پرایر، ریچارد - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mohammadi3 در ‏۲۳ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۶:۳۱

2025-07-23T16:31:18Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۶:۳۱
خط ۲۹:		خط ۲۹:

	[[پرونده:13081200.jpg\|بندانگشتی\|ریچارد پرایر]]		[[پرونده:13081200.jpg\|بندانگشتی\|ریچارد پرایر]]
	پرایر، ریچارد (۱۹۴۰-~~2005~~)(Pryor, Richard)<br /> کمدین، بازیگر، و فیلم‌نامه‌نویس امریکایی. تک‌گویی‌های شخصیت‌هایی که او نقش آنان را بازی می‌کند، مملو از ناسزاگویی است و بر سالوس‌های نژادی و اجتماعی تأکید می‌کند. با جین وایلدر<ref>Gene Wilder </ref> (۱۹۳۵ـ ) در چندین کمدی موسوم به «دوست و رفیقی»، ازجمله ''سیلور استریک''<ref>''Silver Streak'' </ref> (۱۹۷۶) و ''جنون زندان''<ref>''Stir Crazy'' </ref> (۱۹۸۰)، هم‌بازی بوده است. البته موفقیت پرایر در سینما هیچ‌گاه به پای توفیق برنامه‌های کمدی‌اش نرسیده است؛ ''ریچارد پرایر ـ کنسرت زنده''<ref>''Richard Pryor - Live in Concert'' </ref> (۱۹۷۹) و ''ریچارد پرایر ـ برنامۀ زنده در سانست استریپ''<ref>''Richard Pryor - Live on Sunset Strip'' </ref> (۱۹۸۲) دو مورد از این برنامه‌های زندۀ فیلم شده‌اند. نخستین بازی به یادماندنی‌اش در فیلم ''بانو آواز بلوز می‌خواند''<ref>''Lady Sings the Blues'' </ref> (۱۹۷۲) بود و پس از آن در فیلم‌های ''شنبه شب در بالای شهر''<ref>''Uptown Saturday Night''</ref> (۱۹۷۴)، ''ماشین‌شویی''<ref>''Car Wash'' </ref> (۱۹۷۶)، و ''سوپرمن‌‌'' ''۳‌''<ref>''Superman III'' </ref> (۱۹۸۳) ایفای نقش کرد. همچنین کارگردان دو فیلم بوده است: ''ریچارد پرایر حیّ و حاضر''<ref>''Richard Pryor Here and Now'' </ref> (۱۹۸۳)، یکی از چهار برنامۀ زنده‌اش‌ که به فیلم درآمده، و فیلم ''رقاصِ جو جو، زندگیت صدایت می‌زند''<ref>''Jo Jo Dancer, Your Life is Calling'' </ref> (۱۹۸۶)، که تقریباً شرح حال زندگی خود اوست. پرایر از سرشناس‌ترین کمدین‌های نسل خویش است و در بازی‌هایش از زندگی پرنشیب‌وفراز خود، مانند حملۀ قلبی و مصرف مواد مخدر و درگیری‌های موقت با پلیس، الهام می‌گیرد. برای آلبوم‌های کمدی‌اش برندۀ چندین جایزۀ گِرَمی<ref>Grammy </ref> شد. در اواسط دهۀ ۱۹۶۰ نویسندۀ برنامه‌های تلویزیونی بود، و با همکاری [[بروکس، مل\|مِل بروکس]]<ref>Mel Brooks </ref> فیلم‌نامۀ فیلم ''زین‌های شعله‌ور''<ref>''Blazing Saddles''</ref> (۱۹۷۴) را نوشته است.		پرایر، ریچارد (۱۹۴۰-2005م)(Pryor, Richard)<br /> کمدین، بازیگر، و فیلم‌نامه‌نویس امریکایی. تک‌گویی‌های شخصیت‌هایی که او نقش آنان را بازی می‌کند، مملو از ناسزاگویی است و بر سالوس‌های نژادی و اجتماعی تأکید می‌کند. با جین وایلدر<ref>Gene Wilder </ref> (۱۹۳۵ـ ) در چندین کمدی موسوم به «دوست و رفیقی»، ازجمله ''سیلور استریک''<ref>''Silver Streak'' </ref> (۱۹۷۶) و ''جنون زندان''<ref>''Stir Crazy'' </ref> (۱۹۸۰)، هم‌بازی بوده است. البته موفقیت پرایر در سینما هیچ‌گاه به پای توفیق برنامه‌های کمدی‌اش نرسیده است؛ ''ریچارد پرایر ـ کنسرت زنده''<ref>''Richard Pryor - Live in Concert'' </ref> (۱۹۷۹) و ''ریچارد پرایر ـ برنامۀ زنده در سانست استریپ''<ref>''Richard Pryor - Live on Sunset Strip'' </ref> (۱۹۸۲) دو مورد از این برنامه‌های زندۀ فیلم شده‌اند. نخستین بازی به یادماندنی‌اش در فیلم ''بانو آواز بلوز می‌خواند''<ref>''Lady Sings the Blues'' </ref> (۱۹۷۲) بود و پس از آن در فیلم‌های ''شنبه شب در بالای شهر''<ref>''Uptown Saturday Night''</ref> (۱۹۷۴)، ''ماشین‌شویی''<ref>''Car Wash'' </ref> (۱۹۷۶)، و ''سوپرمن‌‌'' ''۳‌''<ref>''Superman III'' </ref> (۱۹۸۳) ایفای نقش کرد. همچنین کارگردان دو فیلم بوده است: ''ریچارد پرایر حیّ و حاضر''<ref>''Richard Pryor Here and Now'' </ref> (۱۹۸۳)، یکی از چهار برنامۀ زنده‌اش‌ که به فیلم درآمده، و فیلم ''رقاصِ جو جو، زندگیت صدایت می‌زند''<ref>''Jo Jo Dancer, Your Life is Calling'' </ref> (۱۹۸۶)، که تقریباً شرح حال زندگی خود اوست. پرایر از سرشناس‌ترین کمدین‌های نسل خویش است و در بازی‌هایش از زندگی پرنشیب‌وفراز خود، مانند حملۀ قلبی و مصرف مواد مخدر و درگیری‌های موقت با پلیس، الهام می‌گیرد. برای آلبوم‌های کمدی‌اش برندۀ چندین جایزۀ گِرَمی<ref>Grammy </ref> شد. در اواسط دهۀ ۱۹۶۰ نویسندۀ برنامه‌های تلویزیونی بود، و با همکاری [[بروکس، مل\|مِل بروکس]]<ref>Mel Brooks </ref> فیلم‌نامۀ فیلم ''زین‌های شعله‌ور''<ref>''Blazing Saddles''</ref> (۱۹۷۴) را نوشته است.


