پکن - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Shahraabi در ‏۱۸ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۶:۴۳

2026-02-18T06:43:50Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۶:۴۳
خط ۱۵:		خط ۱۵:
	}}		}}
	[[پرونده:13143700-1.jpg\|بندانگشتی\|نمایی از ساختمان دفتر مرکزی تلویزیون مرکزی چین در CBD]]		[[پرونده:13143700-1.jpg\|بندانگشتی\|نمایی از ساختمان دفتر مرکزی تلویزیون مرکزی چین در CBD]]
	پِکَن (Beijing)<br>[[پرونده: 13143700.jpg \| بندانگشتی\|~~پِکَن~~]](نام سابق: پکینگ<ref>Peking</ref>؛ نام رسمی: بِیْ‌جینگ<ref>Beijing</ref>؛ نام مغولی مصطلح در متون کهن فارسی و عربی: خان بالق به معنی شهرخان) پایتخت [[چین]]، با 16,410 کیلومتر مربع مساحت، و 21,893,095 نفر جمعیت (2020). در ارتفاع 43.5 متری از سطح دریا قرار دارد. بخش‌هایی از مرز شمال شرقی آن با قسمت‌هایی از [[دیوار بزرگ چین]]<ref>Great Wall of China</ref> منطبق است. صنایع آن شامل علوم مهندسی و تولید [[فولاد]]، [[خودرو]]، پارچه، و مواد پتروشیمی است. بناهای دیدنی پکن عبارت‌اند از دروازۀ تیان‌آنمن<ref>Tiananmen Gate</ref> (دروازۀ صلح آسمانی) و میدان [[تیان آنمن\|تیان‌آنمن]]<ref>Tiananmen Square</ref> (که در ۱۹۸۹م صحنۀ اعتراض‌های دانشجویی بود که ارتش به‌شدت آن‌ها را سرکوب کرد)؛ شهر ممنوع (کاخ سلطنتی معروف به گو گونگ<ref>Gu Gong</ref>)، که یونگ لو<ref>Yong Lo</ref>، امپراتور [[مینگ، سلسله (قرون ۱۴ تا ۱۷)\|مینگ]]، بین ۱۴۰۶ـ۱۴۲۰م آن را بنا نهاد؛ تالار بزرگ خلق (۱۹۵۹م)؛ مقر کنگرۀ ملّی خلق (۱۹۵۹م)؛ موزۀ تاریخ و انقلاب چین؛ تالار یادبود مائو (۱۹۹۷م)؛ کاخ تابستانی که امپراتریس دوآگر سی‌شی<ref>Empress Dowager Cixi</ref> آن را ساخت؛ کاخ تابستانی قدیمی؛ معبد آسمانی (تیان‌تان<ref>Tiantan</ref>)، و گورهای مینگ واقع در ۵۰کیلومتری شمال غربی پکن. مدارک مربوط به ماندگاه‌های اولیه در پکن به ۱,۰۰۰پ‌م باز می‌گردد. پکن به‌منزلۀ پایتخت (معروف به دادو<ref>Dadu</ref>) [[قوبلای خان]]، امپراتور مغول، پیشرفتی چشمگیر داشت. در دورۀ سلسلۀ مینگ (۱۳۶۸ـ۱۶۴۴‌م) پایتخت به مدت ۳۵ سال به [[نانجینگ]]<ref>Nanjing</ref> (یا نانکن) منتقل شد، و پکن به بِی‌پینگ<ref>Beiping</ref> (صلح شمالی) تغییر نام یافت. در ۱۴۲۱‌م، که بار دیگر پایتخت شد، مجدداً آن را پکن (پایتخت شمالی) نامیدند. ملّیون گومین‌دانگ<ref>Guomindang (Goumindang)</ref> در ۱۹۲۸م دوباره [[نانجینگ\|نان‌جینگ]] را پایتخت کردند؛ و پکن را مجدداً بی‌پینگ نامیدند. این شهر از ۱۹۳۷ تا ۱۹۴۵م در اشغال [[ژاپن]] بود. در ۱۹۴۹م حکومت جدید کمونیستی بار دیگر پایتخت را به این شهر منتقل کرد و دوباره آن را پکن نامید. پکن قدیم از دو شهر مجزا تشکیل شده بود که هر کدام با دیوارهای سنگی بزرگ محصور بودند. کناره‌های شهر درونی مربع‌شکل (که سابقاً در اروپا با نام [[تاتار]] معروف بود) ۷ کیلومتر طول، ۱۵ متر ارتفاع، و ۱۸ متر ضخامت داشتند؛ در جنوب آن شهر بیرونی (که زمانی به شهر چینی شهرت داشت) واقع شده بود که کناره‌های آن طولانی‌تر بودند و از شرق به غرب به طول ۸ کیلومتر امتداد داشتند. دیوارهای مزبور دارای ۱۷ دروازه بودند که بر فراز آن‌ها برج‌هایی به ارتفاع ۳۰ متر بنا شده بود. در مرکز شهر درونی، کاخ سلطنتی گوگونگ قرار داشت که با دیوار و خندق احاطه شده بود، زیرا شهروندان عادی اجازۀ ورود به آن را نداشتند. امروز کاخ مزبور به موزه تبدیل شده و به روی عموم باز است. در غرب کاخ سلطنتی، باغ‌ها و عمارت‌های کلاه‌فرنگی دربار قرار دارند.		