هومل، یوهان (۱۷۷۸ـ۱۸۳۷) - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mohammadi3 در ‏۲۲ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۰۴:۳۷

2025-04-22T04:37:20Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۰۴:۳۷
خط ۳:		خط ۳:

	[[پرونده:Hummel, Johann.jpg\|بندانگشتی\|یوهان هومل]]		[[پرونده:Hummel, Johann.jpg\|بندانگشتی\|یوهان هومل]]
	[[پیانو]]<nowiki/>نواز و آهنگ‌ساز اتریشی. در ادامۀ راه [[موتسارت، ولفگانگ ~~آمادیوس (۱۷۵۶ـ۱۷۹۱)~~\|موتسارت]] (استاد خود)، ملودی‌هایی زیبا و جذاب هرچند به‌نوعی بیش‌ازحد متقارن و «قالبی» پدید آورد. به محافظه‌کاری شهرت داشت. علاوه‌بر آثار مخصوص ساز کلاویه‌دار، مشتمل بر هفت کنسرتو، آثار کُرال و مجلسی و اپراهایی نیز ساخت. هومِل موسیقی را ابتدا از پدرش، یوزف هومل<ref>Joseph Hummel</ref> رهبر ارکستر، تعلیم گرفت که در ۱۷۸۵ در مقام رهبر ارکستر تئاتِر آوف دِر ویدِن<ref>Theater auf der Wieden</ref> به [[وین]] آمده بود. در آن هنگام یوهان دیگر یک پیانونواز درخشان شده بود و موتسارت دو سال به او تعلیم داد. در [[لندن (انگلستان)\|لندن]] از [[کلمنتی، موتسیو (۱۷۵۲ـ۱۸۳۲)\|موتسیو کلمنتی]]<ref>Muzio Clementi</ref> درس‌های بیشتری فراگرفت و تا ۱۷۹۲ در آن شهر ماندگار شد. در ۱۷۹۳ به وین بازگشت و زیرنظر یوهان آلبرشتس‌برگر<ref>Johann Albrechtsberger</ref>، [[هایدن، یوزف (۱۷۳۲ـ۱۸۰۹)\|هایدن]]<ref>Haydn </ref>، و [[سالیری، آنتونیو\|آنتونیو سالیِری]]<ref>Antonio Salieri</ref> به تحصیل آهنگ‌سازی پرداخت. در ۱۸۰۳ از [[روسیه]] دیدن کرد و از ۱۸۰۴ تا ۱۸۱۱ سرپرست موسیقی دربار شاهزاده استرهازی<ref>Prince Esterházy</ref> بود. از ۱۸۱۶ تا ۱۸۱۹ مقام مشابهی در دربار [[وورتمبرگ]]<ref>Württemberg </ref> در [[اشتوتگارت]] داشت و از ۱۸۱۹ تا ۱۸۲۲ را نیز در دربار وایمار<ref>Weimar </ref> گذراند و از ۱۸۳۳ تا پایان عمر در این دربار ماند؛ در این میان برای اجرای کنسرت به گشت‌های هنری گسترده‌ای نیز می‌رفت و اوقات زیادی را در لندن می‌گذراند. هومل از دوستان [[بتهوون، لودویگ وان (۱۷۷۰ـ۱۸۲۷)\|بتهوون]] بود و سه سونات پیانوی آخر [[شوبرت، فرانتس\|شوبرت]]<ref>Schubert </ref> در اصل به او تقدیم شد. همسرش، الیزابت روکل<ref>Elisabeth Röckl</ref> (۱۷۹۳ـ۱۸۸۳) خواننده بود. ازجمله آثار اوست: صحنه‌ای اپراهای ''بازگشت امپراتور<ref>Die Rückfahrt des Kaisers</ref>'' (۱۸۱۴) و ''ماتیلده فون گوییزه<ref>Mathilde von Guise</ref>'' (۱۸۱۰)؛ باله‌های ''هلن و پاریس<ref>Hélène et Paris</ref>'' (۱۸۰۷)، ''نقاشی زنده‌شده<ref>Das belebte Gemälde</ref>''، ''سافو<ref>Sappho </ref>''؛ پانتومیم ''حلقۀ سحرآمیز<ref>Der Zauberring</ref>'' (۱۸۱۱)؛ موسیقی صحنه‌ای برای نمایش‌نامۀ ''نیای مادری<ref>Die Ahnfrau</ref>'' اثر [[گریلپارتسر، فرانتس (۱۷۹۱ـ۱۸۷۲)\|گریلپارتسِر]]<ref>Grillparzer</ref>.		[[پیانو]]<nowiki/>نواز و آهنگ‌ساز اتریشی. در ادامۀ راه [[موتسارت، ولفگانگ آمادئوس\|موتسارت]] (استاد خود)، ملودی‌هایی زیبا و جذاب هرچند به‌نوعی بیش‌ازحد متقارن و «قالبی» پدید آورد. به محافظه‌کاری شهرت داشت. علاوه‌بر آثار مخصوص ساز کلاویه‌دار، مشتمل بر هفت کنسرتو، آثار کُرال و مجلسی و اپراهایی نیز ساخت. هومِل موسیقی را ابتدا از پدرش، یوزف هومل<ref>Joseph Hummel</ref> رهبر ارکستر، تعلیم گرفت که در ۱۷۸۵ در مقام رهبر ارکستر تئاتِر آوف دِر ویدِن<ref>Theater auf der Wieden</ref> به [[وین]] آمده بود. در آن هنگام یوهان دیگر یک پیانونواز درخشان شده بود و موتسارت دو سال به او تعلیم داد. در [[لندن (انگلستان)\|لندن]] از [[کلمنتی، موتسیو (۱۷۵۲ـ۱۸۳۲)\|موتسیو کلمنتی]]<ref>Muzio Clementi</ref> درس‌های بیشتری فراگرفت و تا ۱۷۹۲ در آن شهر ماندگار شد. در ۱۷۹۳ به وین بازگشت و زیرنظر یوهان آلبرشتس‌برگر<ref>Johann Albrechtsberger</ref>، [[هایدن، یوزف (۱۷۳۲ـ۱۸۰۹)\|هایدن]]<ref>Haydn </ref>، و [[سالیری، آنتونیو\|آنتونیو سالیِری]]<ref>Antonio Salieri</ref> به تحصیل آهنگ‌سازی پرداخت. در ۱۸۰۳ از [[روسیه]] دیدن کرد و از ۱۸۰۴ تا ۱۸۱۱ سرپرست موسیقی دربار شاهزاده استرهازی<ref>Prince Esterházy</ref> بود. از ۱۸۱۶ تا ۱۸۱۹ مقام مشابهی در دربار [[وورتمبرگ]]<ref>Württemberg </ref> در [[اشتوتگارت]] داشت و از ۱۸۱۹ تا ۱۸۲۲ را نیز در دربار وایمار<ref>Weimar </ref> گذراند و از ۱۸۳۳ تا پایان عمر در این دربار ماند؛ در این میان برای اجرای کنسرت به گشت‌های هنری گسترده‌ای نیز می‌رفت و اوقات زیادی را در لندن می‌گذراند. هومل از دوستان [[بتهوون، لودویگ وان (۱۷۷۰ـ۱۸۲۷)\|بتهوون]] بود و سه سونات پیانوی آخر [[شوبرت، فرانتس\|شوبرت]]<ref>Schubert </ref> در اصل به او تقدیم شد. همسرش، الیزابت روکل<ref>Elisabeth Röckl</ref> (۱۷۹۳ـ۱۸۸۳) خواننده بود. ازجمله آثار اوست: صحنه‌ای اپراهای ''بازگشت امپراتور<ref>Die Rückfahrt des Kaisers</ref>'' (۱۸۱۴) و ''ماتیلده فون گوییزه<ref>Mathilde von Guise</ref>'' (۱۸۱۰)؛ باله‌های ''هلن و پاریس<ref>Hélène et Paris</ref>'' (۱۸۰۷)، ''نقاشی زنده‌شده<ref>Das belebte Gemälde</ref>''، ''سافو<ref>Sappho </ref>''؛ پانتومیم ''حلقۀ سحرآمیز<ref>Der Zauberring</ref>'' (۱۸۱۱)؛ موسیقی صحنه‌ای برای نمایش‌نامۀ ''نیای مادری<ref>Die Ahnfrau</ref>'' اثر [[گریلپارتسر، فرانتس (۱۷۹۱ـ۱۸۷۲)\|گریلپارتسِر]]<ref>Grillparzer</ref>.

