Nazanin در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

پِروکْلوس (ح ۴۱۰ـ۴۸۵ م)(proclus)

(در متون اسلامی: اَبْرُقْلُس) آخرین فیلسوف مهم یونان باستان، متنفذّترین نمایندۀ مکتب آتنیِ‌ نوافلاطونی<ref>Neoplatonism</ref>. در قسطنطنیه<ref>Constantinople </ref> متولد شد، در اسکندریه نزد اولومپیودوروس<ref>Olympiodorus </ref>، درس خواند. سپس در آتن به آکادمی<ref>Academy </ref> پیوست و سرانجام مدیر آن‌جا شد. از ویژگی‌های این مکتب، که تحت تأثیر ایامبلی‌خوس<ref>Iamblichus </ref> قرار داشت، نظرورزی پیچیدۀ متافیزیکی و گرایش به بی‌دینی و جادو بود. پروکلوس شکل منظمی به این سنت بخشید. پروکلوس، همانند فلوطین<ref>Plotinus </ref> دربارۀ وجود واقعیتی غایی و وصف‌ناپذیر، یعنی احدیت<ref>the One </ref>، تعلیم می‌داد و بر آن بود که واقعیت‌های کوچک‌تر، ازجمله انسان و جهان مادی، در طی فرآیند صدور (فیض<ref>emanation </ref>) از همین وجود واحد پدید می‌آیند. بر‌طبق این سنت، هدف فلسفه عبارت است از فراگذاشتن از محدوده‌های حواس و عقل آدمی و در نتیجه گشودن راه در جهت برقراری وحدت عرفانی فرد با احدیت. این الهیات سلبی یا تنزیهی <ref>negative theology</ref>، در اصل، تعبیری دینی از اندیشۀ افلاطون است. مهم‌ترین نوشته‌های برجای‌ماندۀ پروکلوس، غیر از شرح‌هایش بر آثار افلاطون، عبارت‌اند از ''اصول الهیات''<ref>''Elements of Theology''</ref> و''الهیات افلاطونی''<ref>''Platonic Theology''</ref>.

 

 

<br/> 

[[Category:فلسفه ، منطق و کلام]] [[Category:یونان باستان]]

پروکلوس - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Nazanin در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