پِکَن (Beijing)<br>[[پرونده: 13143700.jpg \| بندانگشتی\|نمایی از ساختمان دفتر مرکزی تلویزیون مرکزی چین در CBD]](نام سابق: پکینگ<ref>Peking</ref>؛ نام رسمی: بِیْ‌جینگ<ref>Beijing</ref>؛ نام مغولی مصطلح در متون کهن فارسی و عربی: خان بالق به معنی شهرخان) پایتخت [[چین]]، با 16,410 کیلومتر مربع مساحت، و 21,893,095 نفر جمعیت (2020). در ارتفاع 43.5 متری از سطح دریا قرار دارد. بخش‌هایی از مرز شمال شرقی آن با قسمت‌هایی از [[دیوار بزرگ چین]]<ref>Great Wall of China</ref> منطبق است. صنایع آن شامل علوم مهندسی و تولید [[فولاد]]، [[خودرو]]، پارچه، و مواد پتروشیمی است. بناهای دیدنی پکن عبارت‌اند از دروازۀ تیان‌آنمن<ref>Tiananmen Gate</ref> (دروازۀ صلح آسمانی) و میدان [[تیان آنمن\|تیان‌آنمن]]<ref>Tiananmen Square</ref> (که در ۱۹۸۹م صحنۀ اعتراض‌های دانشجویی بود که ارتش به‌شدت آن‌ها را سرکوب کرد)؛ شهر ممنوع (کاخ سلطنتی معروف به گو گونگ<ref>Gu Gong</ref>)، که یونگ لو<ref>Yong Lo</ref>، امپراتور [[مینگ، سلسله (قرون ۱۴ تا ۱۷)\|مینگ]]، بین ۱۴۰۶ـ۱۴۲۰م آن را بنا نهاد؛ تالار بزرگ خلق (۱۹۵۹م)؛ مقر کنگرۀ ملّی خلق (۱۹۵۹م)؛ موزۀ تاریخ و انقلاب چین؛ تالار یادبود مائو (۱۹۹۷م)؛ کاخ تابستانی که امپراتریس دوآگر سی‌شی<ref>Empress Dowager Cixi</ref> آن را ساخت؛ کاخ تابستانی قدیمی؛ معبد آسمانی (تیان‌تان<ref>Tiantan</ref>)، و گورهای مینگ واقع در ۵۰کیلومتری شمال غربی پکن. مدارک مربوط به ماندگاه‌های اولیه در پکن به ۱,۰۰۰پ‌م باز می‌گردد. پکن به‌منزلۀ پایتخت (معروف به دادو<ref>Dadu</ref>) [[قوبلای خان]]، امپراتور مغول، پیشرفتی چشمگیر داشت. در دورۀ سلسلۀ مینگ (۱۳۶۸ـ۱۶۴۴‌م) پایتخت به مدت ۳۵ سال به [[نانجینگ]]<ref>Nanjing</ref> (یا نانکن) منتقل شد، و پکن به بِی‌پینگ<ref>Beiping</ref> (صلح شمالی) تغییر نام یافت. در ۱۴۲۱‌م، که بار دیگر پایتخت شد، مجدداً آن را پکن (پایتخت شمالی) نامیدند. ملّیون گومین‌دانگ<ref>Guomindang (Goumindang)</ref> در ۱۹۲۸م دوباره [[نانجینگ\|نان‌جینگ]] را پایتخت کردند؛ و پکن را مجدداً بی‌پینگ نامیدند. این شهر از ۱۹۳۷ تا ۱۹۴۵م در اشغال [[ژاپن]] بود. در ۱۹۴۹م حکومت جدید کمونیستی بار دیگر پایتخت را به این شهر منتقل کرد و دوباره آن را پکن نامید. پکن قدیم از دو شهر مجزا تشکیل شده بود که هر کدام با دیوارهای سنگی بزرگ محصور بودند. کناره‌های شهر درونی مربع‌شکل (که سابقاً در اروپا با نام [[تاتار]] معروف بود) ۷ کیلومتر طول، ۱۵ متر ارتفاع، و ۱۸ متر ضخامت داشتند؛ در جنوب آن شهر بیرونی (که زمانی به شهر چینی شهرت داشت) واقع شده بود که کناره‌های آن طولانی‌تر بودند و از شرق به غرب به طول ۸ کیلومتر امتداد داشتند. دیوارهای مزبور دارای ۱۷ دروازه بودند که بر فراز آن‌ها برج‌هایی به ارتفاع ۳۰ متر بنا شده بود. در مرکز شهر درونی، کاخ سلطنتی گوگونگ قرار داشت که با دیوار و خندق احاطه شده بود، زیرا شهروندان عادی اجازۀ ورود به آن را نداشتند. امروز کاخ مزبور به موزه تبدیل شده و به روی عموم باز است. در غرب کاخ سلطنتی، باغ‌ها و عمارت‌های کلاه‌فرنگی دربار قرار دارند.

