https://wikijoo.ir/index.php?action=history&feed=atom&title=%D9%BE%D8%AA%D8%B1%D8%A7%D8%B1%DA%A9پترارک - تاریخچهٔ نسخهها2026-04-18T05:35:59Zتاریخچهٔ نسخهها برای این صفحه در ویکیMediaWiki 1.41.0https://wikijoo.ir/index.php?title=%D9%BE%D8%AA%D8%B1%D8%A7%D8%B1%DA%A9&diff=1211713&oldid=prevDaneshGostar: جایگزینی متن - '\\1' به '<!--1'2019-07-24T05:23:50Z<p>جایگزینی متن - '\\1' به '<!--1'</p>
<p><b>صفحهٔ تازه</b></p><div><br />
پِتْرارْک (۱۳۰۴ـ۱۳۷۴م)(Petrarch)<br />
<br />
(نام اصلی: فرانچسکو پترارکا) شاعر ایتالیایی، انسانگرا، و پیشوای تجدید حیات دانش کلاسیک. ''نغمهها''<ref>''Il canzoniere/Songbook''</ref> (نیز مشهور به ''اشعار غنایی پراکنده''<ref>''Rime Sparse/Scattered Lyrics''</ref>) حاوی آوازهای عاشقانه<ref> madrigals </ref>، ترانهها<ref>songs </ref>، و غزل<ref>sonnets </ref>های او در ستایش از عشق آرمانیاش به لورا<ref>Laura </ref> است که نخستینبار در ۱۳۲۷ ملاقاتش کرد. لورا متأهل بود و عشق پترارک را نپذیرفت. با این حال، عشق لورا سرچشمۀ آفرینش بزرگترین سرودههای ادبی ایتالیا شد. این آثار، اشعار غنایی<ref>lyric </ref> رنسانس<ref>Renaissance </ref> را شکل دادند و تأثیر عمیقی در اشعار عاشقانۀ فرانسوی و انگلیسی گذاشتند. پترارک مبتکر قالب غزل نیست، اما از نخستین سرایندگان زیباترین غزلهاست و شاعران پس از او «غزلهای پترارکی<ref>Petrarchan sonnet </ref>» را بهمنزلۀ الگویی آرمانی تحسین میکردند. دلمشغولی پترارک تجدید حیات شکوه روم و اعتبار و عظمت رومیها در امور جهانی بود و حاکمان عصر خود را واداشت تا از قهرمانان روم باستان پیروی کنند. خواستار آن بود که دربار نظام پاپی از آوینیون<ref>Avignon</ref> به روم بازگردانده شود. پترارک که از معتقدان پرشور عظمت ادبیات باستان در احیای تقوا، فرهنگ، و نظام اجتماعی کهن در عصری خفتبار بود، الهامبخش تمایل و دلبستگی جدیدی به مطالعۀ آثار کلاسیک در ایتالیا و اروپا شد و بیش از هر کس دیگری دانشمندان جوان را به بررسی دانش کهن هدایت میکرد. از دوستان بوکاتچو بود و از تلاشهای کولادی ریئنتسی<ref> Cola di Rienzi </ref>، اصلاحطلب سیاسی، در برقراری جمهوری سبک رومی در ۱۳۴۷ پشتیبانی کرد. از اشعار ایتالیایی پترارک ''پیروزیها''<ref>''Trionfi/Triumphs''</ref> (نمونههایی تمثیلی از پیروزیهای عشق، بیپیرایگی، مرگ، شهرت، زمان، و ابدیت) است. اشعار لاتینی او نیز عبارتاند از شعر حماسی ''افریقا''، ''مردان نامدار''<ref>''De viris illustribus/On illustrious Men'' </ref>، ''سرودهای شبانی''<ref>''Bucolicum carmen/Bucolic Songs'' </ref>، ''داروهای هر سرنوشت''<ref>''De remdiis utriusque fortunae/Remedies Against Good and Evil''</ref>، ''تقوای زندگی مذهبی''<ref>''De otio religiosorum/On the Virtue of Religious life'' </ref> و ''زندگی در انزوا''<ref>''De vita solitaria/On the Solitary Life'' </ref>. ''اسرار من''<ref>''The Secretum meum/My Secret''</ref> زندگینامهای معنوی در قالب گفتوگو میان شاعر و اوگوستین قدیس<ref>St Augustine </ref> است. پترارک در آرتسو<ref>Arezzo </ref> زاده شد و در ۱۳۱۲ همراه پدر و مادرش به آوینیون رفت. در مون پلیه حقوق خواند، و سپس در دانشگاه بولونیا تحصیلاتش را ادامه داد، اما این رشته را با ذوق شاعرانه و تحسین پرشورش از ادبیات کلاسیک، با داشتن الگوهایی همچون سیسرون<ref>Cicero </ref> و ویرژیل<ref>Virgil </ref>، ناسازگار یافت. در ۱۳۲۶ به آوینیون بازگشت و برگزاری آیین تقدیس کشیشان را اختیار کرد، اما علایق و شیوۀ زندگیاش همچنان غیردینی بود. پترارک از ۱۳۳۳ سفرهای بسیار کرد، اما از ۱۳۳۷ به بعد مدتهای طولانی در وکلوز<ref>Vaucluse </ref>، نزدیک آوینیون، در انزوا مشتاقانه به مطالعه پرداخت. در همینجا بود که طرح منظومۀ ''افریقا''، سرودهشده به لاتینی، دربارۀ اسکیپیو آفریکانوس مایور<ref>Scipio Africanus Major</ref> را در سر پروراند. در ۱۳۴۱ ملکالشعرای روم شد. سالهای باقی عمر را در میلان، ونیز، و سرانجام آرکوآ<ref> Arquà </ref>، نزدیک پادوا<ref>Padua</ref>، گذرانید. موقوفات بسیاری داشت که از درآمد آنها استفاده میکرد. نامهنگار پاپها و شاهان و نیز سرحلقۀ محفل دانشمندان سراسر اروپا بود.<br />
<br />
&nbsp;<br />
<br />
&nbsp;<br />
<br />
<br/> <!--13068000--><br />
<br />
[[Category:ادبیات غرب]] [[Category:شعر (اشخاص و آثار)]]</div>DaneshGostar