Mohammadi3 در ‏۱۵ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۴۷

2025-04-15T07:47:31Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۴۷
خط ۳:		خط ۳:

	[[پرونده:Hummel, Johann.jpg\|بندانگشتی\|یوهان هومل]]		[[پرونده:Hummel, Johann.jpg\|بندانگشتی\|یوهان هومل]]
	[[پیانو]]<nowiki/>نواز و آهنگ‌ساز اتریشی. در ادامۀ راه [[موتسارت، ولفگانگ آمادیوس (۱۷۵۶ـ۱۷۹۱)\|موتسارت]] (استاد خود)، ملودی‌هایی زیبا و جذاب هرچند به‌نوعی بیش‌ازحد متقارن و «قالبی» پدید آورد. به محافظه‌کاری شهرت داشت. علاوه‌بر آثار مخصوص ساز کلاویه‌دار، مشتمل بر هفت کنسرتو، آثار کُرال و مجلسی و اپراهایی نیز ساخت. هومِل موسیقی را ابتدا از پدرش، یوزف هومل<ref>Joseph Hummel</ref> رهبر ارکستر، تعلیم گرفت که در ۱۷۸۵ در مقام رهبر ارکستر تئاتِر آوف دِر ویدِن<ref>Theater auf der Wieden</ref> به [[وین]] آمده بود. در آن هنگام یوهان دیگر یک پیانونواز درخشان شده بود و موتسارت دو سال به او تعلیم داد. در [[لندن (انگلستان)\|لندن]] از [[کلمنتی، موتسیو (۱۷۵۲ـ۱۸۳۲)\|موتسیو کلمنتی]]<ref>Muzio Clementi</ref> درس‌های بیشتری فراگرفت و تا ۱۷۹۲ در آن شهر ماندگار شد. در ۱۷۹۳ به وین بازگشت و زیرنظر یوهان آلبرشتس‌برگر<ref>Johann Albrechtsberger</ref>، [[هایدن، یوزف (۱۷۳۲ـ۱۸۰۹)\|هایدن]]<ref>Haydn </ref>، و [[سالیری، آنتونیو\|آنتونیو سالیِری]]<ref>Antonio Salieri</ref> به تحصیل آهنگ‌سازی پرداخت. در ۱۸۰۳ از [[روسیه]] دیدن کرد و از ۱۸۰۴ تا ۱۸۱۱ سرپرست موسیقی دربار شاهزاده استرهازی<ref>Prince Esterházy</ref> بود. از ۱۸۱۶ تا ۱۸۱۹ مقام مشابهی در دربار [[وورتمبرگ]]<ref>Württemberg </ref> در [[اشتوتگارت]] داشت و از ۱۸۱۹ تا ۱۸۲۲ را نیز در دربار وایمار<ref>Weimar </ref> گذراند و از ۱۸۳۳ تا پایان عمر در این دربار ماند؛ در این میان برای اجرای کنسرت به گشت‌های هنری گسترده‌ای نیز می‌رفت و اوقات زیادی را در لندن می‌گذراند. هومل از دوستان [[بتهوون، لودویگ وان (۱۷۷۰ـ۱۸۲۷)\|بتهوون]] بود و سه سونات پیانوی آخر [[~~شوبرت ،~~ فرانتس ~~(۱۷۹۷ـ ۱۸۲۸)~~\|شوبرت]]<ref>Schubert </ref> در اصل به او تقدیم شد. همسرش، الیزابت روکل<ref>Elisabeth Röckl</ref> (۱۷۹۳ـ۱۸۸۳) خواننده بود. ازجمله آثار اوست: صحنه‌ای اپراهای ''بازگشت امپراتور<ref>Die Rückfahrt des Kaisers</ref>'' (۱۸۱۴) و ''ماتیلده فون گوییزه<ref>Mathilde von Guise</ref>'' (۱۸۱۰)؛ باله‌های ''هلن و پاریس<ref>Hélène et Paris</ref>'' (۱۸۰۷)، ''نقاشی زنده‌شده<ref>Das belebte Gemälde</ref>''، ''سافو<ref>Sappho </ref>''؛ پانتومیم ''حلقۀ سحرآمیز<ref>Der Zauberring</ref>'' (۱۸۱۱)؛ موسیقی صحنه‌ای برای نمایش‌نامۀ ''نیای مادری<ref>Die Ahnfrau</ref>'' اثر [[گریلپارتسر، فرانتس (۱۷۹۱ـ۱۸۷۲)\|گریلپارتسِر]]<ref>Grillparzer</ref>.		[[پیانو]]<nowiki/>نواز و آهنگ‌ساز اتریشی. در ادامۀ راه [[موتسارت، ولفگانگ آمادیوس (۱۷۵۶ـ۱۷۹۱)\|موتسارت]] (استاد خود)، ملودی‌هایی زیبا و جذاب هرچند به‌نوعی بیش‌ازحد متقارن و «قالبی» پدید آورد. به محافظه‌کاری شهرت داشت. علاوه‌بر آثار مخصوص ساز کلاویه‌دار، مشتمل بر هفت کنسرتو، آثار کُرال و مجلسی و اپراهایی نیز ساخت. هومِل موسیقی را ابتدا از پدرش، یوزف هومل<ref>Joseph Hummel</ref> رهبر ارکستر، تعلیم گرفت که در ۱۷۸۵ در مقام رهبر ارکستر تئاتِر آوف دِر ویدِن<ref>Theater auf der Wieden</ref> به [[وین]] آمده بود. در آن هنگام یوهان دیگر یک پیانونواز درخشان شده بود و موتسارت دو سال به او تعلیم داد. در [[لندن (انگلستان)\|لندن]] از [[کلمنتی، موتسیو (۱۷۵۲ـ۱۸۳۲)\|موتسیو کلمنتی]]<ref>Muzio Clementi</ref> درس‌های بیشتری فراگرفت و تا ۱۷۹۲ در آن شهر ماندگار شد. در ۱۷۹۳ به وین بازگشت و زیرنظر یوهان آلبرشتس‌برگر<ref>Johann Albrechtsberger</ref>، [[هایدن، یوزف (۱۷۳۲ـ۱۸۰۹)\|هایدن]]<ref>Haydn </ref>، و [[سالیری، آنتونیو\|آنتونیو سالیِری]]<ref>Antonio Salieri</ref> به تحصیل آهنگ‌سازی پرداخت. در ۱۸۰۳ از [[روسیه]] دیدن کرد و از ۱۸۰۴ تا ۱۸۱۱ سرپرست موسیقی دربار شاهزاده استرهازی<ref>Prince Esterházy</ref> بود. از ۱۸۱۶ تا ۱۸۱۹ مقام مشابهی در دربار [[وورتمبرگ]]<ref>Württemberg </ref> در [[اشتوتگارت]] داشت و از ۱۸۱۹ تا ۱۸۲۲ را نیز در دربار وایمار<ref>Weimar </ref> گذراند و از ۱۸۳۳ تا پایان عمر در این دربار ماند؛ در این میان برای اجرای کنسرت به گشت‌های هنری گسترده‌ای نیز می‌رفت و اوقات زیادی را در لندن می‌گذراند. هومل از دوستان [[بتهوون، لودویگ وان (۱۷۷۰ـ۱۸۲۷)\|بتهوون]] بود و سه سونات پیانوی آخر [[شوبرت، فرانتس\|شوبرت]]<ref>Schubert </ref> در اصل به او تقدیم شد. همسرش، الیزابت روکل<ref>Elisabeth Röckl</ref> (۱۷۹۳ـ۱۸۸۳) خواننده بود. ازجمله آثار اوست: صحنه‌ای اپراهای ''بازگشت امپراتور<ref>Die Rückfahrt des Kaisers</ref>'' (۱۸۱۴) و ''ماتیلده فون گوییزه<ref>Mathilde von Guise</ref>'' (۱۸۱۰)؛ باله‌های ''هلن و پاریس<ref>Hélène et Paris</ref>'' (۱۸۰۷)، ''نقاشی زنده‌شده<ref>Das belebte Gemälde</ref>''، ''سافو<ref>Sappho </ref>''؛ پانتومیم ''حلقۀ سحرآمیز<ref>Der Zauberring</ref>'' (۱۸۱۱)؛ موسیقی صحنه‌ای برای نمایش‌نامۀ ''نیای مادری<ref>Die Ahnfrau</ref>'' اثر [[گریلپارتسر، فرانتس (۱۷۹۱ـ۱۸۷۲)\|گریلپارتسِر]]<ref>Grillparzer</ref>.

