطلبانه در واحد آمبولانس ایتالیا به خدمت پرداخت و در همان‌جا زخمی شد. در ۱۹۲۱ در [[پاریس، شهر\|پاریس]] اقامت گزید و در آن‌جا با نویسندگانی چون [[استاین، گرترود (۱۸۷۴ـ۱۹۴۶)\|گرترود استاین]]<ref>Gertrude Stein</ref> و [[ازرا پاوند (۱۸۸۵ـ۱۹۷۲)\|ازرا پاوند]]<ref>Ezra Pound</ref> حشرونشر داشت. در نگارش از سبک استاین تاثیر پذیرفت و همو وی را با گاوبازی آشنا کرد و او این مضمون را در نخستین رمانش، ''خورشید همچنان طلوع می‌کند''<ref>''The Sun Also Rises''</ref> (۱۹۲۷)، و رمان خاطره‌گونۀ ''مرگ در بعدازظهر<ref>''Death in the Afternoon''</ref>'' (۱۹۳۲) به کار گرفت. ''وداع با اسلحه'' شرح تجربیات او در جبهۀ ایتالیا است و وقایع ''زنگ‌ها برای که به صدا درمی‌آیند؟'' در زمان جنگ‌های داخلی اسپانیا می‌گذرد. همینگوی در این دو جنگ و نیز در [[جنگ جهانی دوم]] در اروپا خبرنگار جنگی بود. آخرین سالیان عمرش را عمدتاً در کوبا گذراند و در همان‌جا به حیات خویش پایان داد. همینگوی در اوک‌پارکِ<ref>Oak Park</ref> [[ایلینوی]]<ref>Illinois </ref> متولد شد و در جوانی عاشق شکار و ماجراجویی بود. از دیگر آثار اوست: ''سیلاب‌های بهاری<ref>''The Torrents of Spring''</ref>'' (۱۹۲۶)، که هجویه‌ای است بر اثری از [[اندرسون، شروود (۱۸۷۶ـ۱۹۴۱)\|شروود اندرسون]]<ref>Sherwood Anderson</ref>، ''تپه‌های سرسبز افریقا<ref>''The Green Hills of Africa''</ref>'' (۱۹۳۵) و ''ستون پنجم<ref>The Fifth Column</ref>'' که نمایش‌نامه‌ای است دربارۀ جنگ داخلی اسپانیا. چندین مجموعه داستان کوتاه نیز دارد، ازجمله «''مردان بی‌زن''<ref>''Men without Women''</ref>» (۱۹۲۷)، «''برنده سهمی ندارد''<ref>''Winner Takes Nothing''</ref>» (۱۹۳۳) و «''اولین چهل‌ونه''<ref>''The First Forty-Nine''</ref>» (۱۹۳۸). دلبستگی‌اش به شکار در داستان‌هایی نظیر ''برف‌های کلیمانجارو<ref>''The Snows of Kilimanjaro''</ref>'' (۱۹۳۸) و ''زندگی خوش و کوتاه فرانسیس مکومبر<ref>''The Short Happy Life of Francis Macomber''</ref>'' (۱۹۳۸) نمود یافته است. دیگر آثار او که پس از مرگش چاپ شدند عبارت‌اند از ''ضیافت سیار<ref>''A Moveable Feast''</ref>'' (۱۹۶۴)، که خاطرات او از اقامتش در پاریس است، و ''جزیره‌هایی در جریان آب<ref>''Islands in the Stream''</ref>'' (۱۹۷۰). بیشتر آثار وی با همت مترجمان سرشناسی مثل [[نجف دریابندری]]، [[گلشیری، احمد\|احمد گلشیری]] و ... به فارسی برگردانده شده است.		نویسندۀ امریکایی. جنگ، گاوبازی، و ماهی‌گیری در آثار او نماد عزت، شرافت، و بدویت‌اند که مضامین اصلی داستان‌های کوتاه و رمان‌های او را تشکیل می‌دهند، ازجمله ''[[وداع با اسلحه]]<ref>''A Farewell to Arms''</ref>'' (۱۹۲۹)، ''[[زنگ ها برای که به صدا درمی آیند\|زنگ‌ها برای که به صدا درمی‌آیند؟]]<ref>''For Whom the Bell Tolls''</ref>'' (۱۹۴۱)، و ''[[پیرمرد و دریا]]<ref>''The Old Man and the Sea''</ref>'' (۱۹۵۲؛ برندۀ جایزۀ پولیتزر<ref>Pulitzer Prize</ref>). نثر ظاهراً سادۀ او سبب شده است نویسندگان بسیاری از نثر او تقلید کنند. در ۱۹۵۴ برندۀ [[نوبل، جایزه\|جایزۀ ادبی نوبل]] شد. همینگوی خبرنگاری پیشه کرد و با آغاز [[جنگ جهانی اول]] داوطلبانه در واحد آمبولانس ایتالیا به خدمت پرداخت و در همان‌جا زخمی شد. در ۱۹۲۱ در [[پاریس، شهر\|پاریس]] اقامت گزید و در آن‌جا با نویسندگانی چون [[استاین، گرترود (۱۸۷۴ـ۱۹۴۶)\|گرترود استاین]]<ref>Gertrude Stein</ref> و [[ازرا پاوند (۱۸۸۵ـ۱۹۷۲)\|ازرا پاوند]]<ref>Ezra Pound</ref> حشرونشر داشت. در نگارش از سبک استاین تاثیر پذیرفت و همو وی را با گاوبازی آشنا کرد و او این مضمون را در نخستین رمانش، ''خورشید همچنان طلوع می‌کند''<ref>''The Sun Also Rises''</ref> (۱۹۲۷)، و رمان خاطره‌گونۀ ''مرگ در بعدازظهر<ref>''Death in the Afternoon''</ref>'' (۱۹۳۲) به کار گرفت. ''وداع با اسلحه'' شرح تجربیات او در جبهۀ ایتالیا است و وقایع ''زنگ‌ها برای که به صدا درمی‌آیند؟'' در زمان جنگ‌های داخلی اسپانیا می‌گذرد. همینگوی در این دو جنگ و نیز در [[جنگ جهانی دوم]] در اروپا خبرنگار جنگی بود. آخرین سالیان عمرش را عمدتاً در کوبا گذراند و در همان‌جا به حیات خویش پایان داد. همینگوی در اوک‌پارکِ<ref>Oak Park</ref> [[ایلینوی]]<ref>Illinois </ref> متولد شد و در جوانی عاشق شکار و ماجراجویی بود. از دیگر آثار اوست: ''سیلاب‌های بهاری<ref>''The Torrents of Spring''</ref>'' (۱۹۲۶)، که هجویه‌ای است بر اثری از [[اندرسون، شروود (۱۸۷۶ـ۱۹۴۱)\|شروود اندرسون]]<ref>Sherwood Anderson</ref>، ''تپه‌های سرسبز افریقا<ref>''The Green Hills of Africa''</ref>'' (۱۹۳۵) و ''ستون پنجم<ref>The Fifth Column</ref>'' که نمایش‌نامه‌ای است دربارۀ جنگ داخلی اسپانیا. چندین مجموعه داستان کوتاه نیز دارد، ازجمله «''مردان بی‌زن''<ref>''Men without Women''</ref>» (۱۹۲۷)، «''برنده سهمی ندارد''<ref>''Winner Takes Nothing''</ref>» (۱۹۳۳) و «''اولین چهل‌ونه''<ref>''The First Forty-Nine''</ref>» (۱۹۳۸). دلبستگی‌اش به شکار در داستان‌هایی نظیر ''برف‌های کلیمانجارو<ref>''The Snows of Kilimanjaro''</ref>'' (۱۹۳۸) و ''زندگی خوش و کوتاه فرانسیس مکومبر<ref>''The Short Happy Life of Francis Macomber''</ref>'' (۱۹۳۸) نمود یافته است. دیگر آثار او که پس از مرگش چاپ شدند عبارت‌اند از ''ضیافت سیار<ref>''A Moveable Feast''</ref>'' (۱۹۶۴)، که خاطرات او از اقامتش در پاریس است، و ''جزیره‌هایی در جریان آب<ref>''Islands in the Stream''</ref>'' (۱۹۷۰). بیشتر آثار وی با همت مترجمان سرشناسی مثل [[دریابندری، نجف\|نجف دریابندری]]، [[گلشیری، احمد\|احمد گلشیری]] و ... به فارسی برگردانده شده است.

