وردی، جوزپه (۱۸۱۳ـ۱۹۰۱) - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Nazanin در ‏۱ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۶:۳۱

2024-08-01T16:31:16Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۶:۳۱
خط ۱:		خط ۱:

	{{جعبه زندگینامه\|عنوان=~~جعبه زندگینامه~~\|نام=\|نام دیگر=\|نام اصلی=\|نام مستعار=\|لقب=\|زادروز=\|تاریخ مرگ=\|دوره زندگی=\|ملیت=\|محل زندگی=\|تحصیلات و محل تحصیل=\|شغل و تخصص اصلی=\|شغل و تخصص های دیگر=\|سبک=\|مکتب=\|سمت=\|جوایز و افتخارات=\|آثار=\|خویشاوندان سرشناس=\|گروه مقاله=\|دوره=\|فعالیت های مهم=\|رشته=\|پست تخصصی=\|باشگاه=}}~~وِرْدی، جوزِپِّه~~ (۱۸۱۳ـ۱۹۰۱)(Verdi, Giuseppe)<br /> [[~~File~~:~~40067800~~.jpg\|~~thumb~~\|~~وِِرْد‌ی، جوزِپِّه~~]]اپراساز ایتالیایی دوران رمانتیک<ref>Romantic period		{{جعبه زندگینامه\|عنوان=جوزپِّه وردی\|نام=Giuseppe Verdi\|نام دیگر=\|نام اصلی=\|نام مستعار=\|لقب=\|زادروز=۱۸۱۳م\|تاریخ مرگ=۱۹۰۱م\|دوره زندگی=\|ملیت=ایتالیایی\|محل زندگی=\|تحصیلات و محل تحصیل=\|شغل و تخصص اصلی=اپراساز\|شغل و تخصص های دیگر=\|سبک=\|مکتب=\|سمت=\|جوایز و افتخارات=\|آثار=اپرای نَبوکَدنِصَّر (۱۸۴۲ )، تروبادور (نغمه‌سرا) ولاتراویاتا (هردو ۱۸۵۳)، آئیدا (۱۸۷۱)، اُتللو (۱۸۷۷)، فالستاف (۱۸۹۳)\|خویشاوندان سرشناس=\|گروه مقاله=موسیقی\|دوره=\|فعالیت های مهم=\|رشته=\|پست تخصصی=\|باشگاه=}}

			وردی، جوزپِّه (۱۸۱۳ـ۱۹۰۱)