	<br /> <!--13081200-->		<br /> <!--13081200-->


	----		----
	<references />		<references />
	[[رده:سینما]]		[[رده:سینما]]
	[[رده:جهان - اشخاص]]		[[رده:جهان - اشخاص]]

Mohammadi3 در ‏۲۳ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۶:۲۹

2025-07-23T16:29:18Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۶:۲۹
خط ۳۰:		خط ۳۰:
	[[پرونده:13081200.jpg\|بندانگشتی\|ریچارد پرایر]]		[[پرونده:13081200.jpg\|بندانگشتی\|ریچارد پرایر]]
	پرایر، ریچارد (۱۹۴۰-2005)(Pryor, Richard)<br /> کمدین، بازیگر، و فیلم‌نامه‌نویس امریکایی. تک‌گویی‌های شخصیت‌هایی که او نقش آنان را بازی می‌کند، مملو از ناسزاگویی است و بر سالوس‌های نژادی و اجتماعی تأکید می‌کند. با جین وایلدر<ref>Gene Wilder </ref> (۱۹۳۵ـ ) در چندین کمدی موسوم به «دوست و رفیقی»، ازجمله ''سیلور استریک''<ref>''Silver Streak'' </ref> (۱۹۷۶) و ''جنون زندان''<ref>''Stir Crazy'' </ref> (۱۹۸۰)، هم‌بازی بوده است. البته موفقیت پرایر در سینما هیچ‌گاه به پای توفیق برنامه‌های کمدی‌اش نرسیده است؛ ''ریچارد پرایر ـ کنسرت زنده''<ref>''Richard Pryor - Live in Concert'' </ref> (۱۹۷۹) و ''ریچارد پرایر ـ برنامۀ زنده در سانست استریپ''<ref>''Richard Pryor - Live on Sunset Strip'' </ref> (۱۹۸۲) دو مورد از این برنامه‌های زندۀ فیلم شده‌اند. نخستین بازی به یادماندنی‌اش در فیلم ''بانو آواز بلوز می‌خواند''<ref>''Lady Sings the Blues'' </ref> (۱۹۷۲) بود و پس از آن در فیلم‌های ''شنبه شب در بالای شهر''<ref>''Uptown Saturday Night''</ref> (۱۹۷۴)، ''ماشین‌شویی''<ref>''Car Wash'' </ref> (۱۹۷۶)، و ''سوپرمن‌‌'' ''۳‌''<ref>''Superman III'' </ref> (۱۹۸۳) ایفای نقش کرد. همچنین کارگردان دو فیلم بوده است: ''ریچارد پرایر حیّ و حاضر''<ref>''Richard Pryor Here and Now'' </ref> (۱۹۸۳)، یکی از چهار برنامۀ زنده‌اش‌ که به فیلم درآمده، و فیلم ''رقاصِ جو جو، زندگیت صدایت می‌زند''<ref>''Jo Jo Dancer, Your Life is Calling'' </ref> (۱۹۸۶)، که تقریباً شرح حال زندگی خود اوست. پرایر از سرشناس‌ترین کمدین‌های نسل خویش است و در بازی‌هایش از زندگی پرنشیب‌وفراز خود، مانند حملۀ قلبی و مصرف مواد مخدر و درگیری‌های موقت با پلیس، الهام می‌گیرد. برای آلبوم‌های کمدی‌اش برندۀ چندین جایزۀ گِرَمی<ref>Grammy </ref> شد. در اواسط دهۀ ۱۹۶۰ نویسندۀ برنامه‌های تلویزیونی بود، و با همکاری [[بروکس، مل\|مِل بروکس]]<ref>Mel Brooks </ref> فیلم‌نامۀ فیلم ''زین‌های شعله‌ور''<ref>''Blazing Saddles''</ref> (۱۹۷۴) را نوشته است.		پرایر، ریچارد (۱۹۴۰-2005)(Pryor, Richard)<br /> کمدین، بازیگر، و فیلم‌نامه‌نویس امریکایی. تک‌گویی‌های شخصیت‌هایی که او نقش آنان را بازی می‌کند، مملو از ناسزاگویی است و بر سالوس‌های نژادی و اجتماعی تأکید می‌کند. با جین وایلدر<ref>Gene Wilder </ref> (۱۹۳۵ـ ) در چندین کمدی موسوم به «دوست و رفیقی»، ازجمله ''سیلور استریک''<ref>''Silver Streak'' </ref> (۱۹۷۶) و ''جنون زندان''<ref>''Stir Crazy'' </ref> (۱۹۸۰)، هم‌بازی بوده است. البته موفقیت پرایر در سینما هیچ‌گاه به پای توفیق برنامه‌های کمدی‌اش نرسیده است؛ ''ریچارد پرایر ـ کنسرت زنده''<ref>''Richard Pryor - Live in Concert'' </ref> (۱۹۷۹) و ''ریچارد پرایر ـ برنامۀ زنده در سانست استریپ''<ref>''Richard Pryor - Live on Sunset Strip'' </ref> (۱۹۸۲) دو مورد از این برنامه‌های زندۀ فیلم شده‌اند. نخستین بازی به یادماندنی‌اش در فیلم ''بانو آواز بلوز می‌خواند''<ref>''Lady Sings the Blues'' </ref> (۱۹۷۲) بود و پس از آن در فیلم‌های ''شنبه شب در بالای شهر''<ref>''Uptown Saturday Night''</ref> (۱۹۷۴)، ''ماشین‌شویی''<ref>''Car Wash'' </ref> (۱۹۷۶)، و ''سوپرمن‌‌'' ''۳‌''<ref>''Superman III'' </ref> (۱۹۸۳) ایفای نقش کرد. همچنین کارگردان دو فیلم بوده است: ''ریچارد پرایر حیّ و حاضر''<ref>''Richard Pryor Here and Now'' </ref> (۱۹۸۳)، یکی از چهار برنامۀ زنده‌اش‌ که به فیلم درآمده، و فیلم ''رقاصِ جو جو، زندگیت صدایت می‌زند''<ref>''Jo Jo Dancer, Your Life is Calling'' </ref> (۱۹۸۶)، که تقریباً شرح حال زندگی خود اوست. پرایر از سرشناس‌ترین کمدین‌های نسل خویش است و در بازی‌هایش از زندگی پرنشیب‌وفراز خود، مانند حملۀ قلبی و مصرف مواد مخدر و درگیری‌های موقت با پلیس، الهام می‌گیرد. برای آلبوم‌های کمدی‌اش برندۀ چندین جایزۀ گِرَمی<ref>Grammy </ref> شد. در اواسط دهۀ ۱۹۶۰ نویسندۀ برنامه‌های تلویزیونی بود، و با همکاری [[بروکس، مل\|مِل بروکس]]<ref>Mel Brooks </ref> فیلم‌نامۀ فیلم ''زین‌های شعله‌ور''<ref>''Blazing Saddles''</ref> (۱۹۷۴) را نوشته است.