	<br />		<br />

Mohammadi3 در ‏۲ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۷:۴۹

2024-12-02T17:49:12Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۷:۴۹
خط ۲۹:		خط ۲۹:
	}}[[File:41119700.jpg\|thumb\|هِمينگْوِي، اِرْنِسْت]]		}}[[File:41119700.jpg\|thumb\|هِمينگْوِي، اِرْنِسْت]]

	نویسندۀ امریکایی. جنگ، گاوبازی، و ماهی‌گیری در آثار او نماد عزت، شرافت، و بدویت‌اند که مضامین اصلی داستان‌های کوتاه و رمان‌های او را تشکیل می‌دهند، ازجمله ''[[وداع با اسلحه]]<ref>''A Farewell to Arms''</ref>'' (۱۹۲۹)، ''[[زنگ ها برای که به صدا درمی آیند\|زنگ‌ها برای که به صدا درمی‌آیند؟]]<ref>''For Whom the Bell Tolls''</ref>'' (۱۹۴۱)، و ''[[پیرمرد و دریا]]<ref>''The Old Man and the Sea''</ref>'' (۱۹۵۲؛ برندۀ جایزۀ پولیتزر<ref>Pulitzer Prize</ref>). نثر ظاهراً سادۀ او سبب شده است نویسندگان بسیاری از نثر او تقلید کنند. در ۱۹۵۴ برندۀ [[نوبل، جایزه\|جایزۀ ادبی نوبل]] شد. همینگوی خبرنگاری پیشه کرد و با آغاز [[جنگ جهانی اول]] داوطلبانه در واحد آمبولانس ایتالیا به خدمت پرداخت و در همان‌جا زخمی شد. در ۱۹۲۱ در [[پاریس، شهر\|پاریس]] اقامت گزید و در آن‌جا با نویسندگانی چون [[استاین، گرترود (۱۸۷۴ـ۱۹۴۶)\|گرترود استاین]]<ref>Gertrude Stein</ref> و [[ازرا پاوند (۱۸۸۵ـ۱۹۷۲)\|ازرا پاوند]]<ref>Ezra Pound</ref> حشرونشر داشت. در نگارش از سبک استاین تاثیر پذیرفت و همو وی را با گاوبازی آشنا کرد و او این مضمون را در نخستین رمانش، ''خورشید همچنان طلوع می‌کند''<ref>''The Sun Also Rises''</ref> (۱۹۲۷)، و رمان خاطره‌گونۀ ''مرگ در بعدازظهر<ref>''Death in the Afternoon''</ref>'' (۱۹۳۲) به کار گرفت. ''وداع با اسلحه'' شرح تجربیات او در جبهۀ ایتالیا است و وقایع ''زنگ‌ها برای که به صدا درمی‌آیند؟'' در زمان جنگ‌های داخلی اسپانیا می‌گذرد. همینگوی در این دو جنگ و نیز در [[جنگ جهانی دوم]] در اروپا خبرنگار جنگی بود. آخرین سالیان عمرش را عمدتاً در کوبا گذراند و در همان‌جا به حیات خویش پایان داد. همینگوی در اوک‌پارکِ<ref>Oak Park</ref> [[ایلینوی]]<ref>Illinois </ref> متولد شد و در جوانی عاشق شکار و ماجراجویی بود. از دیگر آثار اوست: ''سیلاب‌های بهاری<ref>''The Torrents of Spring''</ref>'' (۱۹۲۶)، که هجویه‌ای است بر اثری از [[اندرسون، شروود (۱۸۷۶ـ۱۹۴۱)\|شروود اندرسون]]<ref>Sherwood Anderson</ref>، ''تپه‌های سرسبز افریقا<ref>''The Green Hills of Africa''</ref>'' (۱۹۳۵) و ''ستون پنجم<ref>The Fifth Column</ref>'' که نمایش‌نامه‌ای است دربارۀ جنگ داخلی اسپانیا. چندین مجموعه داستان کوتاه نیز دارد، ازجمله «''مردان بی‌زن''<ref>''Men without Women''</ref>» (۱۹۲۷)، «''برنده سهمی ندارد''<ref>''Winner Takes Nothing''</ref>» (۱۹۳۳) و «''اولین چهل‌ونه''<ref>''The First Forty-Nine''</ref>» (۱۹۳۸). دلبستگی‌اش به شکار در داستان‌هایی نظیر ''برف‌های کلیمانجارو<ref>''The Snows of Kilimanjaro''</ref>'' (۱۹۳۸) و ''زندگی خوش و کوتاه فرانسیس مکومبر<ref>''The Short Happy Life of Francis Macomber''</ref>'' (۱۹۳۸) نمود یافته است. دیگر آثار او که پس از مرگش چاپ شدند عبارت‌اند از ''ضیافت سیار<ref>''A Moveable Feast''</ref>'' (۱۹۶۴)، که خاطرات او از اقامتش در پاریس است، و ''جزیره‌هایی در جریان آب<ref>''Islands in the Stream''</ref>'' (۱۹۷۰). بیشتر آثار وی با همت مترجمان سرشناسی مثل [[نجف دریابندری]]، [[گلشیری، احمد ~~(اصفهان ۱۳۲۵ )~~\|احمد گلشیری]] و ... به فارسی برگردانده شده است.		