			(Verdi, Giuseppe)<br />
			[[پرونده:Verdi, Giuseppe1.jpg\|بندانگشتی\|جوزپه وردی]]
			اپراساز ایتالیایی دوران رمانتیک<ref>Romantic period
	</ref>. سبک اپرایی سرزمین خود را به قله‌های تازه‌ای از بیان پرشور رساند. در ۱۸۴۲ اپرای ''نَبوکَدنِصَّر''<ref>''Nabucco'' </ref> را ساخت، و پس از آن نوبت به ''اِرنانی''<ref>''Ernani''		</ref>. سبک اپرایی سرزمین خود را به قله‌های تازه‌ای از بیان پرشور رساند. در ۱۸۴۲ اپرای ''نَبوکَدنِصَّر''<ref>''Nabucco'' </ref> را ساخت، و پس از آن نوبت به ''اِرنانی''<ref>''Ernani''
	</ref> (۱۸۴۴) و ''ریگوِلتّو''<ref>''Rigoletto'' </ref> (۱۸۵۱) رسید. از‌جمله آثار اوست: ''تروبادور (نغمه‌سرا)''<ref>''Il trovatore/The Troubadour'' </ref> و''لاتراویاتا''<ref>''La Traviata'' </ref> (هردو ۱۸۵۳)، ''آئیدا'' (۱۸۷۱)، و شاهکارهای دوران پیری او،''اُتللو''<ref>''Otello''</ref> (۱۸۷۷) و ''فالستاف''<ref>''Falstaff'' </ref> (۱۸۹۳). ''رکویِم''<ref>''Requiem'' </ref> (۱۸۷۴) او به یادِ شاعر و رمان‌نویس معاصرش، آلِسّاندرو ماندزونی<ref>Alessandro Manzoni</ref>، ساخته شد. موسیقی وردی اساساً خصیصه‌ایی ایتالیایی دارد، و هیچ نشانی از نفوذ واگنر<ref>Wagner </ref> در آن دیده ‌نمی‌شود، هرچند که او در آثار اخیر خود (''اُتللو و فالستاف'') به پرورش و پیشبرد ساختاری نمایشی و بافتی پیوسته‌تر پرداخت که تحت سلطۀ ارکستر قرار داشت. وردی در اواسط قرن ۱۹ مظهر مبارزۀ ایتالیا برای استقلال از اتریش شد، و مدام با مقامات اتریشی که حس می‌کردند اپراهای او روح ملی‌گرایی ایتالیایی را تقویت می‌کند، درگیری پیدا می‌کرد. وردی جانشین هُنری دونیتْسِتّی<ref>''Donizetti'' </ref> و بلّینی<ref>Bellini </ref> است، اما ارزش بسیاری به احساسات پرشور و رنج‌آلود می‌دهد. سِیر تکامل موسیقایی او فراز و نشیب‌ها و گوناگونی‌هایی هم‌پایۀ بتهوون دارد؛ تغزل‌گرایی او همواره پایدار است، اما آخرین آثارش از معنویتی کم‌نظیر، نوعی پالایش و خود‌آگاهی مذهبی، نشان دارند که او را در میان بزرگ‌ترین آهنگ‌سازان موسیقی مذهبی، و نیز اپرا، قرار می‌دهد. از دیگر جمله آثار اوست: اپرا: ''کنت دی سان بونیفاچو''<ref>''Conte di San Bonifacio''</ref> (۱۸۳۹)، ''لمباردیایی‌ها در جنگ صلیبی اول''<ref>''I Lombardi alla prima crociata'' </ref> (۱۸۴۳)، ''ژاندارک''<ref>''Giovanna d’Arco'' </ref> (۱۸۴۵)، ''آتّیلا''<ref>''Attila''</ref> (۱۸۴۵ـ۱۸۴۶)، بیت‌المقدس (اورشلیم) (روایت فرانسوی بازنگری‌شدۀ ''لمباردیایی‌ها''، ۱۸۴۷)، ''نبرد لِنیانو''<ref>''La battaglia di Legnano''</ref> (۱۸۴۹)، ''وسپرهای سیسیلیایی''<ref>''Les Vêpres siciliennes''</ref> (۱۸۵۵)، ''آرولدو''<ref>''Aroldo''</ref> (بازنگری ''استیفِّلیو''، ۱۸۵۷)، (۱۸۵۹). کُرال: ''پاتِر نوستِر''<ref>''Pater noster''</ref>، ''آوه ماریا''<ref>''Ave Maria''</ref>، ''لائودا آلاّ وِرجینه ماریا''<ref>''Louda alla Vergine Maria''</ref>.		