Mohammadi3 در ‏۱۵ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۳۱

2025-04-15T07:31:32Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۳۱
خط ۱:		خط ۱:

	{{جعبه زندگینامه\|عنوان=یوهان هومل\|نام=Johann Hummel\|نام دیگر=\|نام اصلی=\|نام مستعار=\|لقب=\|زادروز=۱۷۷۸م\|تاریخ مرگ=۱۸۳۷م\|دوره زندگی=\|ملیت=اتریشی\|محل زندگی=\|تحصیلات و محل تحصیل=زیرنظر یوهان آلبرشتس‌برگر، هایدن، آنتونیو سالیری، آهنگ‌سازی\|شغل و تخصص اصلی=نوازنده پیانو و آهنگ‌ساز\|شغل و تخصص های دیگر=\|سبک=\|مکتب=\|سمت=از ۱۸۰۴ تا ۱۸۱۱ سرپرست موسیقی دربار شاهزاده استرهازی، از ۱۸۱۶ تا ۱۸۱۹ مقام مشابهی در دربار وورتمبرگ در اشتوتگارت داشت\|جوایز و افتخارات=\|آثار=صحنه‌ای اپراهای بازگشت امپراتور (۱۸۱۴) و ماتیلده فون گوییزه (۱۸۱۰)؛ باله‌های هلن و پاریس (۱۸۰۷)، نقاشی زنده‌شده، سافو؛ پانتومیم حلقۀ سحرآمیز (۱۸۱۱)؛ موسیقی صحنه‌ای برای نمایش‌نامۀ نیای مادری اثر گریلپارتسِر\|خویشاوندان سرشناس=یوزف هومل (پدر)، الیزابت روکل (همسر)\|گروه مقاله=موسیقی\|دوره=\|فعالیت های مهم=\|رشته=\|پست تخصصی=\|باشگاه=}}هومل، یوهان (~~۱۷۷۸ـ۱۸۳۷~~)		{{جعبه زندگینامه\|عنوان=یوهان هومل\|نام=Johann Hummel\|نام دیگر=\|نام اصلی=\|نام مستعار=\|لقب=\|زادروز=۱۷۷۸م\|تاریخ مرگ=۱۸۳۷م\|دوره زندگی=\|ملیت=اتریشی\|محل زندگی=\|تحصیلات و محل تحصیل=زیرنظر یوهان آلبرشتس‌برگر، هایدن، آنتونیو سالیری، آهنگ‌سازی\|شغل و تخصص اصلی=نوازنده پیانو و آهنگ‌ساز\|شغل و تخصص های دیگر=\|سبک=\|مکتب=\|سمت=از ۱۸۰۴ تا ۱۸۱۱ سرپرست موسیقی دربار شاهزاده استرهازی، از ۱۸۱۶ تا ۱۸۱۹ مقام مشابهی در دربار وورتمبرگ در اشتوتگارت داشت\|جوایز و افتخارات=\|آثار=صحنه‌ای اپراهای بازگشت امپراتور (۱۸۱۴) و ماتیلده فون گوییزه (۱۸۱۰)؛ باله‌های هلن و پاریس (۱۸۰۷)، نقاشی زنده‌شده، سافو؛ پانتومیم حلقۀ سحرآمیز (۱۸۱۱)؛ موسیقی صحنه‌ای برای نمایش‌نامۀ نیای مادری اثر گریلپارتسِر\|خویشاوندان سرشناس=یوزف هومل (پدر)، الیزابت روکل (همسر)\|گروه مقاله=موسیقی\|دوره=\|فعالیت های مهم=\|رشته=\|پست تخصصی=\|باشگاه=}}هومل، یوهان (۱۷۷۸ـ۱۸۳۷م) (Hummel, Johann)