نویسندۀ امریکایی. جنگ، گاوبازی، و ماهی‌گیری در آثار او نماد عزت، شرافت، و بدویت‌اند که مضامین اصلی داستان‌های کوتاه و رمان‌های او را تشکیل می‌دهند، ازجمله ''[[وداع با اسلحه]]<ref>''A Farewell to Arms''</ref>'' (۱۹۲۹)، ''[[زنگ ها برای که به صدا درمی آیند\|زنگ‌ها برای که به صدا درمی‌آیند؟]]<ref>''For Whom the Bell Tolls''</ref>'' (۱۹۴۱)، و ''[[پیرمرد و دریا]]<ref>''The Old Man and the Sea''</ref>'' (۱۹۵۲؛ برندۀ جایزۀ پولیتزر<ref>Pulitzer Prize</ref>). نثر ظاهراً سادۀ او سبب شده است نویسندگان بسیاری از نثر او تقلید کنند. در ۱۹۵۴ برندۀ [[نوبل، جایزه\|جایزۀ ادبی نوبل]] شد. همینگوی خبرنگاری پیشه کرد و با آغاز [[جنگ جهانی اول]] داوطلبانه در واحد آمبولانس ایتالیا به خدمت پرداخت و در همان‌جا زخمی شد. در ۱۹۲۱ در [[پاریس، شهر\|پاریس]] اقامت گزید و در آن‌جا با نویسندگانی چون [[استاین، گرترود (۱۸۷۴ـ۱۹۴۶)\|گرترود استاین]]<ref>Gertrude Stein</ref> و [[ازرا پاوند (۱۸۸۵ـ۱۹۷۲)\|ازرا پاوند]]<ref>Ezra Pound</ref> حشرونشر داشت. در نگارش از سبک استاین تاثیر پذیرفت و همو وی را با گاوبازی آشنا کرد و او این مضمون را در نخستین رمانش، ''خورشید همچنان طلوع می‌کند''<ref>''The Sun Also Rises''</ref> (۱۹۲۷)، و رمان خاطره‌گونۀ ''مرگ در بعدازظهر<ref>''Death in the Afternoon''</ref>'' (۱۹۳۲) به کار گرفت. ''وداع با اسلحه'' شرح تجربیات او در جبهۀ ایتالیا است و وقایع ''زنگ‌ها برای که به صدا درمی‌آیند؟'' در زمان جنگ‌های داخلی اسپانیا می‌گذرد. همینگوی در این دو جنگ و نیز در [[جنگ جهانی دوم]] در اروپا خبرنگار جنگی بود. آخرین سالیان عمرش را عمدتاً در کوبا گذراند و در همان‌جا به حیات خویش پایان داد. همینگوی در اوک‌پارکِ<ref>Oak Park</ref> [[ایلینوی]]<ref>Illinois </ref> متولد شد و در جوانی عاشق شکار و ماجراجویی بود. از دیگر آثار اوست: ''سیلاب‌های بهاری<ref>''The Torrents of Spring''</ref>'' (۱۹۲۶)، که هجویه‌ای است بر اثری از [[اندرسون، شروود (۱۸۷۶ـ۱۹۴۱)\|شروود اندرسون]]<ref>Sherwood Anderson</ref>، ''تپه‌های سرسبز افریقا<ref>''The Green Hills of Africa''</ref>'' (۱۹۳۵) و ''ستون پنجم<ref>The Fifth Column</ref>'' که نمایش‌نامه‌ای است دربارۀ جنگ داخلی اسپانیا. چندین مجموعه داستان کوتاه نیز دارد، ازجمله «''مردان بی‌زن''<ref>''Men without Women''</ref>» (۱۹۲۷)، «''برنده سهمی ندارد''<ref>''Winner Takes Nothing''</ref>» (۱۹۳۳) و «''اولین چهل‌ونه''<ref>''The First Forty-Nine''</ref>» (۱۹۳۸). دلبستگی‌اش به شکار در داستان‌هایی نظیر ''برف‌های کلیمانجارو<ref>''The Snows of Kilimanjaro''</ref>'' (۱۹۳۸) و ''زندگی خوش و کوتاه فرانسیس مکومبر<ref>''The Short Happy Life of Francis Macomber''</ref>'' (۱۹۳۸) نمود یافته است. دیگر آثار او که پس از مرگش چاپ شدند عبارت‌اند از ''ضیافت سیار<ref>''A Moveable Feast''</ref>'' (۱۹۶۴)، که خاطرات او از اقامتش در پاریس است، و ''جزیره‌هایی در جریان آب<ref>''Islands in the Stream''</ref>'' (۱۹۷۰). بیشتر آثار وی با همت مترجمان سرشناسی مثل [[نجف دریابندری]]، [[گلشیری، احمد\|احمد گلشیری]] و ... به فارسی برگردانده شده است.