			<br /> <!--13081200-->


	----		----
	~~<br /> <!--13081200-->~~<references />		<references />
	[[رده:سینما]]		[[رده:سینما]]
	[[رده:جهان - اشخاص]]		[[رده:جهان - اشخاص]]

Mohammadi3: Mohammadi3 صفحهٔ پرایر، ریچارد (۱۹۴۰) را بدون برجای‌گذاشتن تغییرمسیر به پرایر، ریچارد منتقل کرد

2025-07-23T16:28:32Z

Mohammadi3 صفحهٔ پرایر، ریچارد (۱۹۴۰) را بدون برجای‌گذاشتن تغییرمسیر به پرایر، ریچارد منتقل کرد

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۲۳ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۶:۲۸
(بدون تفاوت)

Mohammadi3 در ‏۱۵ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۰۱

2025-07-15T06:01:20Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۰۱
خط ۲۹:		خط ۲۹:

	[[پرونده:13081200.jpg\|بندانگشتی\|ریچارد پرایر]]		[[پرونده:13081200.jpg\|بندانگشتی\|ریچارد پرایر]]
	پرایر، ریچارد (۱۹۴۰-2005)(Pryor, Richard)<br /> کمدین، بازیگر، و فیلم‌نامه‌نویس امریکایی. تک‌گویی‌های شخصیت‌هایی که او نقش آنان را بازی می‌کند، مملو از ناسزاگویی است و بر سالوس‌های نژادی و اجتماعی تأکید می‌کند. با جین وایلدر<ref>Gene Wilder </ref> (۱۹۳۵ـ ) در چندین کمدی موسوم به «دوست و رفیقی»، ازجمله ''سیلور استریک''<ref>''Silver Streak'' </ref> (۱۹۷۶) و ''جنون زندان''<ref>''Stir Crazy'' </ref> (۱۹۸۰)، هم‌بازی بوده است. البته موفقیت پرایر در سینما هیچ‌گاه به پای توفیق برنامه‌های کمدی‌اش نرسیده است؛ ''ریچارد پرایر ـ کنسرت زنده''<ref>''Richard Pryor - Live in Concert'' </ref> (۱۹۷۹) و ''ریچارد پرایر ـ برنامۀ زنده در سانست استریپ''<ref>''Richard Pryor - Live on Sunset Strip'' </ref> (۱۹۸۲) دو مورد از این برنامه‌های زندۀ فیلم شده‌اند. نخستین بازی به یادماندنی‌اش در فیلم ''بانو آواز بلوز می‌خواند''<ref>''Lady Sings the Blues'' </ref> (۱۹۷۲) بود و پس از آن در فیلم‌های ''شنبه شب در بالای شهر''<ref>''Uptown Saturday Night''</ref> (۱۹۷۴)، ''ماشین‌شویی''<ref>''Car Wash'' </ref> (۱۹۷۶)، و ''سوپرمن‌‌'' ''۳‌''<ref>''Superman III'' </ref> (۱۹۸۳) ایفای نقش کرد. همچنین کارگردان دو فیلم بوده است: ''ریچارد پرایر حیّ و حاضر''<ref>''Richard Pryor Here and Now'' </ref> (۱۹۸۳)، یکی از چهار برنامۀ زنده‌اش‌ که به فیلم درآمده، و فیلم ''رقاصِ جو جو، زندگیت صدایت می‌زند''<ref>''Jo Jo Dancer, Your Life is Calling'' </ref> (۱۹۸۶)، که تقریباً شرح حال زندگی خود اوست. پرایر از سرشناس‌ترین کمدین‌های نسل