	~~(Hummel, Johann)~~
	[[پرونده:Hummel, Johann.jpg\|بندانگشتی\|یوهان هومل]]		[[پرونده:Hummel, Johann.jpg\|بندانگشتی\|یوهان هومل]]
	[[پیانو]]<nowiki/>نواز و آهنگ‌ساز اتریشی. در ادامۀ راه [[موتسارت، ولفگانگ آمادیوس (۱۷۵۶ـ۱۷۹۱)\|موتسارت]] (استاد خود)، ملودی‌هایی زیبا و جذاب هرچند به‌نوعی بیش‌ازحد متقارن و «قالبی» پدید آورد. به محافظه‌کاری شهرت داشت. علاوه‌بر آثار مخصوص ساز کلاویه‌دار، مشتمل بر هفت کنسرتو، آثار کُرال و مجلسی و اپراهایی نیز ساخت. هومِل موسیقی را ابتدا از پدرش، یوزف هومل<ref>Joseph Hummel</ref> رهبر ارکستر، تعلیم گرفت که در ۱۷۸۵ در مقام رهبر ارکستر تئاتِر آوف دِر ویدِن<ref>Theater auf der Wieden</ref> به [[وین]] آمده بود. در آن هنگام یوهان دیگر یک پیانونواز درخشان شده بود و موتسارت دو سال به او تعلیم داد. در [[لندن (انگلستان)\|لندن]] از [[کلمنتی، موتسیو (۱۷۵۲ـ۱۸۳۲)\|موتسیو کلمنتی]]<ref>Muzio Clementi</ref> درس‌های بیشتری فراگرفت و تا ۱۷۹۲ در آن شهر ماندگار شد. در ۱۷۹۳ به وین بازگشت و زیرنظر یوهان آلبرشتس‌برگر<ref>Johann Albrechtsberger</ref>، [[هایدن، یوزف (۱۷۳۲ـ۱۸۰۹)\|هایدن]]<ref>Haydn </ref>، و [[~~سالیری ،~~ آنتونیو ~~(۱۷۵۰ـ۱۸۲۵)~~\|آنتونیو سالیِری]]<ref>Antonio Salieri</ref> به تحصیل آهنگ‌سازی پرداخت. در ۱۸۰۳ از [[روسیه]] دیدن کرد و از ۱۸۰۴ تا ۱۸۱۱ سرپرست موسیقی دربار شاهزاده استرهازی<ref>Prince Esterházy</ref> بود. از ۱۸۱۶ تا ۱۸۱۹ مقام مشابهی در دربار [[وورتمبرگ]]<ref>Württemberg </ref> در [[اشتوتگارت]] داشت و از ۱۸۱۹ تا ۱۸۲۲ را نیز در دربار وایمار<ref>Weimar </ref> گذراند و از ۱۸۳۳ تا پایان عمر در این دربار ماند؛ در این میان برای اجرای کنسرت به گشت‌های هنری گسترده‌ای نیز می‌رفت و اوقات زیادی را در لندن می‌گذراند. هومل از دوستان [[بتهوون، لودویگ وان (۱۷۷۰ـ۱۸۲۷)\|بتهوون]] بود و سه سونات پیانوی آخر [[شوبرت ، فرانتس (۱۷۹۷ـ ۱۸۲۸)\|شوبرت]]<ref>Schubert </ref> در اصل به او تقدیم شد. همسرش، الیزابت روکل<ref>Elisabeth Röckl</ref> (۱۷۹۳ـ۱۸۸۳) خواننده بود. ازجمله آثار اوست: صحنه‌ای اپراهای ''بازگشت امپراتور<ref>Die Rückfahrt des Kaisers</ref>'' (۱۸۱۴) و ''ماتیلده فون گوییزه<ref>Mathilde von Guise</ref>'' (۱۸۱۰)؛ باله‌های ''هلن و پاریس<ref>Hélène et Paris</ref>'' (۱۸۰۷)، ''نقاشی زنده‌شده<ref>Das belebte Gemälde</ref>''، ''سافو<ref>Sappho </ref>''؛ پانتومیم ''حلقۀ سحرآمیز<ref>Der Zauberring</ref>'' (۱۸۱۱)؛ موسیقی صحنه‌ای برای نمایش‌نامۀ ''نیای مادری<ref>Die Ahnfrau</ref>'' اثر [[گریلپارتسر، فرانتس (۱۷۹۱ـ۱۸۷۲)\|گریلپارتسِر]]<ref>Grillparzer</ref>.		[[پیانو]]<nowiki/>نواز و آهنگ‌ساز اتریشی. در ادامۀ راه [[موتسارت، ولفگانگ آمادیوس (۱۷۵۶ـ۱۷۹۱)\|موتسارت]] (استاد خود)، ملودی‌هایی زیبا و جذاب هرچند به‌نوعی بیش‌ازحد متقارن و «قالبی» پدید آورد. به محافظه‌کاری شهرت داشت. علاوه‌بر آثار مخصوص ساز کلاویه‌دار، مشتمل بر هفت کنسرتو، آثار کُرال و مجلسی و اپراهایی نیز ساخت. هومِل موسیقی را ابتدا از پدرش، یوزف هومل<ref>Joseph Hummel</ref> رهبر ارکستر، تعلیم گرفت که در ۱۷۸۵ در مقام رهبر ارکستر تئاتِر آوف دِر ویدِن<ref>Theater auf der Wieden</ref> به [[وین]] آمده بود. در آن هنگام یوهان دیگر یک پیانونواز درخشان شده بود و موتسارت دو سال به او تعلیم داد. در [[لندن (انگلستان)\|لندن]] از [[کلمنتی، موتسیو (۱۷۵۲ـ۱۸۳۲)\|موتسیو کلمنتی]]<ref>Muzio Clementi</ref> درس‌های بیشتری فراگرفت و تا ۱۷۹۲ در آن شهر ماندگار شد. در ۱۷۹۳ به وین بازگشت و زیرنظر یوهان آلبرشتس‌برگر<ref>Johann Albrechtsberger</ref>، [[هایدن، یوزف (۱۷۳۲ـ۱۸۰۹)\|هایدن]]<ref>Haydn </ref>، و [[سالیری، آنتونیو\|آنتونیو سالیِری]]<ref>Antonio Salieri</ref> به تحصیل آهنگ‌سازی پرداخت. در ۱۸۰۳ از [[روسیه]] دیدن کرد و از ۱۸۰۴ تا ۱۸۱۱ سرپرست موسیقی دربار شاهزاده استرهازی<ref>Prince Esterházy</ref> بود. از ۱۸۱۶ تا ۱۸۱۹ مقام مشابهی در دربار [[وورتمبرگ]]<ref>Württemberg </ref> در [[اشتوتگارت]] داشت و از ۱۸۱۹ تا ۱۸۲۲ را نیز در دربار وایمار<ref>Weimar </ref> گذراند و از ۱۸۳۳ تا پایان عمر در این دربار ماند؛ در این میان برای اجرای کنسرت به گشت‌های هنری گسترده‌ای نیز می‌رفت و اوقات زیادی را در لندن می‌گذراند. هومل از دوستان [[بتهوون، لودویگ وان (۱۷۷۰ـ۱۸۲۷)\|بتهوون]] بود و سه سونات پیانوی آخر [[شوبرت ، فرانتس (۱۷۹۷ـ ۱۸۲۸)\|شوبرت]]<ref>Schubert </ref> در اصل به او تقدیم شد. همسرش، الیزابت روکل<ref>Elisabeth Röckl</ref> (۱۷۹۳ـ۱۸۸۳) خواننده بود. ازجمله آثار اوست: صحنه‌ای اپراهای ''بازگشت امپراتور<ref>Die Rückfahrt des Kaisers</ref>'' (۱۸۱۴) و ''ماتیلده فون گوییزه<ref>Mathilde von Guise</ref>'' (۱۸۱۰)؛ باله‌های ''هلن و پاریس<ref>Hélène et Paris</ref>'' (۱۸۰۷)، ''نقاشی زنده‌شده<ref>Das belebte Gemälde</ref>''، ''سافو<ref>Sappho </ref>''؛ پانتومیم ''حلقۀ سحرآمیز<ref>Der Zauberring</ref>'' (۱۸۱۱)؛ موسیقی صحنه‌ای برای نمایش‌نامۀ ''نیای مادری<ref>Die Ahnfrau</ref>'' اثر [[گریلپارتسر، فرانتس (۱۷۹۱ـ۱۸۷۲)\|گریلپارتسِر]]<ref>Grillparzer</ref>.