	<br />		<br />

Mohammadi2 در ‏۱۸ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۵۹

2022-05-18T09:59:27Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۵۹
خط ۱۸:		خط ۱۸:
	\|مکتب =		\|مکتب =
	\|سمت =		\|سمت =
	\|جوایز و افتخارات =جایزه ادبی نوبل (۱۹۵۴)، جایزه ~~پولیتسر~~ برای پیرمرد و دریا (۱۹۵۲)		\|جوایز و افتخارات =جایزه ادبی نوبل (۱۹۵۴)، جایزه پولیتزر برای پیرمرد و دریا (۱۹۵۲)
	\|آثار =وداع با اسلحه (۱۹۲۹)، زنگ‌ها برای که به صدا درمی‌آیند؟ (۱۹۴۱)، پیرمرد و دریا (۱۹۵۲)، سیلاب‌های بهاری (۱۹۲۶)، تپه‌های سرسبز افریقا (۱۹۳۵)، مردان بی‌زن (۱۹۲۷)، برنده سهمی ندارد (۱۹۳۳) و اولین چهل‌ونه (۱۹۳۸)		\|آثار =وداع با اسلحه (۱۹۲۹)، زنگ‌ها برای که به صدا درمی‌آیند؟ (۱۹۴۱)، پیرمرد و دریا (۱۹۵۲)، سیلاب‌های بهاری (۱۹۲۶)، تپه‌های سرسبز افریقا (۱۹۳۵)، مردان بی‌زن (۱۹۲۷)، برنده سهمی ندارد (۱۹۳۳) و اولین چهل‌ونه (۱۹۳۸)
	\|خویشاوندان سرشناس =		\|خویشاوندان سرشناس =

Mohammadi2 در ‏۱۸ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۵۶

2022-05-18T09:56:30Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۵۶
خط ۷:		خط ۷:
	\|نام مستعار=		\|نام مستعار=
	\|لقب=		\|لقب=
	\|زادروز=ایلینوی ۱۸۹۹م		\|زادروز=اوک‌پارکِ ایلینوی ۱۸۹۹م
	\|تاریخ مرگ=۱۹۶۱م		\|تاریخ مرگ=۱۹۶۱م
	\|دوره زندگی=		\|دوره زندگی=
خط ۱۸:		خط ۱۸:
	\|مکتب =		\|مکتب =
	\|سمت =		\|سمت =
	\|جوایز و افتخارات =~~برنده~~ جایزه ادبی نوبل (۱۹۵۴)، ~~برنده~~ جایزه پولیتسر برای پیرمرد و دریا (۱۹۵۲)		\|جوایز و افتخارات =جایزه ادبی نوبل (۱۹۵۴)، جایزه پولیتسر برای پیرمرد و دریا (۱۹۵۲)
	\|آثار =وداع با ~~اسلحه،~~ پیرمرد و دریا		\|آثار =وداع با اسلحه (۱۹۲۹)، زنگ‌ها برای که به صدا درمی‌آیند؟ (۱۹۴۱)، پیرمرد و دریا (۱۹۵۲)، سیلاب‌های بهاری (۱۹۲۶)، تپه‌های سرسبز افریقا (۱۹۳۵)، مردان بی‌زن (۱۹۲۷)، برنده سهمی ندارد (۱۹۳۳) و اولین چهل‌ونه (۱۹۳۸)
	\|خویشاوندان سرشناس =		\|خویشاوندان سرشناس =
	\|گروه مقاله =ادبیات غرب		\|گروه مقاله =ادبیات غرب
خط ۲۹:		خط ۲۹:
	}}[[File:41119700.jpg\|thumb\|هِمينگْوِي، اِرْنِسْت]]		}}[[File:41119700.jpg\|thumb\|هِمينگْوِي، اِرْنِسْت]]