	<br><!--13143700-->		<br><!--13143700-->
	[[رده:جغرافیای آسیا]]		[[رده:جغرافیای آسیا]]
	[[رده:جغرافیای انسانی چین]]		[[رده:جغرافیای انسانی چین]]

Shahraabi در ‏۱۸ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۶:۴۲

2026-02-18T06:42:58Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۶:۴۲
خط ۱:		خط ۱:

	{{جعبه اطلاعات شهرهای آسیا		{{جعبه اطلاعات شهرهای آسیا
	\|نام فارسی =پکن		\|نام فارسی =پکن
خط ۱۱:		خط ۱۰:
	\|شهرها و آبادی های مهم=		\|شهرها و آبادی های مهم=
	\|موقعیت=		\|موقعیت=
	\|جمعیت=۱۰,~~۸۴۹~~,~~۰۰۰~~ نفر (~~۲۰۰۳م~~)		\|جمعیت=21,893,095 نفر (2020)
	\|تولیدات و صنایع مهم=فولاد، خودرو، پارچه، مواد پتروشیمی و علوم مهندسی		\|تولیدات و صنایع مهم=فولاد، خودرو، پارچه، مواد پتروشیمی و علوم مهندسی
	\|بناهای مهم=دروازه تیان آنمن (دروازه صلح آسمانی) و میدان تیان آنمن و شهر ممنوع (کاخ سلطنتی معروف به گو گونگ)		\|بناهای مهم=دروازه تیان آنمن (دروازه صلح آسمانی) و میدان تیان آنمن و شهر ممنوع (کاخ سلطنتی معروف به گو گونگ)

Shahraabi در ‏۱۸ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۶:۴۱

2026-02-18T06:41:56Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۶:۴۱
خط ۱:		خط ۱:

	{{جعبه اطلاعات شهرهای آسیا		{{جعبه اطلاعات شهرهای آسیا
	\|نام فارسی =پکن		\|نام فارسی =پکن
خط ۱۰:		خط ۱۱:
	\|شهرها و آبادی های مهم=		\|شهرها و آبادی های مهم=
	\|موقعیت=		\|موقعیت=
	\|جمعیت= 21,~~893~~,~~095~~ نفر (~~2020~~)		\|جمعیت=۱۰,۸۴۹,۰۰۰ نفر (۲۰۰۳م)
	\|تولیدات و صنایع مهم=فولاد، خودرو، پارچه، مواد پتروشیمی و علوم مهندسی		\|تولیدات و صنایع مهم=فولاد، خودرو، پارچه، مواد پتروشیمی و علوم مهندسی
	\|بناهای مهم=دروازه تیان آنمن (دروازه صلح آسمانی) و میدان تیان آنمن و شهر ممنوع (کاخ سلطنتی معروف به گو گونگ)		\|بناهای مهم=دروازه تیان آنمن (دروازه صلح آسمانی) و میدان تیان آنمن و شهر ممنوع (کاخ سلطنتی معروف به گو گونگ)

Shahraabi در ‏۱۸ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۶:۴۱

2026-02-18T06:41:46Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۶:۴۱
خط ۱:		خط ۱:

	{{جعبه اطلاعات شهرهای آسیا		{{جعبه اطلاعات شهرهای آسیا
	\|نام فارسی =پکن		\|نام فارسی =پکن
خط ۱۱:		خط ۱۰:
	\|شهرها و آبادی های مهم=		\|شهرها و آبادی های مهم=
	\|موقعیت=		\|موقعیت=
	\|جمعیت=۱۰,~~۸۴۹~~,~~۰۰۰~~ نفر (~~۲۰۰۳م~~)		\|جمعیت= 21,893,095 نفر (2020)
	\|تولیدات و صنایع مهم=فولاد، خودرو، پارچه، مواد پتروشیمی و علوم مهندسی		\|تولیدات و صنایع مهم=فولاد، خودرو، پارچه، مواد پتروشیمی و علوم مهندسی
	\|بناهای مهم=دروازه تیان آنمن (دروازه صلح آسمانی) و میدان تیان آنمن و شهر ممنوع (کاخ سلطنتی معروف به گو گونگ)		\|بناهای مهم=دروازه تیان آنمن (دروازه صلح آسمانی) و میدان تیان آنمن و شهر ممنوع (کاخ سلطنتی معروف به گو گونگ)