Nazanin در ‏۲۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۱۵

2024-07-29T08:15:50Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۱۵
خط ۱:		خط ۱:

	~~هومِل،~~ یوهان (~~۱۷۷۸ـ۱۸۳۷~~)(~~Hummel, Johann~~)		{{جعبه زندگینامه\|عنوان=یوهان هومل\|نام=Johann Hummel\|نام دیگر=\|نام اصلی=\|نام مستعار=\|لقب=\|زادروز=۱۷۷۸م\|تاریخ مرگ=۱۸۳۷م\|دوره زندگی=\|ملیت=اتریشی\|محل زندگی=\|تحصیلات و محل تحصیل=زیرنظر یوهان آلبرشتس‌برگر، هایدن، آنتونیو سالیری، آهنگ‌سازی\|شغل و تخصص اصلی=نوازنده پیانو و آهنگ‌ساز\|شغل و تخصص های دیگر=\|سبک=\|مکتب=\|سمت=از ۱۸۰۴ تا ۱۸۱۱ سرپرست موسیقی دربار شاهزاده استرهازی، از ۱۸۱۶ تا ۱۸۱۹ مقام مشابهی در دربار وورتمبرگ در اشتوتگارت داشت\|جوایز و افتخارات=\|آثار=صحنه‌ای اپراهای بازگشت امپراتور (۱۸۱۴) و ماتیلده فون گوییزه (۱۸۱۰)؛ باله‌های هلن و پاریس (۱۸۰۷)، نقاشی زنده‌شده، سافو؛ پانتومیم حلقۀ سحرآمیز (۱۸۱۱)؛ موسیقی صحنه‌ای برای نمایش‌نامۀ نیای مادری اثر گریلپارتسِر\|خویشاوندان سرشناس=یوزف هومل (پدر)، الیزابت روکل (همسر)\|گروه مقاله=موسیقی\|دوره=\|فعالیت های مهم=\|رشته=\|پست تخصصی=\|باشگاه=}}هومل، یوهان (۱۷۷۸ـ۱۸۳۷)