	نویسندۀ امریکایی. جنگ، گاوبازی، و ماهی‌گیری در آثار او نماد عزت، شرافت، و بدویت‌اند که مضامین اصلی داستان‌های کوتاه و رمان‌های او را تشکیل می‌دهند، ازجمله ''[[وداع با اسلحه]]<ref>''A Farewell to Arms''</ref>''~~ ~~(۱۹۲۹)، ''[[زنگ ها برای که به صدا درمی آیند\|زنگ‌ها برای که به صدا درمی‌آیند؟]]<ref>''For Whom the Bell Tolls''</ref>''~~ ~~(۱۹۴۱)، و ''[[پیرمرد و دریا]]<ref>''The Old Man and the Sea''</ref>''~~ ~~(۱۹۵۲؛ برندۀ جایزۀ پولیتزر<ref>Pulitzer Prize</ref>). نثر ظاهراً سادۀ او سبب شده است نویسندگان بسیاری از نثر او تقلید کنند. در ۱۹۵۴ برندۀ جایزۀ ادبی نوبل شد. همینگوی خبرنگاری پیشه کرد و با آغاز جنگ جهانی اول داوطلبانه در واحد آمبولانس ایتالیا به خدمت پرداخت و در همان‌جا زخمی شد. در ۱۹۲۱ در پاریس اقامت گزید و در آن‌جا با نویسندگانی چون [[استاین، گرترود (۱۸۷۴ـ۱۹۴۶)\|گرترود استاین]]<ref>Gertrude Stein</ref>~~ ~~و [[ازرا پاوند (۱۸۸۵ـ۱۹۷۲)\|ازرا پاوند]]<ref>Ezra Pound</ref> حشرونشر داشت. در نگارش از سبک استاین تاثیر پذیرفت و همو وی را با گاوبازی آشنا کرد و او این مضمون را در نخستین رمانش، ''خورشید همچنان طلوع می‌کند''<ref>''The Sun Also Rises''</ref>~~ ~~(۱۹۲۷)، و رمان خاطره‌گونۀ ''مرگ در بعدازظهر<ref>''Death in the Afternoon''</ref>''~~ ~~(۱۹۳۲) به کار گرفت. ''وداع با اسلحه'' شرح تجربیات او در جبهۀ ایتالیا است و وقایع ''زنگ‌ها برای که به صدا درمی‌آیند؟'' در زمان جنگ‌های داخلی اسپانیا می‌گذرد. همینگوی در این دو جنگ و نیز در جنگ جهانی دوم در اروپا خبرنگار جنگی بود. آخرین سالیان عمرش را عمدتاً در کوبا گذراند و در همان‌جا به حیات خویش پایان داد. همینگوی در اوک‌پارکِ<ref>Oak Park</ref> ایلینوی<ref>Illinois </ref> متولد شد و در جوانی عاشق شکار و ماجراجویی بود. از دیگر آثار اوست: ''سیلاب‌های بهاری<ref>''The Torrents of Spring''</ref>''~~ ~~(۱۹۲۶)، که هجویه‌ای است بر اثری از [[اندرسون، شروود (۱۸۷۶ـ۱۹۴۱)\|شروود اندرسون]]<ref>Sherwood Anderson</ref>، ''تپه‌های سرسبز افریقا<ref>''The Green Hills of Africa''</ref>'' (۱۹۳۵) و ''ستون پنجم<ref>The Fifth Column</ref>'' که نمایش‌نامه‌ای است دربارۀ جنگ داخلی اسپانیا. چندین مجموعه داستان کوتاه نیز دارد، ازجمله «''مردان بی‌زن''<ref>''Men without Women''</ref>» (۱۹۲۷)، «''برنده سهمی ندارد''<ref>''Winner Takes Nothing''</ref>» (۱۹۳۳) و «''اولین چهل‌ونه''<ref>''The First Forty-Nine''</ref>» (۱۹۳۸). دلبستگی‌اش به شکار در داستان‌هایی نظیر ''برف‌های کلیمانجارو<ref>''The Snows of Kilimanjaro''</ref>'' (۱۹۳۸) و ''زندگی خوش و کوتاه فرانسیس مکومبر<ref>''The Short Happy Life of Francis Macomber''</ref>'' (۱۹۳۸) نمود یافته است. دیگر آثار او که پس از مرگش چاپ شدند عبارت‌اند از ''ضیافت سیار<ref>''A Moveable Feast''</ref>'' (۱۹۶۴)، که خاطرات او از اقامتش در پاریس است، و ''جزیره‌هایی در جریان آب<ref>''Islands in the Stream''</ref>'' (۱۹۷۰). بیشتر آثار وی با همت مترجمان سرشناسی مثل [[نجف دریابندری]]، [[گلشیری، احمد (اصفهان ۱۳۲۵ )\|احمد گلشیری]] و ... به فارسی برگردانده شده است.		نویسندۀ امریکایی. جنگ، گاوبازی، و ماهی‌گیری در آثار او نماد عزت، شرافت، و بدویت‌اند که مضامین اصلی داستان‌های کوتاه و رمان‌های او را تشکیل می‌دهند، ازجمله ''[[وداع با اسلحه]]<ref>''A Farewell to Arms''</ref>'' (۱۹۲۹)، ''[[زنگ ها برای که به صدا درمی آیند\|زنگ‌ها برای که به صدا درمی‌آیند؟]]<ref>''For Whom the Bell Tolls''</ref>'' (۱۹۴۱)، و ''[[پیرمرد و دریا]]<ref>''The Old Man and the Sea''</ref>'' (۱۹۵۲؛ برندۀ جایزۀ پولیتزر<ref>Pulitzer Prize</ref>). نثر ظاهراً سادۀ او سبب شده است نویسندگان بسیاری از نثر او تقلید کنند. در ۱۹۵۴ برندۀ [[نوبل، جایزه\|جایزۀ ادبی نوبل]] شد. همینگوی خبرنگاری پیشه کرد و با آغاز [[جنگ جهانی اول]] داوطلبانه در واحد آمبولانس ایتالیا به خدمت پرداخت و در همان‌جا زخمی شد. در ۱۹۲۱ در [[پاریس، شهر\|پاریس]] اقامت گزید و در آن‌جا با نویسندگانی چون [[استاین، گرترود (۱۸۷۴ـ۱۹۴۶)\|گرترود استاین]]<ref>Gertrude Stein</ref> و [[ازرا پاوند (۱۸۸۵ـ۱۹۷۲)\|ازرا پاوند]]<ref>Ezra Pound</ref> حشرونشر داشت. در نگارش از سبک استاین تاثیر پذیرفت و همو وی را با گاوبازی آشنا کرد و او این مضمون را در نخستین رمانش، ''خورشید همچنان طلوع می‌کند''<ref>''The Sun Also Rises''</ref> (۱۹۲۷)، و رمان خاطره‌گونۀ ''مرگ در بعدازظهر<ref>''Death in the Afternoon''</ref>'' (۱۹۳۲) به کار گرفت. ''وداع با اسلحه'' شرح تجربیات او در جبهۀ ایتالیا است و وقایع ''زنگ‌ها برای که به صدا درمی‌آیند؟'' در زمان جنگ‌های داخلی اسپانیا می‌گذرد. همینگوی در این دو جنگ و نیز در [[جنگ جهانی دوم]] در اروپا خبرنگار جنگی بود. آخرین سالیان عمرش را عمدتاً در کوبا گذراند و در همان‌جا به حیات خویش پایان داد. همینگوی در اوک‌پارکِ<ref>Oak Park</ref> [[ایلینوی]]<ref>Illinois </ref> متولد شد و در جوانی عاشق شکار و ماجراجویی بود. از دیگر آثار اوست: ''سیلاب‌های بهاری<ref>''The Torrents of Spring''</ref>'' (۱۹۲۶)، که هجویه‌ای است بر اثری از [[اندرسون، شروود (۱۸۷۶ـ۱۹۴۱)\|شروود اندرسون]]<ref>Sherwood Anderson</ref>، ''تپه‌های سرسبز افریقا<ref>''The Green Hills of Africa''</ref>'' (۱۹۳۵) و ''ستون پنجم<ref>The Fifth Column</ref>'' که نمایش‌نامه‌ای است دربارۀ جنگ داخلی اسپانیا. چندین مجموعه داستان کوتاه نیز دارد، ازجمله «''مردان بی‌زن''<ref>''Men without Women''</ref>» (۱۹۲۷)، «''برنده سهمی ندارد''<ref>''Winner Takes Nothing''</ref>» (۱۹۳۳) و «''اولین چهل‌ونه''<ref>''The First Forty-Nine''</ref>» (۱۹۳۸). دلبستگی‌اش به شکار در داستان‌هایی نظیر ''برف‌های کلیمانجارو<ref>''The Snows of Kilimanjaro''</ref>'' (۱۹۳۸) و ''زندگی خوش و کوتاه فرانسیس مکومبر<ref>''The Short Happy Life of Francis Macomber''</ref>'' (۱۹۳۸) نمود یافته است. دیگر آثار او که پس از مرگش چاپ شدند عبارت‌اند از ''ضیافت سیار<ref>''A Moveable Feast''</ref>'' (۱۹۶۴)، که خاطرات او از اقامتش در پاریس است، و ''جزیره‌هایی در جریان آب<ref>''Islands in the Stream''</ref>'' (۱۹۷۰). بیشتر آثار وی با همت مترجمان سرشناسی مثل [[نجف دریابندری]]، [[گلشیری، احمد (اصفهان ۱۳۲۵ )\|احمد گلشیری]] و ... به فارسی برگردانده شده است.