</ref> (۱۸۴۴) و ''ریگوِلتّو''<ref>''Rigoletto'' </ref> (۱۸۵۱) رسید. از‌جمله آثار اوست: ''تروبادور (نغمه‌سرا)''<ref>''Il trovatore/The Troubadour'' </ref> و''لاتراویاتا''<ref>''La Traviata'' </ref> (هردو ۱۸۵۳)، ''آئیدا'' (۱۸۷۱)، و شاهکارهای دوران پیری او، ''اُتللو''<ref>''Otello''</ref> (۱۸۷۷) و ''فالستاف''<ref>''Falstaff'' </ref> (۱۸۹۳). ''رکویِم''<ref>''Requiem'' </ref> (۱۸۷۴) او به یادِ شاعر و رمان‌نویس معاصرش، [[مانتزونی، آلساندرو (۱۷۸۵ـ۱۸۷۳)\|آلِسّاندرو ماندزونی]]<ref>Alessandro Manzoni</ref>، ساخته شد. موسیقی وردی اساساً خصیصه‌ایی ایتالیایی دارد، و هیچ نشانی از نفوذ [[واگنر، ریشارد (۱۸۱۳ـ۱۸۸۳)\|واگنر]]<ref>Wagner </ref> در آن دیده ‌نمی‌شود، هرچند که او در آثار اخیر خود (''اُتللو و فالستاف'') به پرورش و پیشبرد ساختاری نمایشی و بافتی پیوسته‌تر پرداخت که تحت سلطۀ ارکستر قرار داشت. وردی در اواسط قرن ۱۹ مظهر مبارزۀ [[ایتالیا]] برای استقلال از [[اتریش]] شد، و مدام با مقامات اتریشی که حس می‌کردند اپراهای او روح ملی‌گرایی ایتالیایی را تقویت می‌کند، درگیری پیدا می‌کرد. وردی جانشین هُنری [[دونیتستی، گایتانو (۱۷۹۷ـ۱۸۴۸)\|دونیتْسِتّی]]<ref>''Donizetti'' </ref> و [[بلینی، وینچنتسو (۱۸۰۱ـ۱۸۳۵)\|بلّینی]]<ref>Bellini </ref> است، اما ارزش بسیاری به احساسات پرشور و رنج‌آلود می‌دهد. سِیر تکامل موسیقایی او فراز و نشیب‌ها و گوناگونی‌هایی هم‌پایۀ [[بتهوون، لودویگ وان (۱۷۷۰ـ۱۸۲۷)\|بتهوون]] دارد؛ تغزل‌گرایی او همواره پایدار است، اما آخرین آثارش از معنویتی کم‌نظیر، نوعی پالایش و خود‌آگاهی مذهبی، نشان دارند که او را در میان بزرگ‌ترین آهنگ‌سازان موسیقی مذهبی، و نیز اپرا، قرار می‌دهد. از دیگر جمله آثار اوست: اپرا: ''کنت دی سان بونیفاچو''<ref>''Conte di San Bonifacio''</ref> (۱۸۳۹)، ''لمباردیایی‌ها در جنگ صلیبی اول''<ref>''I Lombardi alla prima crociata'' </ref> (۱۸۴۳)، ''ژاندارک''<ref>''Giovanna d’Arco'' </ref> (۱۸۴۵)، ''آتّیلا''<ref>''Attila''</ref> (۱۸۴۵ـ۱۸۴۶)، بیت‌المقدس (اورشلیم) (روایت فرانسوی بازنگری‌شدۀ ''لمباردیایی‌ها''، ۱۸۴۷)، ''نبرد لِنیانو''<ref>''La battaglia di Legnano''</ref> (۱۸۴۹)، ''وسپرهای سیسیلیایی''<ref>''Les Vêpres siciliennes''</ref> (۱۸۵۵)، ''آرولدو''<ref>''Aroldo''</ref> (بازنگری ''استیفِّلیو''، ۱۸۵۷)، (۱۸۵۹). کُرال: ''پاتِر نوستِر''<ref>''Pater noster''</ref>، ''آوه ماریا''<ref>''Ave Maria''</ref>، ''لائودا آلاّ وِرجینه ماریا''<ref>''Louda alla Vergine Maria''</ref>.
	<br /><!--40067800-->		<br /><!--40067800-->