خویش است و در بازی‌هایش از زندگی پرنشیب‌وفراز خود، مانند حملۀ قلبی و مصرف مواد مخدر و درگیری‌های موقت با پلیس، الهام می‌گیرد. برای آلبوم‌های کمدی‌اش برندۀ چندین جایزۀ گِرَمی<ref>Grammy </ref> شد. در اواسط دهۀ ۱۹۶۰ نویسندۀ برنامه‌های تلویزیونی بود، و با همکاری [[بروکس، مل ~~(۱۹۲۶)~~\|مِل بروکس]]<ref>Mel Brooks </ref> فیلم‌نامۀ فیلم ''زین‌های شعله‌ور''<ref>''Blazing Saddles''</ref> (۱۹۷۴) را نوشته است.		پرایر، ریچارد (۱۹۴۰-2005)(Pryor, Richard)<br /> کمدین، بازیگر، و فیلم‌نامه‌نویس امریکایی. تک‌گویی‌های شخصیت‌هایی که او نقش آنان را بازی می‌کند، مملو از ناسزاگویی است و بر سالوس‌های نژادی و اجتماعی تأکید می‌کند. با جین وایلدر<ref>Gene Wilder </ref> (۱۹۳۵ـ ) در چندین کمدی موسوم به «دوست و رفیقی»، ازجمله ''سیلور استریک''<ref>''Silver Streak'' </ref> (۱۹۷۶) و ''جنون زندان''<ref>''Stir Crazy'' </ref> (۱۹۸۰)، هم‌بازی بوده است. البته موفقیت پرایر در سینما هیچ‌گاه به پای توفیق برنامه‌های کمدی‌اش نرسیده است؛ ''ریچارد پرایر ـ کنسرت زنده''<ref>''Richard Pryor - Live in Concert'' </ref> (۱۹۷۹) و ''ریچارد پرایر ـ برنامۀ زنده در سانست استریپ''<ref>''Richard Pryor - Live on Sunset Strip'' </ref> (۱۹۸۲) دو مورد از این برنامه‌های زندۀ فیلم شده‌اند. نخستین بازی به یادماندنی‌اش در فیلم ''بانو آواز بلوز می‌خواند''<ref>''Lady Sings the Blues'' </ref> (۱۹۷۲) بود و پس از آن در فیلم‌های ''شنبه شب در بالای شهر''<ref>''Uptown Saturday Night''</ref> (۱۹۷۴)، ''ماشین‌شویی''<ref>''Car Wash'' </ref> (۱۹۷۶)، و ''سوپرمن‌‌'' ''۳‌''<ref>''Superman III'' </ref> (۱۹۸۳) ایفای نقش کرد. همچنین کارگردان دو فیلم بوده است: ''ریچارد پرایر حیّ و حاضر''<ref>''Richard Pryor Here and Now'' </ref> (۱۹۸۳)، یکی از چهار برنامۀ زنده‌اش‌ که به فیلم درآمده، و فیلم ''رقاصِ جو جو، زندگیت صدایت می‌زند''<ref>''Jo Jo Dancer, Your Life is Calling'' </ref> (۱۹۸۶)، که تقریباً شرح حال زندگی خود اوست. پرایر از سرشناس‌ترین کمدین‌های نسل خویش است و در بازی‌هایش از زندگی پرنشیب‌وفراز خود، مانند حملۀ قلبی و مصرف مواد مخدر و درگیری‌های موقت با پلیس، الهام می‌گیرد. برای آلبوم‌های کمدی‌اش برندۀ چندین جایزۀ گِرَمی<ref>Grammy </ref> شد. در اواسط دهۀ ۱۹۶۰ نویسندۀ برنامه‌های تلویزیونی بود، و با همکاری [[بروکس، مل\|مِل بروکس]]<ref>Mel Brooks </ref> فیلم‌نامۀ فیلم ''زین‌های شعله‌ور''<ref>''Blazing Saddles''</ref> (۱۹۷۴) را نوشته است.