	<br />		<br />

Mohammadi2 در ‏۱۸ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۵۱

2022-05-18T09:51:08Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۵۱
خط ۱:		خط ۱:

	هِمینگْوِی، اِرْنِسْت (۱۸۹۹ـ۱۹۶۱)(Hemingway, Ernest)<br /> ~~[[File:41119700.jpg\|thumb\|هِمينگْوِي، اِرْنِسْت]]~~		هِمینگْوِی، اِرْنِسْت (۱۸۹۹ـ۱۹۶۱)(Hemingway, Ernest)<br /> {{جعبه زندگینامه

	{{جعبه زندگینامه
	\|عنوان = ارنست همینگوی		\|عنوان = ارنست همینگوی
	\|نام =Ernest Hemingway		\|نام =Ernest Hemingway
خط ۲۹:		خط ۲۷:
	\|پست تخصصی =		\|پست تخصصی =
	\|باشگاه =		\|باشگاه =
	}}		}}[[File:41119700.jpg\|thumb\|هِمينگْوِي، اِرْنِسْت]]

	نویسندۀ امریکایی. جنگ، گاوبازی، و ماهی‌گیری در آثار او نماد عزت، شرافت، و بدویت‌اند که مضامین اصلی داستان‌های کوتاه و رمان‌های او را تشکیل می‌دهند، ازجمله ''[[وداع با اسلحه]]<ref>A Farewell to Arms</ref>'' (۱۹۲۹)، ''[[زنگ ها برای که به صدا درمی آیند\|زنگ‌ها برای که به صدا درمی‌آیند؟]]<ref>For Whom the Bell Tolls</ref>'' (۱۹۴۱)، و ''[[پیرمرد و دریا]]<ref>The Old Man and the Sea</ref>'' (۱۹۵۲؛ برندۀ جایزۀ ~~پولیتسر~~<ref>Pulitzer Prize</ref>). نثر ظاهراً سادۀ او سبب شده است نویسندگان بسیاری از نثر او تقلید کنند. در ۱۹۵۴ برندۀ جایزۀ ادبی نوبل شد. همینگوی خبرنگاری پیشه کرد و با آغاز جنگ جهانی اول داوطلبانه در واحد آمبولانس ایتالیا به خدمت پرداخت و در همان‌جا زخمی شد. در ۱۹۲۱ در پاریس اقامت گزید و در آن‌جا با نویسندگانی چون [[استاین، گرترود (۱۸۷۴ـ۱۹۴۶)\|گرترود استاین]]<ref>Gertrude Stein</ref> و [[ازرا پاوند (۱۸۸۵ـ۱۹۷۲)\|ازرا پاوند]]<ref>Ezra Pound</ref>~~ ~~حشرونشر داشت. در نگارش از سبک استاین تاثیر پذیرفت و همو وی را با گاوبازی آشنا کرد و او این مضمون را در نخستین رمانش، ''خورشید همچنان طلوع می‌کند<ref>The Sun Also Rises</ref>'' (۱۹۲۷)، و رمان خاطره‌گونۀ ''مرگ در بعدازظهر<ref>Death in the Afternoon</ref>'' (۱۹۳۲) به کار گرفت. ''وداع با اسلحه'' شرح تجربیات او در جبهۀ ایتالیا است و وقایع ''زنگ‌ها برای که به صدا درمی‌آیند؟'' در زمان جنگ‌های داخلی اسپانیا می‌گذرد. همینگوی در این دو جنگ و نیز در جنگ جهانی دوم در اروپا خبرنگار جنگی بود. آخرین سالیان عمرش را عمدتاً در کوبا گذراند و در همان‌جا به حیات خویش پایان داد. همینگوی در اوک‌پارکِ<ref>Oak Park</ref>~~ ~~ایلینوی<ref>Illinois </ref>~~ ~~متولد شد و در جوانی عاشق شکار و ماجراجویی بود. از دیگر آثار اوست: ''سیلاب‌های بهاری<ref>The Torrents of Spring</ref>'' (۱۹۲۶)، که هجویه‌ای است بر اثری از [[اندرسون، شروود (۱۸۷۶ـ۱۹۴۱)\|شروود اندرسون]]<ref>Sherwood Anderson</ref>، ''تپه‌های سرسبز افریقا<ref>The Green Hills of Africa</ref>''~~ ~~(۱۹۳۵) و ''ستون پنجم<ref>The Fifth Column</ref>''~~ ~~که نمایش‌نامه‌ای است دربارۀ جنگ داخلی اسپانیا. چندین مجموعه داستان کوتاه نیز دارد، ازجمله ~~«مردان~~ بی‌زن<ref>Men without Women</ref>» (۱۹۲۷)، ~~«برنده~~ سهمی ندارد<ref>Winner Takes Nothing</ref>» (۱۹۳۳) و ~~«اولین~~ چهل‌ونه<ref>The First Forty-Nine</ref>» (۱۹۳۸). دلبستگی‌اش به شکار در داستان‌هایی نظیر ''برف‌های کلیمانجارو<ref>The Snows of Kilimanjaro</ref>''~~ ~~(۱۹۳۸) و ''زندگی خوش و کوتاه فرانسیس مکومبر<ref>The Short Happy Life of Francis Macomber</ref>''~~ ~~(۱۹۳۸) نمود یافته است. دیگر آثار او که پس از مرگش چاپ شدند عبارت‌اند از ''ضیافت سیار<ref>A Moveable Feast</ref>''~~ ~~(۱۹۶۴)، که خاطرات او از اقامتش در پاریس است، و ''جزیره‌هایی در جریان آب<ref>Islands in the Stream</ref>''~~ ~~(۱۹۷۰). بیشتر آثار وی با همت مترجمان سرشناسی مثل [[نجف دریابندری]]، [[گلشیری، احمد (اصفهان ۱۳۲۵ )\|احمد گلشیری]] و ... به فارسی برگردانده شده است.		