Nazanin در ‏۳۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۶:۵۳

2024-07-30T16:53:53Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۶:۵۳
خط ۱:		خط ۱:

	وِرْدی، جوزِپِّه (۱۸۱۳ـ۱۹۰۱)(Verdi, Giuseppe)<br /> [[File:40067800.jpg\|thumb\|وِِرْد‌ی، جوزِپِّه]]اپراساز ایتالیایی دوران رمانتیک<ref>Romantic period		{{جعبه زندگینامه\|عنوان=جعبه زندگینامه\|نام=\|نام دیگر=\|نام اصلی=\|نام مستعار=\|لقب=\|زادروز=\|تاریخ مرگ=\|دوره زندگی=\|ملیت=\|محل زندگی=\|تحصیلات و محل تحصیل=\|شغل و تخصص اصلی=\|شغل و تخصص های دیگر=\|سبک=\|مکتب=\|سمت=\|جوایز و افتخارات=\|آثار=\|خویشاوندان سرشناس=\|گروه مقاله=\|دوره=\|فعالیت های مهم=\|رشته=\|پست تخصصی=\|باشگاه=}}وِرْدی، جوزِپِّه (۱۸۱۳ـ۱۹۰۱)(Verdi, Giuseppe)<br /> [[File:40067800.jpg\|thumb\|وِِرْد‌ی، جوزِپِّه]]اپراساز ایتالیایی دوران رمانتیک<ref>Romantic period
	</ref>. سبک اپرایی سرزمین خود را به قله‌های تازه‌ای از بیان پرشور رساند. در ۱۸۴۲ اپرای ''نَبوکَدنِصَّر''<ref>''Nabucco'' </ref> را ساخت، و پس از آن نوبت به ''اِرنانی''<ref>''Ernani''		</ref>. سبک اپرایی سرزمین خود را به قله‌های تازه‌ای از بیان پرشور رساند. در ۱۸۴۲ اپرای ''نَبوکَدنِصَّر''<ref>''Nabucco'' </ref> را ساخت، و پس از آن نوبت به ''اِرنانی''<ref>''Ernani''
	</ref> (۱۸۴۴) و ''ریگوِلتّو''<ref>''Rigoletto'' </ref> (۱۸۵۱) رسید. از‌جمله آثار اوست: ''تروبادور (نغمه‌سرا)''<ref>''Il trovatore/The Troubadour'' </ref> و''لاتراویاتا''<ref>''La Traviata'' </ref> (هردو ۱۸۵۳)، ''آئیدا'' (۱۸۷۱)، و شاهکارهای دوران پیری او،''اُتللو''<ref>''Otello''</ref> (۱۸۷۷) و ''فالستاف''<ref>''Falstaff'' </ref> (۱۸۹۳). ''رکویِم''<ref>''Requiem'' </ref> (۱۸۷۴) او به یادِ شاعر و رمان‌نویس معاصرش، آلِسّاندرو ماندزونی<ref>Alessandro Manzoni</ref>، ساخته شد. موسیقی وردی اساساً خصیصه‌ایی ایتالیایی دارد، و هیچ نشانی از نفوذ واگنر<ref>Wagner </ref> در آن دیده ‌نمی‌شود، هرچند که او در آثار اخیر خود (''اُتللو و فالستاف'') به پرورش و پیشبرد ساختاری نمایشی و بافتی پیوسته‌تر پرداخت که تحت سلطۀ ارکستر قرار داشت. وردی در اواسط قرن ۱۹ مظهر مبارزۀ ایتالیا برای استقلال از اتریش شد، و مدام با مقامات اتریشی که حس می‌کردند اپراهای او روح ملی‌گرایی ایتالیایی را تقویت می‌کند، درگیری پیدا می‌کرد. وردی جانشین هُنری دونیتْسِتّی<ref>''Donizetti'' </ref> و بلّینی<ref>Bellini </ref> است، اما ارزش بسیاری به احساسات پرشور و رنج‌آلود می‌دهد. سِیر تکامل موسیقایی او فراز و نشیب‌ها و گوناگونی‌هایی هم‌پایۀ بتهوون دارد؛ تغزل‌گرایی او همواره پایدار است، اما آخرین آثارش از معنویتی کم‌نظیر، نوعی پالایش و خود‌آگاهی مذهبی، نشان دارند که او را در میان بزرگ‌ترین آهنگ‌سازان موسیقی مذهبی، و نیز اپرا، قرار می‌دهد. از دیگر جمله آثار اوست: اپرا: ''کنت دی سان بونیفاچو''<ref>''Conte di San Bonifacio''</ref> (۱۸۳۹)، ''لمباردیایی‌ها در جنگ صلیبی اول''<ref>''I