Shahraabi در ‏۱۸ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۶:۳۷

2026-02-18T06:37:45Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۶:۳۷
خط ۱۶:		خط ۱۶:
	}}		}}
	[[پرونده:13143700-1.jpg\|بندانگشتی\|نمایی از ساختمان دفتر مرکزی تلویزیون مرکزی چین در CBD]]		[[پرونده:13143700-1.jpg\|بندانگشتی\|نمایی از ساختمان دفتر مرکزی تلویزیون مرکزی چین در CBD]]
	پِکَن (Beijing)<br>[[پرونده: 13143700.jpg \| بندانگشتی\|پِکَن]](نام سابق: پکینگ<ref>Peking</ref>؛ نام رسمی: بِیْ‌جینگ<ref>Beijing</ref>؛ نام مغولی مصطلح در متون کهن فارسی و عربی: خان بالق به معنی شهرخان) پایتخت [[چین]]، با ۱۷,~~۸۰۰~~ کیلومتر مربع مساحت، و ۱۰,~~۸۴۹~~,~~۰۰۰~~ نفر جمعیت (~~۲۰۰۳م~~). بخش‌هایی از مرز شمال شرقی آن با قسمت‌هایی از [[دیوار بزرگ چین]]<ref>Great Wall of China</ref> منطبق است. صنایع آن شامل علوم مهندسی و تولید [[فولاد]]، [[خودرو]]، پارچه، و مواد پتروشیمی است. بناهای دیدنی پکن عبارت‌اند از دروازۀ تیان‌آنمن<ref>Tiananmen Gate</ref> (دروازۀ صلح آسمانی) و میدان [[تیان آنمن\|تیان‌آنمن]]<ref>Tiananmen Square</ref> (که در ۱۹۸۹م صحنۀ اعتراض‌های دانشجویی بود که ارتش به‌شدت آن‌ها را سرکوب کرد)؛ شهر ممنوع (کاخ سلطنتی معروف به گو گونگ<ref>Gu Gong</ref>)، که یونگ لو<ref>Yong Lo</ref>، امپراتور [[مینگ، سلسله (قرون ۱۴ تا ۱۷)\|مینگ]]، بین ۱۴۰۶ـ۱۴۲۰م آن را بنا نهاد؛ تالار بزرگ خلق (۱۹۵۹م)؛ مقر کنگرۀ ملّی خلق (۱۹۵۹م)؛ موزۀ تاریخ و انقلاب چین؛ تالار یادبود مائو (۱۹۹۷م)؛ کاخ تابستانی که امپراتریس دوآگر سی‌شی<ref>Empress Dowager Cixi</ref> آن را ساخت؛ کاخ تابستانی قدیمی؛ معبد آسمانی (تیان‌تان<ref>Tiantan</ref>)، و گورهای مینگ واقع در ۵۰کیلومتری شمال غربی پکن. مدارک مربوط به ماندگاه‌های اولیه در پکن به ۱,۰۰۰پ‌م باز می‌گردد. پکن به‌منزلۀ پایتخت (معروف به دادو<ref>Dadu</ref>) [[قوبلای خان]]، امپراتور مغول، پیشرفتی چشمگیر داشت. در دورۀ سلسلۀ مینگ (۱۳۶۸ـ۱۶۴۴‌م) پایتخت به مدت ۳۵ سال به [[نانجینگ]]<ref>Nanjing</ref> (یا نانکن) منتقل شد، و پکن به بِی‌پینگ<ref>Beiping</ref> (صلح شمالی) تغییر نام یافت. در ۱۴۲۱‌م، که بار دیگر پایتخت شد، مجدداً آن را پکن (پایتخت شمالی) نامیدند. ملّیون گومین‌دانگ<ref>Guomindang (Goumindang)</ref> در ۱۹۲۸م دوباره [[نانجینگ\|نان‌جینگ]] را پایتخت کردند؛ و پکن را مجدداً بی‌پینگ نامیدند. این شهر از ۱۹۳۷ تا ۱۹۴۵م در اشغال [[ژاپن]] بود. در ۱۹۴۹م حکومت جدید کمونیستی بار دیگر پایتخت را به این شهر منتقل کرد و دوباره آن را پکن نامید. پکن قدیم از دو شهر مجزا تشکیل شده بود که هر کدام با دیوارهای سنگی بزرگ محصور بودند. کناره‌های شهر درونی مربع‌شکل (که سابقاً در اروپا با نام [[تاتار]] معروف بود) ۷ کیلومتر طول، ۱۵ متر ارتفاع، و ۱۸ متر ضخامت داشتند؛ در جنوب آن شهر بیرونی (که زمانی به شهر چینی شهرت داشت) واقع شده بود که کناره‌های آن