	~~پیانونواز~~ و آهنگ‌ساز اتریشی. در ادامۀ راه موتسارت (استاد خود)، ملودی‌هایی زیبا و جذاب هرچند به‌نوعی بیش‌ازحد متقارن و «قالبی» پدید آورد. به محافظه‌کاری شهرت داشت. علاوه‌بر آثار مخصوص ساز کلاویه‌دار، مشتمل بر هفت کنسرتو، آثار کُرال و مجلسی و اپراهایی نیز ساخت. هومِل موسیقی را ابتدا از پدرش، یوزف هومل<ref>Joseph Hummel</ref>~~ ~~رهبر ارکستر، تعلیم گرفت که در ۱۷۸۵ در مقام رهبر ارکستر تئاتِر آوف دِر ویدِن<ref>Theater auf der Wieden</ref>~~ ~~به وین آمده بود. در آن هنگام یوهان دیگر یک پیانونواز درخشان شده بود و موتسارت دو سال به او تعلیم داد. در لندن از موتسیو کلمنتی<ref>Muzio Clementi</ref>~~ ~~درس‌های بیشتری فراگرفت و تا ۱۷۹۲ در آن شهر ماندگار شد. در ۱۷۹۳ به وین بازگشت و زیرنظر یوهان آلبرشتس‌برگر<ref>Johann Albrechtsberger</ref>، هایدن<ref>Haydn </ref>، و آنتونیو سالیِری<ref>Antonio Salieri</ref>~~ ~~به تحصیل آهنگ‌سازی پرداخت. در ۱۸۰۳ از روسیه دیدن کرد و از ۱۸۰۴ تا ۱۸۱۱ سرپرست موسیقی دربار شاهزاده استرهازی<ref>Prince Esterházy</ref>~~ ~~بود. از ۱۸۱۶ تا ۱۸۱۹ مقام مشابهی در دربار وورتمبرگ<ref>Württemberg </ref>~~ ~~در اشتوتگارت داشت و از ۱۸۱۹ تا ۱۸۲۲ را نیز در دربار وایمار<ref>Weimar </ref>~~ ~~گذراند و از ۱۸۳۳ تا پایان عمر در این دربار ماند؛ در این میان برای اجرای کنسرت به گشت‌های هنری گسترده‌ای نیز می‌رفت و اوقات زیادی را در لندن می‌گذراند. هومل از دوستان بتهوون بود و سه سونات پیانوی آخر شوبرت<ref>Schubert </ref>~~ ~~در اصل به او تقدیم شد. همسرش، الیزابت روکل<ref>Elisabeth Röckl</ref>~~ ~~(۱۷۹۳ـ۱۸۸۳) خواننده بود. ازجمله آثار اوست: صحنه‌ای اپراهای ''بازگشت امپراتور<ref>Die Rückfahrt des Kaisers</ref>''~~ ~~(۱۸۱۴) و ''ماتیلده فون گوییزه<ref>Mathilde von Guise</ref>''~~ ~~(۱۸۱۰)؛ باله‌های ''هلن و پاریس<ref>Hélène et Paris</ref>''~~ ~~(۱۸۰۷)، ''نقاشی زنده‌شده<ref>Das belebte Gemälde</ref>''، ''سافو<ref>Sappho </ref>''؛ پانتومیم ''حلقۀ سحرآمیز<ref>Der Zauberring</ref>''~~ ~~(۱۸۱۱)؛ موسیقی صحنه‌ای برای نمایش‌نامۀ ''نیای مادری<ref>Die Ahnfrau</ref>''~~ ~~اثر گریلپارتسِر<ref>Grillparzer</ref>.		(Hummel, Johann)
			[[پرونده:Hummel, Johann.jpg\|بندانگشتی\|یوهان هومل]]
			[[پیانو]]<nowiki/>نواز و آهنگ‌ساز اتریشی. در ادامۀ راه [[موتسارت، ولفگانگ آمادیوس (۱۷۵۶ـ۱۷۹۱)\|موتسارت]] (استاد خود)، ملودی‌هایی زیبا و جذاب هرچند به‌نوعی بیش‌ازحد متقارن و «قالبی» پدید آورد. به محافظه‌کاری شهرت داشت. علاوه‌بر آثار مخصوص ساز کلاویه‌دار، مشتمل بر هفت کنسرتو، آثار کُرال و مجلسی و اپراهایی نیز ساخت. هومِل موسیقی را ابتدا از پدرش، یوزف هومل<ref>Joseph Hummel</ref> رهبر ارکستر، تعلیم گرفت که در ۱۷۸۵ در مقام رهبر ارکستر تئاتِر آوف دِر ویدِن<ref>Theater auf der Wieden</ref> به [[وین]] آمده بود. در آن هنگام یوهان دیگر یک پیانونواز درخشان شده بود و موتسارت دو سال به او تعلیم داد. در [[لندن (انگلستان)\|لندن]] از [[کلمنتی، موتسیو (۱۷۵۲ـ۱۸۳۲)\|موتسیو کلمنتی]]<ref>Muzio Clementi</ref> درس‌های بیشتری فراگرفت و تا ۱۷۹۲ در آن شهر ماندگار شد. در ۱۷۹۳ به وین بازگشت و زیرنظر یوهان آلبرشتس‌برگر<ref>Johann Albrechtsberger</ref>، [[هایدن، یوزف (۱۷۳۲ـ۱۸۰۹)\|هایدن]]<ref>Haydn </ref>، و [[سالیری ، آنتونیو (۱۷۵۰ـ۱۸۲۵)\|آنتونیو سالیِری]]<ref>Antonio Salieri</ref> به تحصیل آهنگ‌سازی پرداخت. در ۱۸۰۳ از [[روسیه]] دیدن کرد و از ۱۸۰۴ تا ۱۸۱۱ سرپرست موسیقی دربار شاهزاده استرهازی<ref>Prince Esterházy</ref> بود. از ۱۸۱۶ تا ۱۸۱۹ مقام مشابهی در دربار [[وورتمبرگ]]<ref>Württemberg </ref> در [[اشتوتگارت]] داشت و از ۱۸۱۹ تا ۱۸۲۲ را نیز در دربار وایمار<ref>Weimar </ref> گذراند و از ۱۸۳۳ تا پایان عمر در این دربار ماند؛ در این میان برای اجرای کنسرت به گشت‌های هنری گسترده‌ای نیز می‌رفت و اوقات زیادی را در لندن می‌گذراند. هومل از دوستان [[بتهوون، لودویگ وان (۱۷۷۰ـ۱۸۲۷)\|بتهوون]] بود و سه سونات پیانوی آخر [[شوبرت ، فرانتس (۱۷۹۷ـ ۱۸۲۸)\|شوبرت]]<ref>Schubert </ref> در اصل به او تقدیم شد. همسرش، الیزابت روکل<ref>Elisabeth Röckl</ref> (۱۷۹۳ـ۱۸۸۳) خواننده بود. ازجمله آثار اوست: صحنه‌ای اپراهای ''بازگشت امپراتور<ref>Die Rückfahrt des Kaisers</ref>'' (۱۸۱۴) و ''ماتیلده فون گوییزه<ref>Mathilde von Guise</ref>'' (۱۸۱۰)؛ باله‌های ''هلن و پاریس<ref>Hélène et Paris</ref>'' (۱۸۰۷)، ''نقاشی زنده‌شده<ref>Das belebte Gemälde</ref>''، ''سافو<ref>Sappho </ref>''؛ پانتومیم ''حلقۀ سحرآمیز<ref>Der Zauberring</ref>'' (۱۸۱۱)؛ موسیقی صحنه‌ای برای نمایش‌نامۀ ''نیای مادری<ref>Die Ahnfrau</ref>'' اثر [[گریلپارتسر، فرانتس (۱۷۹۱ـ۱۸۷۲)\|گریلپارتسِر]]<ref>Grillparzer</ref>.

Shahraabi در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

هومِل، یوهان (۱۷۷۸ـ۱۸۳۷)(Hummel, Johann)

پیانونواز و آهنگ‌ساز اتریشی. در ادامۀ راه موتسارت (استاد خود)، ملودی‌هایی زیبا و جذاب هرچند به‌نوعی بیش‌ازحد متقارن و «قالبی» پدید آورد. به محافظه‌کاری شهرت داشت. علاوه‌بر آثار مخصوص ساز کلاویه‌دار، مشتمل بر هفت کنسرتو، آثار کُرال و مجلسی و اپراهایی نیز ساخت. هومِل موسیقی را ابتدا از پدرش، یوزف هومل<ref>Joseph Hummel</ref> رهبر ارکستر، تعلیم گرفت که در ۱۷۸۵ در مقام رهبر ارکستر تئاتِر آوف دِر ویدِن<ref>Theater auf der Wieden</ref> به وین آمده بود. در آن هنگام یوهان دیگر یک پیانونواز درخشان شده بود و موتسارت دو سال به او تعلیم داد. در لندن از موتسیو کلمنتی<ref>Muzio Clementi</ref> درس‌های بیشتری فراگرفت و تا ۱۷۹۲ در آن شهر ماندگار شد. در ۱۷۹۳ به وین بازگشت و زیرنظر یوهان آلبرشتس‌برگر<ref>Johann Albrechtsberger</ref>، هایدن<ref>Haydn </ref>، و آنتونیو سالیِری<ref>Antonio Salieri</ref> به تحصیل آهنگ‌سازی پرداخت. در ۱۸۰۳ از روسیه دیدن کرد و از ۱۸۰۴ تا ۱۸۱۱ سرپرست موسیقی دربار شاهزاده استرهازی<ref>Prince Esterházy</ref> بود. از ۱۸۱۶ تا ۱۸۱۹ مقام مشابهی در دربار وورتمبرگ<ref>Württemberg </ref> در اشتوتگارت داشت و از ۱۸۱۹ تا ۱۸۲۲ را نیز در دربار وایمار<ref>Weimar </ref> گذراند و از ۱۸۳۳ تا پایان عمر در این دربار ماند؛ در این میان برای اجرای کنسرت به گشت‌های هنری گسترده‌ای نیز می‌رفت و اوقات زیادی را در لندن می‌گذراند. هومل از دوستان بتهوون بود و سه سونات پیانوی آخر شوبرت<ref>Schubert </ref> در اصل به او تقدیم شد. همسرش، الیزابت روکل<ref>Elisabeth Röckl</ref> (۱۷۹۳ـ۱۸۸۳) خواننده بود. ازجمله آثار اوست: صحنه‌ای اپراهای ''بازگشت امپراتور<ref>Die Rückfahrt des Kaisers</ref>'' (۱۸۱۴) و ''ماتیلده فون گوییزه<ref>Mathilde von Guise</ref>'' (۱۸۱۰)؛ باله‌های ''هلن و پاریس<ref>Hélène et Paris</ref>'' (۱۸۰۷)، ''نقاشی زنده‌شده<ref>Das belebte Gemälde</ref>''، ''سافو<ref>Sappho </ref>''؛ پانتومیم ''حلقۀ سحرآمیز<ref>Der Zauberring</ref>'' (۱۸۱۱)؛ موسیقی صحنه‌ای برای نمایش‌نامۀ ''نیای مادری<ref>Die Ahnfrau</ref>'' اثر گریلپارتسِر<ref>Grillparzer</ref>.