	----		----

Nazanin در ‏۲۰ اکتبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۴۴

2023-10-20T08:44:38Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ اکتبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۴۴
خط ۱:		خط ۱:
	{{جعبه زندگینامه		{{جعبه زندگینامه
	\|عنوان =~~کورنل وایلد~~		\|عنوان =ریچارد پرایر
	\|نام =~~Cornel Wilde~~		\|نام =Richard Pryor
	\|نام دیگر=		\|نام دیگر=
	\|نام اصلی=		\|نام اصلی=
	\|نام مستعار=		\|نام مستعار=
	\|لقب=		\|لقب=
	\|زادروز=~~نیویورک ۱۹۱۵م~~		\|زادروز=۱۹۴۰م
	\|تاریخ مرگ=~~۱۹۸۹م~~		\|تاریخ مرگ=2005م
	\|دوره زندگی=		\|دوره زندگی=
	\|ملیت=امریکایی		\|ملیت=امریکایی
	\|محل زندگی=		\|محل زندگی=
	\|تحصیلات و محل تحصیل=		\|تحصیلات و محل تحصیل=
	\| شغل و تخصص اصلی =بازیگر ~~و کارگردان~~		\| شغل و تخصص اصلی =کمدین، بازیگر
	\|شغل و تخصص های دیگر=		\|شغل و تخصص های دیگر=فیلم‌نامه‌نویس
	\|سبک =		\|سبک =
	\|مکتب =		\|مکتب =
	\|سمت =		\|سمت =
	\|جوایز و افتخارات =		\|جوایز و افتخارات =برای آلبوم‌های کمدی‌اش برندۀ چندین جایزۀ گِرَمی
	\|آثار =~~طعمۀ برهنه~~ (~~۱۹۶۶~~)، ~~ساحل سرخ~~ (~~۱۹۶۷~~)، و ~~نابودی علفزار~~ (~~۱۹۷۰~~)		\|آثار =سیلور استریک (۱۹۷۶) و جنون زندان (۱۹۸۰)، بانو آواز بلوز می‌خواند (۱۹۷۲)، شنبه شب در بالای شهر (۱۹۷۴)، ماشین‌شویی (۱۹۷۶)، و سوپرمن‌‌ ۳‌ (۱۹۸۳)
	\|خویشاوندان سرشناس =		\|خویشاوندان سرشناس =
	\|گروه مقاله =سینما		\|گروه مقاله =سینما
خط ۲۹:		خط ۲۹:

	[[پرونده:13081200.jpg\|بندانگشتی\|ریچارد پرایر]]		[[پرونده:13081200.jpg\|بندانگشتی\|ریچارد پرایر]]
	~~پِرایِر، ریچارْد~~ (۱۹۴۰-2005)(Pryor, Richard)<br /> کمدین، بازیگر، و فیلم‌نامه‌نویس امریکایی. تک‌گویی‌های شخصیت‌هایی که او نقش آنان را بازی می‌کند، مملو از ناسزاگویی است و بر سالوس‌های نژادی و اجتماعی تأکید می‌کند. با جین وایلدر<ref>Gene Wilder </ref> (۱۹۳۵ـ ) در چندین کمدی موسوم به «دوست و رفیقی»، ازجمله ''سیلور استریک''<ref>''Silver Streak'' </ref> (۱۹۷۶) و ''جنون زندان''<ref>''Stir Crazy'' </ref> (۱۹۸۰)، هم‌بازی بوده است. البته موفقیت پرایر در سینما هیچ‌گاه به پای توفیق برنامه‌های کمدی‌اش نرسیده است؛ ''ریچارد پرایر ـ کنسرت زنده''<ref>''Richard Pryor - Live in Concert'' </ref> (۱۹۷۹) و ''ریچارد پرایر ـ برنامۀ زنده در سانست استریپ''<ref>''Richard Pryor - Live on Sunset Strip'' </ref> (۱۹۸۲) دو مورد از این برنامه‌های زندۀ فیلم شده‌اند. نخستین بازی به یادماندنی‌اش در فیلم ''بانو آواز بلوز می‌خواند''<ref>''Lady Sings the Blues'' </ref> (۱۹۷۲) بود و پس از آن در فیلم‌های ''شنبه شب در بالای شهر''<ref>''Uptown Saturday Night''</ref> (۱۹۷۴)، ''ماشین‌شویی''<ref>''Car Wash'' </ref> (۱۹۷۶)، و ''سوپرمن‌‌'' ''۳‌''<ref>''Superman III'' </ref> (۱۹۸۳) ایفای نقش کرد. همچنین کارگردان دو فیلم بوده است: ''ریچارد پرایر حیّ و حاضر''<ref>''Richard Pryor Here and Now'' </ref> (۱۹۸۳)، یکی از چهار برنامۀ زنده‌اش‌ که به فیلم درآمده، و فیلم ''رقاصِ جو جو، زندگیت صدایت می‌زند''<ref>''Jo Jo Dancer, Your Life is Calling'' </ref> (۱۹۸۶)، که تقریباً شرح حال زندگی خود اوست. پرایر از سرشناس‌ترین کمدین‌های نسل خویش است و در بازی‌هایش از زندگی پرنشیب‌وفراز خود، مانند حملۀ قلبی و مصرف مواد مخدر و درگیری‌های موقت با پلیس، الهام می‌گیرد. برای آلبوم‌های کمدی‌اش برندۀ چندین جایزۀ گِرَمی<ref>Grammy </ref> شد. در اواسط دهۀ ۱۹۶۰ نویسندۀ برنامه‌های تلویزیونی بود، و با همکاری [[بروکس، مل (۱۹۲۶)\|مِل بروکس]]<ref>Mel Brooks </ref> فیلم‌نامۀ فیلم ''زین‌های شعله‌ور''<ref>''Blazing Saddles''</ref> (۱۹۷۴) را نوشته است.		پرایر، ریچارد (۱۹۴۰-2005)(Pryor, Richard)<br /> کمدین، بازیگر، و فیلم‌نامه‌نویس امریکایی. تک‌گویی‌های شخصیت‌هایی که او نقش آنان را بازی می‌کند، مملو از ناسزاگویی است و بر سالوس‌های نژادی و اجتماعی تأکید می‌کند. با جین وایلدر<ref>Gene Wilder </ref> (۱۹۳۵ـ ) در چندین کمدی موسوم به «دوست و رفیقی»، ازجمله ''سیلور استریک''<ref>''Silver Streak'' </ref> (۱۹۷۶) و ''جنون زندان''<ref>''Stir Crazy'' </ref> (۱۹۸۰)، هم‌بازی بوده است. البته موفقیت پرایر در سینما هیچ‌گاه به پای توفیق برنامه‌های کمدی‌اش نرسیده است؛ ''ریچارد پرایر ـ کنسرت زنده''<ref>''Richard Pryor - Live in Concert'' </ref> (۱۹۷۹) و ''ریچارد پرایر ـ برنامۀ زنده در سانست استریپ''<ref>''Richard Pryor - Live on Sunset Strip'' </ref> (۱۹۸۲) دو مورد از این برنامه‌های زندۀ فیلم شده‌اند. نخستین بازی به یادماندنی‌اش در فیلم ''بانو آواز بلوز می‌خواند''<ref>''Lady Sings the Blues'' </ref> (۱۹۷۲) بود و پس از آن در فیلم‌های ''شنبه شب در بالای شهر''<ref>''Uptown Saturday Night''</ref> (۱۹۷۴)، ''ماشین‌شویی''<ref>''Car Wash'' </ref> (۱۹۷۶)، و ''سوپرمن‌‌'' ''۳‌''<ref>''Superman III'' </ref> (۱۹۸۳) ایفای نقش کرد. همچنین کارگردان دو فیلم بوده است: ''ریچارد پرایر حیّ و حاضر''<ref>''Richard Pryor Here and Now'' </ref> (۱۹۸۳)، یکی از چهار برنامۀ زنده‌اش‌ که به فیلم درآمده، و فیلم ''رقاصِ جو جو، زندگیت صدایت می‌زند''<ref>''Jo Jo Dancer, Your Life is Calling'' </ref> (۱۹۸۶)، که تقریباً شرح حال زندگی خود اوست. پرایر از سرشناس‌ترین کمدین‌های نسل خویش است و در بازی‌هایش از زندگی پرنشیب‌وفراز خود، مانند حملۀ قلبی و مصرف مواد مخدر و درگیری‌های موقت با پلیس، الهام می‌گیرد. برای آلبوم‌های کمدی‌اش برندۀ چندین جایزۀ گِرَمی<ref>Grammy </ref> شد. در اواسط دهۀ ۱۹۶۰ نویسندۀ برنامه‌های تلویزیونی بود، و با همکاری [[بروکس، مل (۱۹۲۶)\|مِل بروکس]]<ref>Mel Brooks </ref> فیلم‌نامۀ فیلم ''زین‌های شعله‌ور''<ref>''Blazing Saddles''</ref> (۱۹۷۴) را نوشته است.

