Nazanin در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

پوزیتیویسم (positivism)

[[File:13193600.jpg|thumb|پوزيتيويسم]]

(یا: اثبات‌گرایی تحصّلی) نظام فلسفی مبتنی‌بر شناختِ تجربیِ پدیده‌های طبیعی، با تأکید بر این رویکرد که متافیزیک و الهیات نظام‌های ناکافی و ناقص شناخت‌اند. اصطلاح پوزیتیویسم را نخستین‌بار اوگوست کُنت<ref>Auguste Comte</ref>، به‌کار برد، اما برخی از مفهوم‌های پوزیتیویستی را می‌توان در آثار دیوید هیوم<ref>David Hume </ref>، دوک دو سَن سیمون<ref>Duc de Saint-Simon </ref> و ایمانوئل کانت<ref>Immanuel Kant </ref> ردگیری کرد. کُنت، اصطلاح پوزیتیویسم را بر این مبنا برگزید که بر «واقعیت» و «گرایش سازنده»‌ای دلالت می‌کرد که او برای جنبۀ نظری این آموزه ادعا می‌کرد. کنت، در اصل، میل داشت که زندگی اجتماعی را با هدف تأمین خیر بشر با استفاده از دانش علمی و در نتیجه مهار نیروهای طبیعی، از نو سازمان دهد. دو مؤلفۀ اصلی پوزیتیویسم، یعنی فلسفه و نظام حکومتی<ref>Polity </ref> (یا برنامۀ کردار فردی و اجتماعی)، را کنت بعداً با هم درآمیخت و از آن کلِّ واحدی شبیه به دینی ساخت که در آن انسان موضوع پرستش بود. تعدادی از پیروان کنت از پذیرفتنِ این تحول در فلسفۀ او سر باز زدند، زیرا به نظر می‌رسید که این صورتِ تحول‌یافته با فلسفۀ پوزیتیویستی اولیۀ او تناقض دارد. بسیاری از آموزه‌های کنت بعداً به همت جان استوارت میل<ref>John Stuart Mill</ref> و هربرت اسپنسر<ref> Herbert Spencer </ref> و ارنست ماخ<ref>Ernst Mach</ref>، جرح و تعدیل شد و بسط یافت. نام «پوزیتیویسم منطقی<ref> Logical Positivism</ref>» بر مکتب گروهی از فیلسوفان و دانشمندانی نهاده شد که در دو دهۀ ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ در وین گرد آمدند. نیز ← [[پوزیتیویسم_منطقی|پوزیتیویسم_منطقی]]

 

 

<br/> 

[[Category:فلسفه ، منطق و کلام]] [[Category:فلسفه غرب – اشخاص، آثار و مکاتب]]

پوزیتیویسم - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Nazanin در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