 

----

[[Category:موسیقی]] [[Category:کلاسیک جهان]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۳۱
خط ۱:		خط ۱:

	{{جعبه زندگینامه\|عنوان=یوهان هومل\|نام=Johann Hummel\|نام دیگر=\|نام اصلی=\|نام مستعار=\|لقب=\|زادروز=۱۷۷۸م\|تاریخ مرگ=۱۸۳۷م\|دوره زندگی=\|ملیت=اتریشی\|محل زندگی=\|تحصیلات و محل تحصیل=زیرنظر یوهان آلبرشتس‌برگر، هایدن، آنتونیو سالیری، آهنگ‌سازی\|شغل و تخصص اصلی=نوازنده پیانو و آهنگ‌ساز\|شغل و تخصص های دیگر=\|سبک=\|مکتب=\|سمت=از ۱۸۰۴ تا ۱۸۱۱ سرپرست موسیقی دربار شاهزاده استرهازی، از ۱۸۱۶ تا ۱۸۱۹ مقام مشابهی در دربار وورتمبرگ در اشتوتگارت داشت\|جوایز و افتخارات=\|آثار=صحنه‌ای اپراهای بازگشت امپراتور (۱۸۱۴) و ماتیلده فون گوییزه (۱۸۱۰)؛ باله‌های هلن و پاریس (۱۸۰۷)، نقاشی زنده‌شده، سافو؛ پانتومیم حلقۀ سحرآمیز (۱۸۱۱)؛ موسیقی صحنه‌ای برای نمایش‌نامۀ نیای مادری اثر گریلپارتسِر\|خویشاوندان سرشناس=یوزف هومل (پدر)، الیزابت روکل (همسر)\|گروه مقاله=موسیقی\|دوره=\|فعالیت های مهم=\|رشته=\|پست تخصصی=\|باشگاه=}}هومل، یوهان (~~۱۷۷۸ـ۱۸۳۷~~)		{{جعبه زندگینامه\|عنوان=یوهان هومل\|نام=Johann Hummel\|نام دیگر=\|نام اصلی=\|نام مستعار=\|لقب=\|زادروز=۱۷۷۸م\|تاریخ مرگ=۱۸۳۷م\|دوره زندگی=\|ملیت=اتریشی\|محل زندگی=\|تحصیلات و محل تحصیل=زیرنظر یوهان آلبرشتس‌برگر، هایدن، آنتونیو سالیری، آهنگ‌سازی\|شغل و تخصص اصلی=نوازنده پیانو و آهنگ‌ساز\|شغل و تخصص های دیگر=\|سبک=\|مکتب=\|سمت=از ۱۸۰۴ تا ۱۸۱۱ سرپرست موسیقی دربار شاهزاده استرهازی، از ۱۸۱۶ تا ۱۸۱۹ مقام مشابهی در دربار وورتمبرگ در اشتوتگارت داشت\|جوایز و افتخارات=\|آثار=صحنه‌ای اپراهای بازگشت امپراتور (۱۸۱۴) و ماتیلده فون گوییزه (۱۸۱۰)؛ باله‌های هلن و پاریس (۱۸۰۷)، نقاشی زنده‌شده، سافو؛ پانتومیم حلقۀ سحرآمیز (۱۸۱۱)؛ موسیقی صحنه‌ای برای نمایش‌نامۀ نیای مادری اثر گریلپارتسِر\|خویشاوندان سرشناس=یوزف هومل (پدر)، الیزابت روکل (همسر)\|گروه مقاله=موسیقی\|دوره=\|فعالیت های مهم=\|رشته=\|پست تخصصی=\|باشگاه=}}هومل، یوهان (۱۷۷۸ـ۱۸۳۷م) (Hummel, Johann)