	----		----
	<br /> <!--13081200-->		<br /> <!--13081200--><references />
			[[رده:سینما]]
	[[~~Category~~:سینما]]		[[رده:جهان - اشخاص]]
	[[~~Category~~:جهان - اشخاص]]
	~~<references />~~

Nazanin در ‏۲۰ اکتبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۲۵

2023-10-20T08:25:11Z

@@ خط ۱: / خط ۱: @@
 [[پرونده:13081200.jpg|بندانگشتی|ریچارد پرایر]]
 پِرایِر، ریچارْد (۱۹۴۰-2005)(Pryor, Richard)<br /> کمدین، بازیگر، و فیلم‌نامه‌نویس امریکایی. تک‌گویی‌های شخصیت‌هایی که او نقش آنان را بازی می‌کند، مملو از ناسزاگویی است و بر سالوس‌های نژادی و اجتماعی تأکید می‌کند. با جین وایلدر<ref>Gene Wilder </ref> (۱۹۳۵ـ ) در چندین کمدی موسوم به «دوست و رفیقی»، ازجمله ''سیلور استریک''<ref>''Silver Streak'' </ref> (۱۹۷۶) و ''جنون زندان''<ref>''Stir Crazy'' </ref> (۱۹۸۰)، هم‌بازی بوده است. البته موفقیت پرایر در سینما هیچ‌گاه به پای توفیق برنامه‌های کمدی‌اش نرسیده است؛ ''ریچارد پرایر ـ کنسرت زنده''<ref>''Richard Pryor - Live in Concert'' </ref> (۱۹۷۹) و ''ریچارد پرایر ـ برنامۀ زنده در سانست استریپ''<ref>''Richard Pryor - Live on Sunset Strip'' </ref> (۱۹۸۲) دو مورد از این برنامه‌های زندۀ فیلم شده‌اند. نخستین بازی به یادماندنی‌اش در فیلم ''بانو آواز بلوز می‌خواند''<ref>''Lady Sings the Blues'' </ref> (۱۹۷۲) بود و پس از آن در فیلم‌های ''شنبه شب در بالای شهر''<ref>''Uptown Saturday Night''</ref> (۱۹۷۴)، ''ماشین‌شویی''<ref>''Car Wash'' </ref> (۱۹۷۶)، و ''سوپرمن‌‌'' ''۳‌''<ref>''Superman III'' </ref> (۱۹۸۳) ایفای نقش کرد. همچنین کارگردان دو فیلم بوده است: ''ریچارد پرایر حیّ و حاضر''<ref>''Richard Pryor Here and Now'' </ref> (۱۹۸۳)، یکی از چهار برنامۀ زنده‌اش‌ که به فیلم درآمده، و فیلم ''رقاصِ جو جو، زندگیت صدایت می‌زند''<ref>''Jo Jo Dancer, Your Life is Calling'' </ref> (۱۹۸۶)، که تقریباً شرح حال زندگی خود اوست. پرایر از سرشناس‌ترین کمدین‌های نسل خویش است و در بازی‌هایش از زندگی پرنشیب‌وفراز خود، مانند حملۀ قلبی و مصرف مواد مخدر و درگیری‌های موقت با پلیس، الهام می‌گیرد. برای آلبوم‌های کمدی‌اش برندۀ چندین جایزۀ گِرَمی<ref>Grammy </ref> شد. در اواسط دهۀ ۱۹۶۰ نویسندۀ برنامه‌های تلویزیونی بود، و با همکاری [[بروکس، مل (۱۹۲۶)|مِل بروکس]]<ref>Mel Brooks </ref> فیلم‌نامۀ فیلم ''زین‌های شعله‌ور''<ref>''Blazing Saddles''</ref> (۱۹۷۴) را نوشته است.
 <br /> <!--13081200-->