Lombardi alla prima crociata'' </ref> (۱۸۴۳)، ''ژاندارک''<ref>''Giovanna d’Arco'' </ref> (۱۸۴۵)، ''آتّیلا''<ref>''Attila''</ref> (۱۸۴۵ـ۱۸۴۶)، بیت‌المقدس (اورشلیم) (روایت فرانسوی بازنگری‌شدۀ ''لمباردیایی‌ها''، ۱۸۴۷)، ''نبرد لِنیانو''<ref>''La battaglia di Legnano''</ref> (۱۸۴۹)، ''وسپرهای سیسیلیایی''<ref>''Les Vêpres siciliennes''</ref> (۱۸۵۵)، ''آرولدو''<ref>''Aroldo''</ref> (بازنگری ''استیفِّلیو''، ۱۸۵۷)، (۱۸۵۹). کُرال: ''پاتِر نوستِر''<ref>''Pater noster''</ref>، ''آوه ماریا''<ref>''Ave Maria''</ref>، ''لائودا آلاّ وِرجینه ماریا''<ref>''Louda alla Vergine Maria''</ref>.		</ref> (۱۸۴۴) و ''ریگوِلتّو''<ref>''Rigoletto'' </ref> (۱۸۵۱) رسید. از‌جمله آثار اوست: ''تروبادور (نغمه‌سرا)''<ref>''Il trovatore/The Troubadour'' </ref> و''لاتراویاتا''<ref>''La Traviata'' </ref> (هردو ۱۸۵۳)، ''آئیدا'' (۱۸۷۱)، و شاهکارهای دوران پیری او،''اُتللو''<ref>''Otello''</ref> (۱۸۷۷) و ''فالستاف''<ref>''Falstaff'' </ref> (۱۸۹۳). ''رکویِم''<ref>''Requiem'' </ref> (۱۸۷۴) او به یادِ شاعر و رمان‌نویس معاصرش، آلِسّاندرو ماندزونی<ref>Alessandro Manzoni</ref>، ساخته شد. موسیقی وردی اساساً خصیصه‌ایی ایتالیایی دارد، و هیچ نشانی از نفوذ واگنر<ref>Wagner </ref> در آن دیده ‌نمی‌شود، هرچند که او در آثار اخیر خود (''اُتللو و فالستاف'') به پرورش و پیشبرد ساختاری نمایشی و بافتی پیوسته‌تر پرداخت که تحت سلطۀ ارکستر قرار داشت. وردی در اواسط قرن ۱۹ مظهر مبارزۀ ایتالیا برای استقلال از اتریش شد، و مدام با مقامات اتریشی که حس می‌کردند اپراهای او روح ملی‌گرایی ایتالیایی را تقویت می‌کند، درگیری پیدا می‌کرد. وردی جانشین هُنری دونیتْسِتّی<ref>''Donizetti'' </ref> و بلّینی<ref>Bellini </ref> است، اما ارزش بسیاری به احساسات پرشور و رنج‌آلود می‌دهد. سِیر تکامل موسیقایی او فراز و نشیب‌ها و گوناگونی‌هایی هم‌پایۀ بتهوون دارد؛ تغزل‌گرایی او همواره پایدار است، اما آخرین آثارش از معنویتی کم‌نظیر، نوعی پالایش و خود‌آگاهی مذهبی، نشان دارند که او را در میان بزرگ‌ترین آهنگ‌سازان موسیقی مذهبی، و نیز اپرا، قرار می‌دهد. از دیگر جمله آثار اوست: اپرا: ''کنت دی سان بونیفاچو''<ref>''Conte di San Bonifacio''</ref> (۱۸۳۹)، ''لمباردیایی‌ها در جنگ صلیبی اول''<ref>''I Lombardi alla prima crociata'' </ref> (۱۸۴۳)، ''ژاندارک''<ref>''Giovanna d’Arco'' </ref> (۱۸۴۵)، ''آتّیلا''<ref>''Attila''</ref> (۱۸۴۵ـ۱۸۴۶)، بیت‌المقدس (اورشلیم) (روایت فرانسوی بازنگری‌شدۀ ''لمباردیایی‌ها''، ۱۸۴۷)، ''نبرد لِنیانو''<ref>''La battaglia di Legnano''</ref> (۱۸۴۹)، ''وسپرهای سیسیلیایی''<ref>''Les Vêpres siciliennes''</ref> (۱۸۵۵)، ''آرولدو''<ref>''Aroldo''</ref> (بازنگری ''استیفِّلیو''، ۱۸۵۷)، (۱۸۵۹). کُرال: ''پاتِر نوستِر''<ref>''Pater noster''</ref>، ''آوه ماریا''<ref>''Ave Maria''</ref>، ''لائودا آلاّ وِرجینه ماریا''<ref>''Louda alla Vergine Maria''</ref>.