نویسندۀ امریکایی. جنگ، گاوبازی، و ماهی‌گیری در آثار او نماد عزت، شرافت، و بدویت‌اند که مضامین اصلی داستان‌های کوتاه و رمان‌های او را تشکیل می‌دهند، ازجمله ''[[وداع با اسلحه]]<ref>''A Farewell to Arms''</ref>'' (۱۹۲۹)، ''[[زنگ ها برای که به صدا درمی آیند\|زنگ‌ها برای که به صدا درمی‌آیند؟]]<ref>''For Whom the Bell Tolls''</ref>'' (۱۹۴۱)، و ''[[پیرمرد و دریا]]<ref>''The Old Man and the Sea''</ref>'' (۱۹۵۲؛ برندۀ جایزۀ پولیتزر<ref>Pulitzer Prize</ref>). نثر ظاهراً سادۀ او سبب شده است نویسندگان بسیاری از نثر او تقلید کنند. در ۱۹۵۴ برندۀ جایزۀ ادبی نوبل شد. همینگوی خبرنگاری پیشه کرد و با آغاز جنگ جهانی اول داوطلبانه در واحد آمبولانس ایتالیا به خدمت پرداخت و در همان‌جا زخمی شد. در ۱۹۲۱ در پاریس اقامت گزید و در آن‌جا با نویسندگانی چون [[استاین، گرترود (۱۸۷۴ـ۱۹۴۶)\|گرترود استاین]]<ref>Gertrude Stein</ref> و [[ازرا پاوند (۱۸۸۵ـ۱۹۷۲)\|ازرا پاوند]]<ref>Ezra Pound</ref> حشرونشر داشت. در نگارش از سبک استاین تاثیر پذیرفت و همو وی را با گاوبازی آشنا کرد و او این مضمون را در نخستین رمانش، ''خورشید همچنان طلوع می‌کند''<ref>''The Sun Also Rises''</ref> (۱۹۲۷)، و رمان خاطره‌گونۀ ''مرگ در بعدازظهر<ref>''Death in the Afternoon''</ref>'' (۱۹۳۲) به کار گرفت. ''وداع با اسلحه'' شرح تجربیات او در جبهۀ ایتالیا است و وقایع ''زنگ‌ها برای که به صدا درمی‌آیند؟'' در زمان جنگ‌های داخلی اسپانیا می‌گذرد. همینگوی در این دو جنگ و نیز در جنگ جهانی دوم در اروپا خبرنگار جنگی بود. آخرین سالیان عمرش را عمدتاً در کوبا گذراند و در همان‌جا به حیات خویش پایان داد. همینگوی در اوک‌پارکِ<ref>Oak Park</ref> ایلینوی<ref>Illinois </ref> متولد شد و در جوانی عاشق شکار و ماجراجویی بود. از دیگر آثار اوست: ''سیلاب‌های بهاری<ref>''The Torrents of Spring''</ref>'' (۱۹۲۶)، که هجویه‌ای است بر اثری از [[اندرسون، شروود (۱۸۷۶ـ۱۹۴۱)\|شروود اندرسون]]<ref>Sherwood Anderson</ref>، ''تپه‌های سرسبز افریقا<ref>''The Green Hills of Africa''</ref>'' (۱۹۳۵) و ''ستون پنجم<ref>The Fifth Column</ref>'' که نمایش‌نامه‌ای است دربارۀ جنگ داخلی اسپانیا. چندین مجموعه داستان کوتاه نیز دارد، ازجمله «''مردان بی‌زن''<ref>''Men without Women''</ref>» (۱۹۲۷)، «''برنده سهمی ندارد''<ref>''Winner Takes Nothing''</ref>» (۱۹۳۳) و «''اولین چهل‌ونه''<ref>''The First Forty-Nine''</ref>» (۱۹۳۸). دلبستگی‌اش به شکار در داستان‌هایی نظیر ''برف‌های کلیمانجارو<ref>''The Snows of Kilimanjaro''</ref>'' (۱۹۳۸) و ''زندگی خوش و کوتاه فرانسیس مکومبر<ref>''The Short Happy Life of Francis Macomber''</ref>'' (۱۹۳۸) نمود یافته است. دیگر آثار او که پس از مرگش چاپ شدند عبارت‌اند از ''ضیافت سیار<ref>''A Moveable Feast''</ref>'' (۱۹۶۴)، که خاطرات او از اقامتش در پاریس است، و ''جزیره‌هایی در جریان آب<ref>''Islands in the Stream''</ref>'' (۱۹۷۰). بیشتر آثار وی با همت مترجمان سرشناسی مثل [[نجف دریابندری]]، [[گلشیری، احمد (اصفهان ۱۳۲۵ )\|احمد گلشیری]] و ... به فارسی برگردانده شده است.