Aeen در ‏۲۷ ژوئن ۲۰۲۱، ساعت ۰۸:۰۸

2021-06-27T08:08:41Z

صفحهٔ تازه

[[پرونده:13081200.jpg|بندانگشتی|ریچارد پرایر]]
پِرایِر، ریچارْد (۱۹۴۰-2005)(Pryor, Richard)<br /> کمدین، بازیگر، و فیلم‌نامه‌نویس امریکایی. تک‌گویی‌های شخصیت‌هایی که او نقش آنان را بازی می‌کند، مملو از ناسزاگویی است و بر سالوس‌های نژادی و اجتماعی تأکید می‌کند. با جین وایلدر<ref>Gene Wilder </ref> (۱۹۳۵ـ ) در چندین کمدی موسوم به «دوست و رفیقی»، ازجمله ''سیلور استریک''<ref>''Silver Streak'' </ref> (۱۹۷۶) و ''جنون زندان''<ref>''Stir Crazy'' </ref> (۱۹۸۰)، هم‌بازی بوده است. البته موفقیت پرایر در سینما هیچ‌گاه به پای توفیق برنامه‌های کمدی‌اش نرسیده است؛ ''ریچارد پرایر ـ کنسرت زنده''<ref>''Richard Pryor - Live in Concert'' </ref> (۱۹۷۹) و ''ریچارد پرایر ـ برنامۀ زنده در سانست استریپ''<ref>''Richard Pryor - Live on Sunset Strip'' </ref> (۱۹۸۲) دو مورد از این برنامه‌های زندۀ فیلم شده‌اند. نخستین بازی به یادماندنی‌اش در فیلم ''بانو آواز بلوز می‌خواند''<ref>''Lady Sings the Blues'' </ref> (۱۹۷۲) بود و پس از آن در فیلم‌های ''شنبه شب در بالای شهر''<ref>''Uptown Saturday Night''</ref> (۱۹۷۴)، ''ماشین‌شویی''<ref>''Car Wash'' </ref> (۱۹۷۶)، و ''سوپرمن‌‌'' ''۳‌''<ref>''Superman III'' </ref> (۱۹۸۳) ایفای نقش کرد. همچنین کارگردان دو فیلم بوده است: ''ریچارد پرایر حیّ و حاضر''<ref>''Richard Pryor Here and Now'' </ref> (۱۹۸۳)، یکی از چهار برنامۀ زنده‌اش‌ که به فیلم درآمده، و فیلم ''رقاصِ جو جو، زندگیت صدایت می‌زند''<ref>''Jo Jo Dancer, Your Life is Calling'' </ref> (۱۹۸۶)، که تقریباً شرح حال زندگی خود اوست. پرایر از سرشناس‌ترین کمدین‌های نسل خویش است و در بازی‌هایش از زندگی پرنشیب‌وفراز خود، مانند حملۀ قلبی و مصرف مواد مخدر و درگیری‌های موقت با پلیس، الهام می‌گیرد. برای آلبوم‌های کمدی‌اش برندۀ چندین جایزۀ گِرَمی<ref>Grammy </ref> شد. در اواسط دهۀ ۱۹۶۰ نویسندۀ برنامه‌های تلویزیونی بود، و با همکاری [[بروکس، مل (۱۹۲۶)|مِل بروکس]]<ref>Mel Brooks </ref> فیلم‌نامۀ فیلم ''زین‌های شعله‌ور''<ref>''Blazing Saddles''</ref> (۱۹۷۴) را نوشته است.

<br /> 

[[Category:سینما]]
[[Category:جهان - اشخاص]]
<references />