	~~(Hummel, Johann)~~
	[[پرونده:Hummel, Johann.jpg\|بندانگشتی\|یوهان هومل]]		[[پرونده:Hummel, Johann.jpg\|بندانگشتی\|یوهان هومل]]
	[[پیانو]]<nowiki/>نواز و آهنگ‌ساز اتریشی. در ادامۀ راه [[موتسارت، ولفگانگ آمادیوس (۱۷۵۶ـ۱۷۹۱)\|موتسارت]] (استاد خود)، ملودی‌هایی زیبا و جذاب هرچند به‌نوعی بیش‌ازحد متقارن و «قالبی» پدید آورد. به محافظه‌کاری شهرت داشت. علاوه‌بر آثار مخصوص ساز کلاویه‌دار، مشتمل بر هفت کنسرتو، آثار کُرال و مجلسی و اپراهایی نیز ساخت. هومِل موسیقی را ابتدا از پدرش، یوزف هومل<ref>Joseph Hummel</ref> رهبر ارکستر، تعلیم گرفت که در ۱۷۸۵ در مقام رهبر ارکستر تئاتِر آوف دِر ویدِن<ref>Theater auf der Wieden</ref> به [[وین]] آمده بود. در آن هنگام یوهان دیگر یک پیانونواز درخشان شده بود و موتسارت دو سال به او تعلیم داد. در [[لندن (انگلستان)\|لندن]] از [[کلمنتی، موتسیو (۱۷۵۲ـ۱۸۳۲)\|موتسیو کلمنتی]]<ref>Muzio Clementi</ref> درس‌های بیشتری فراگرفت و تا ۱۷۹۲ در آن شهر ماندگار شد. در ۱۷۹۳ به وین بازگشت و زیرنظر یوهان آلبرشتس‌برگر<ref>Johann Albrechtsberger</ref>، [[هایدن، یوزف (۱۷۳۲ـ۱۸۰۹)\|هایدن]]<ref>Haydn </ref>، و [[~~سالیری ،~~ آنتونیو ~~(۱۷۵۰ـ۱۸۲۵)~~\|آنتونیو سالیِری]]<ref>Antonio Salieri</ref> به تحصیل آهنگ‌سازی پرداخت. در ۱۸۰۳ از [[روسیه]] دیدن کرد و از ۱۸۰۴ تا ۱۸۱۱ سرپرست موسیقی دربار شاهزاده استرهازی<ref>Prince Esterházy</ref> بود. از ۱۸۱۶ تا ۱۸۱۹ مقام مشابهی در دربار [[وورتمبرگ]]<ref>Württemberg </ref> در [[اشتوتگارت]] داشت و از ۱۸۱۹ تا ۱۸۲۲ را نیز در دربار وایمار<ref>Weimar </ref> گذراند و از ۱۸۳۳ تا پایان عمر در این دربار ماند؛ در این میان برای اجرای کنسرت به گشت‌های هنری گسترده‌ای نیز می‌رفت و اوقات زیادی را در لندن می‌گذراند. هومل از دوستان [[بتهوون، لودویگ وان (۱۷۷۰ـ۱۸۲۷)\|بتهوون]] بود و سه سونات پیانوی آخر [[شوبرت ، فرانتس (۱۷۹۷ـ ۱۸۲۸)\|شوبرت]]<ref>Schubert </ref> در اصل به او تقدیم شد. همسرش، الیزابت روکل<ref>Elisabeth Röckl</ref> (۱۷۹۳ـ۱۸۸۳) خواننده بود. ازجمله آثار اوست: صحنه‌ای اپراهای ''بازگشت امپراتور<ref>Die Rückfahrt des Kaisers</ref>'' (۱۸۱۴) و ''ماتیلده فون گوییزه<ref>Mathilde von Guise</ref>'' (۱۸۱۰)؛ باله‌های ''هلن و پاریس<ref>Hélène et Paris</ref>'' (۱۸۰۷)، ''نقاشی زنده‌شده<ref>Das belebte Gemälde</ref>''، ''سافو<ref>Sappho </ref>''؛ پانتومیم ''حلقۀ سحرآمیز<ref>Der Zauberring</ref>'' (۱۸۱۱)؛ موسیقی صحنه‌ای برای نمایش‌نامۀ ''نیای مادری<ref>Die Ahnfrau</ref>'' اثر [[گریلپارتسر، فرانتس (۱۷۹۱ـ۱۸۷۲)\|گریلپارتسِر]]<ref>Grillparzer</ref>.		[[پیانو]]<nowiki/>نواز و آهنگ‌ساز اتریشی. در ادامۀ راه [[موتسارت، ولفگانگ آمادیوس (۱۷۵۶ـ۱۷۹۱)\|موتسارت]] (استاد خود)، ملودی‌هایی زیبا و جذاب هرچند به‌نوعی بیش‌ازحد متقارن و «قالبی» پدید آورد. به محافظه‌کاری شهرت داشت. علاوه‌بر آثار مخصوص ساز کلاویه‌دار، مشتمل بر هفت کنسرتو، آثار کُرال و مجلسی و اپراهایی نیز ساخت. هومِل موسیقی را ابتدا از پدرش، یوزف هومل<ref>Joseph Hummel</ref> رهبر ارکستر، تعلیم گرفت که در ۱۷۸۵ در مقام رهبر ارکستر تئاتِر آوف دِر ویدِن<ref>Theater auf der Wieden</ref> به [[وین]] آمده بود. در آن هنگام یوهان دیگر یک پیانونواز درخشان شده بود و موتسارت دو سال به او تعلیم داد. در [[لندن (انگلستان)\|لندن]] از [[کلمنتی، موتسیو (۱۷۵۲ـ۱۸۳۲)\|موتسیو کلمنتی]]<ref>Muzio Clementi</ref> درس‌های بیشتری فراگرفت و تا ۱۷۹۲ در آن شهر ماندگار شد. در ۱۷۹۳ به وین بازگشت و زیرنظر یوهان آلبرشتس‌برگر<ref>Johann Albrechtsberger</ref>، [[هایدن، یوزف (۱۷۳۲ـ۱۸۰۹)\|هایدن]]<ref>Haydn </ref>، و [[سالیری، آنتونیو\|آنتونیو سالیِری]]<ref>Antonio Salieri</ref> به تحصیل آهنگ‌سازی پرداخت. در ۱۸۰۳ از [[روسیه]] دیدن کرد و از ۱۸۰۴ تا ۱۸۱۱ سرپرست موسیقی دربار شاهزاده استرهازی<ref>Prince Esterházy</ref> بود. از ۱۸۱۶ تا ۱۸۱۹ مقام مشابهی در دربار [[وورتمبرگ]]<ref>Württemberg </ref> در [[اشتوتگارت]] داشت و از ۱۸۱۹ تا ۱۸۲۲ را نیز در دربار وایمار<ref>Weimar </ref> گذراند و از ۱۸۳۳ تا پایان عمر در این دربار ماند؛ در این میان برای اجرای کنسرت به گشت‌های هنری گسترده‌ای نیز می‌رفت و اوقات زیادی را در لندن می‌گذراند. هومل از دوستان [[بتهوون، لودویگ وان (۱۷۷۰ـ۱۸۲۷)\|بتهوون]] بود و سه سونات پیانوی آخر [[شوبرت ، فرانتس (۱۷۹۷ـ ۱۸۲۸)\|شوبرت]]<ref>Schubert </ref> در اصل به او تقدیم شد. همسرش، الیزابت روکل<ref>Elisabeth Röckl</ref> (۱۷۹۳ـ۱۸۸۳) خواننده بود. ازجمله آثار اوست: صحنه‌ای اپراهای ''بازگشت امپراتور<ref>Die Rückfahrt des Kaisers</ref>'' (۱۸۱۴) و ''ماتیلده فون گوییزه<ref>Mathilde von Guise</ref>'' (۱۸۱۰)؛ باله‌های ''هلن و پاریس<ref>Hélène et Paris</ref>'' (۱۸۰۷)، ''نقاشی زنده‌شده<ref>Das belebte Gemälde</ref>''، ''سافو<ref>Sappho </ref>''؛ پانتومیم ''حلقۀ سحرآمیز<ref>Der Zauberring</ref>'' (۱۸۱۱)؛ موسیقی صحنه‌ای برای نمایش‌نامۀ ''نیای مادری<ref>Die Ahnfrau</ref>'' اثر [[گریلپارتسر، فرانتس (۱۷۹۱ـ۱۸۷۲)\|گریلپارتسِر]]<ref>Grillparzer</ref>.