	~~ ~~		<br />

	----		----

Aeen در ‏۶ ژوئن ۲۰۲۰، ساعت ۰۵:۵۷

2020-06-06T05:57:07Z

صفحهٔ تازه

هِمینگْوِی، اِرْنِسْت (۱۸۹۹ـ۱۹۶۱)(Hemingway, Ernest)<br /> [[File:41119700.jpg|thumb|هِمينگْوِي، اِرْنِسْت]]

{{جعبه زندگینامه
|عنوان = ارنست همینگوی
|نام =Ernest Hemingway
|نام دیگر=
|نام اصلی=
|نام مستعار=
|لقب=
|زادروز=ایلینوی ۱۸۹۹م
|تاریخ مرگ=۱۹۶۱م
|دوره زندگی=
|ملیت=امریکایی
|محل زندگی=
|تحصیلات و محل تحصیل=
| شغل و تخصص اصلی =نویسنده
|شغل و تخصص های دیگر=
|سبک =
|مکتب =
|سمت =
|جوایز و افتخارات =برنده جایزه ادبی نوبل (۱۹۵۴)، برنده جایزه پولیتسر برای پیرمرد و دریا (۱۹۵۲)
|آثار =وداع با اسلحه، پیرمرد و دریا
|خویشاوندان سرشناس =
|گروه مقاله =ادبیات غرب
|دوره =
|فعالیت های مهم =
|رشته =
|پست تخصصی =
|باشگاه =
}}

نویسندۀ امریکایی. جنگ، گاوبازی، و ماهی‌گیری در آثار او نماد عزت، شرافت، و بدویت‌اند که مضامین اصلی داستان‌های کوتاه و رمان‌های او را تشکیل می‌دهند، ازجمله ''[[وداع با اسلحه]]<ref>A Farewell to Arms</ref>'' (۱۹۲۹)، ''[[زنگ ها برای که به صدا درمی آیند|زنگ‌ها برای که به صدا درمی‌آیند؟]]<ref>For Whom the Bell Tolls</ref>'' (۱۹۴۱)، و ''[[پیرمرد و دریا]]<ref>The Old Man and the Sea</ref>'' (۱۹۵۲؛ برندۀ جایزۀ پولیتسر<ref>Pulitzer Prize</ref>). نثر ظاهراً سادۀ او سبب شده است نویسندگان بسیاری از نثر او تقلید کنند. در ۱۹۵۴ برندۀ جایزۀ ادبی نوبل شد. همینگوی خبرنگاری پیشه کرد و با آغاز جنگ جهانی اول داوطلبانه در واحد آمبولانس ایتالیا به خدمت پرداخت و در همان‌جا زخمی شد. در ۱۹۲۱ در پاریس اقامت گزید و در آن‌جا با نویسندگانی چون [[استاین، گرترود (۱۸۷۴ـ۱۹۴۶)|گرترود استاین]]<ref>Gertrude Stein</ref> و [[ازرا پاوند (۱۸۸۵ـ۱۹۷۲)|ازرا پاوند]]<ref>Ezra Pound</ref> حشرونشر داشت. در نگارش از سبک استاین تاثیر پذیرفت و همو وی را با گاوبازی آشنا کرد و او این مضمون را در نخستین رمانش، ''خورشید همچنان طلوع می‌کند<ref>The Sun Also Rises</ref>'' (۱۹۲۷)، و رمان خاطره‌گونۀ ''مرگ در بعدازظهر<ref>Death in the Afternoon</ref>'' (۱۹۳۲) به کار گرفت. ''وداع با اسلحه'' شرح تجربیات او در جبهۀ ایتالیا است و وقایع ''زنگ‌ها برای که به صدا درمی‌آیند؟'' در زمان جنگ‌های داخلی اسپانیا می‌گذرد. همینگوی در این دو جنگ و نیز در جنگ جهانی دوم در اروپا خبرنگار جنگی بود. آخرین سالیان عمرش را عمدتاً در کوبا گذراند و در همان‌جا به حیات خویش پایان داد. همینگوی در اوک‌پارکِ<ref>Oak Park</ref> ایلینوی<ref>Illinois </ref> متولد شد و در جوانی عاشق شکار و ماجراجویی بود. از دیگر آثار اوست: ''سیلاب‌های بهاری<ref>The Torrents of Spring</ref>'' (۱۹۲۶)، که هجویه‌ای است بر اثری از [[اندرسون، شروود (۱۸۷۶ـ۱۹۴۱)|شروود اندرسون]]<ref>Sherwood Anderson</ref>، ''تپه‌های سرسبز افریقا<ref>The Green Hills of Africa</ref>'' (۱۹۳۵) و ''ستون پنجم<ref>The Fifth Column</ref>'' که نمایش‌نامه‌ای است دربارۀ جنگ داخلی اسپانیا. چندین مجموعه داستان کوتاه نیز دارد، ازجمله «مردان بی‌زن<ref>Men without Women</ref>» (۱۹۲۷)، «برنده سهمی ندارد<ref>Winner Takes Nothing</ref>» (۱۹۳۳) و «اولین چهل‌ونه<ref>The First Forty-Nine</ref>» (۱۹۳۸). دلبستگی‌اش به شکار در داستان‌هایی نظیر ''برف‌های کلیمانجارو<ref>The Snows of Kilimanjaro</ref>'' (۱۹۳۸) و ''زندگی خوش و کوتاه فرانسیس مکومبر<ref>The Short Happy Life of Francis Macomber</ref>'' (۱۹۳۸) نمود یافته است. دیگر آثار او که پس از مرگش چاپ شدند عبارت‌اند از ''ضیافت سیار<ref>A Moveable Feast</ref>'' (۱۹۶۴)، که خاطرات او از اقامتش در پاریس است، و ''جزیره‌هایی در جریان آب<ref>Islands in the Stream</ref>'' (۱۹۷۰). بیشتر آثار وی با همت مترجمان سرشناسی مثل [[نجف دریابندری]]، [[گلشیری، احمد (اصفهان ۱۳۲۵ )|احمد گلشیری]] و ... به فارسی برگردانده شده است.

 

----

[[Category:ادبیات غرب]]
[[Category:رمان (اشخاص و آثار)]]
<references />