Mohammadi2 در ‏۳ نوامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۲:۱۳

2021-11-03T12:13:35Z

صفحهٔ تازه

وِرْدی، جوزِپِّه (۱۸۱۳ـ۱۹۰۱)(Verdi, Giuseppe)<br /> [[File:40067800.jpg|thumb|وِِرْد‌ی، جوزِپِّه]]اپراساز ایتالیایی دوران رمانتیک<ref>Romantic period
</ref>. سبک اپرایی سرزمین خود را به قله‌های تازه‌ای از بیان پرشور رساند. در ۱۸۴۲ اپرای ''نَبوکَدنِصَّر''<ref>''Nabucco'' </ref> را ساخت، و پس از آن نوبت به ''اِرنانی''<ref>''Ernani''
</ref> (۱۸۴۴) و ''ریگوِلتّو''<ref>''Rigoletto'' </ref> (۱۸۵۱) رسید. از‌جمله آثار اوست: ''تروبادور (نغمه‌سرا)''<ref>''Il trovatore/The Troubadour'' </ref> و''لاتراویاتا''<ref>''La Traviata'' </ref> (هردو ۱۸۵۳)، ''آئیدا'' (۱۸۷۱)، و شاهکارهای دوران پیری او،''اُتللو''<ref>''Otello''</ref> (۱۸۷۷) و ''فالستاف''<ref>''Falstaff'' </ref> (۱۸۹۳). ''رکویِم''<ref>''Requiem'' </ref> (۱۸۷۴) او به یادِ شاعر و رمان‌نویس معاصرش، آلِسّاندرو ماندزونی<ref>Alessandro Manzoni</ref>، ساخته شد. موسیقی وردی اساساً خصیصه‌ایی ایتالیایی دارد، و هیچ نشانی از نفوذ واگنر<ref>Wagner </ref> در آن دیده ‌نمی‌شود، هرچند که او در آثار اخیر خود (''اُتللو و فالستاف'') به پرورش و پیشبرد ساختاری نمایشی و بافتی پیوسته‌تر پرداخت که تحت سلطۀ ارکستر قرار داشت. وردی در اواسط قرن ۱۹ مظهر مبارزۀ ایتالیا برای استقلال از اتریش شد، و مدام با مقامات اتریشی که حس می‌کردند اپراهای او روح ملی‌گرایی ایتالیایی را تقویت می‌کند، درگیری پیدا می‌کرد. وردی جانشین هُنری دونیتْسِتّی<ref>''Donizetti'' </ref> و بلّینی<ref>Bellini </ref> است، اما ارزش بسیاری به احساسات پرشور و رنج‌آلود می‌دهد. سِیر تکامل موسیقایی او فراز و نشیب‌ها و گوناگونی‌هایی هم‌پایۀ بتهوون دارد؛ تغزل‌گرایی او همواره پایدار است، اما آخرین آثارش از معنویتی کم‌نظیر، نوعی پالایش و خود‌آگاهی مذهبی، نشان دارند که او را در میان بزرگ‌ترین آهنگ‌سازان موسیقی مذهبی، و نیز اپرا، قرار می‌دهد. از دیگر جمله آثار اوست: اپرا: ''کنت دی سان بونیفاچو''<ref>''Conte di San Bonifacio''</ref> (۱۸۳۹)، ''لمباردیایی‌ها در جنگ صلیبی اول''<ref>''I Lombardi alla prima crociata'' </ref> (۱۸۴۳)، ''ژاندارک''<ref>''Giovanna d’Arco'' </ref> (۱۸۴۵)، ''آتّیلا''<ref>''Attila''</ref> (۱۸۴۵ـ۱۸۴۶)، بیت‌المقدس (اورشلیم) (روایت فرانسوی بازنگری‌شدۀ ''لمباردیایی‌ها''، ۱۸۴۷)، ''نبرد لِنیانو''<ref>''La battaglia di Legnano''</ref> (۱۸۴۹)، ''وسپرهای سیسیلیایی''<ref>''Les Vêpres siciliennes''</ref> (۱۸۵۵)، ''آرولدو''<ref>''Aroldo''</ref> (بازنگری ''استیفِّلیو''، ۱۸۵۷)، (۱۸۵۹). کُرال: ''پاتِر نوستِر''<ref>''Pater noster''</ref>، ''آوه ماریا''<ref>''Ave Maria''</ref>، ''لائودا آلاّ وِرجینه ماریا''<ref>''Louda alla Vergine Maria''</ref>.
<br />

----[[Category:موسیقی]]
[[Category:کلاسیک جهان]]
<references />