طولانی‌تر بودند و از شرق به غرب به طول ۸ کیلومتر امتداد داشتند. دیوارهای مزبور دارای ۱۷ دروازه بودند که بر فراز آن‌ها برج‌هایی به ارتفاع ۳۰ متر بنا شده بود. در مرکز شهر درونی، کاخ سلطنتی گوگونگ قرار داشت که با دیوار و خندق احاطه شده بود، زیرا شهروندان عادی اجازۀ ورود به آن را نداشتند. امروز کاخ مزبور به موزه تبدیل شده و به روی عموم باز است. در غرب کاخ سلطنتی، باغ‌ها و عمارت‌های کلاه‌فرنگی دربار قرار دارند.		پِکَن (Beijing)<br>[[پرونده: 13143700.jpg \| بندانگشتی\|پِکَن]](نام سابق: پکینگ<ref>Peking</ref>؛ نام رسمی: بِیْ‌جینگ<ref>Beijing</ref>؛ نام مغولی مصطلح در متون کهن فارسی و عربی: خان بالق به معنی شهرخان) پایتخت [[چین]]، با 16,410 کیلومتر مربع مساحت، و 21,893,095 نفر جمعیت (2020). در ارتفاع 43.5 متری از سطح دریا قرار دارد. بخش‌هایی از مرز شمال شرقی آن با قسمت‌هایی از [[دیوار بزرگ چین]]<ref>Great Wall of China</ref> منطبق است. صنایع آن شامل علوم مهندسی و تولید [[فولاد]]، [[خودرو]]، پارچه، و مواد پتروشیمی است. بناهای دیدنی پکن عبارت‌اند از دروازۀ تیان‌آنمن<ref>Tiananmen Gate</ref> (دروازۀ صلح آسمانی) و میدان [[تیان آنمن\|تیان‌آنمن]]<ref>Tiananmen Square</ref> (که در ۱۹۸۹م صحنۀ اعتراض‌های دانشجویی بود که ارتش به‌شدت آن‌ها را سرکوب کرد)؛ شهر ممنوع (کاخ سلطنتی معروف به گو گونگ<ref>Gu Gong</ref>)، که یونگ لو<ref>Yong Lo</ref>، امپراتور [[مینگ، سلسله (قرون ۱۴ تا ۱۷)\|مینگ]]، بین ۱۴۰۶ـ۱۴۲۰م آن را بنا نهاد؛ تالار بزرگ خلق (۱۹۵۹م)؛ مقر کنگرۀ ملّی خلق (۱۹۵۹م)؛ موزۀ تاریخ و انقلاب چین؛ تالار یادبود مائو (۱۹۹۷م)؛ کاخ تابستانی که امپراتریس دوآگر سی‌شی<ref>Empress Dowager Cixi</ref> آن را ساخت؛ کاخ تابستانی قدیمی؛ معبد آسمانی (تیان‌تان<ref>Tiantan</ref>)، و گورهای مینگ واقع در ۵۰کیلومتری شمال غربی پکن. مدارک مربوط به ماندگاه‌های اولیه در پکن به ۱,۰۰۰پ‌م باز می‌گردد. پکن به‌منزلۀ پایتخت (معروف به دادو<ref>Dadu</ref>) [[قوبلای خان]]، امپراتور مغول، پیشرفتی چشمگیر داشت. در دورۀ سلسلۀ مینگ (۱۳۶۸ـ۱۶۴۴‌م) پایتخت به مدت ۳۵ سال به [[نانجینگ]]<ref>Nanjing</ref> (یا نانکن) منتقل شد، و پکن به بِی‌پینگ<ref>Beiping</ref> (صلح شمالی) تغییر نام یافت. در ۱۴۲۱‌م، که بار دیگر پایتخت شد، مجدداً آن را پکن (پایتخت شمالی) نامیدند. ملّیون گومین‌دانگ<ref>Guomindang (Goumindang)</ref> در ۱۹۲۸م دوباره [[نانجینگ\|نان‌جینگ]] را پایتخت کردند؛ و پکن را مجدداً بی‌پینگ نامیدند. این شهر از ۱۹۳۷ تا ۱۹۴۵م در اشغال [[ژاپن]] بود. در ۱۹۴۹م حکومت جدید کمونیستی بار دیگر پایتخت را به این شهر منتقل کرد و دوباره آن را پکن نامید. پکن قدیم از دو شهر مجزا تشکیل شده بود که هر کدام با دیوارهای سنگی بزرگ محصور بودند. کناره‌های شهر درونی مربع‌شکل (که سابقاً در اروپا با نام [[تاتار]] معروف بود) ۷ کیلومتر طول، ۱۵ متر ارتفاع، و ۱۸ متر ضخامت داشتند؛ در جنوب آن شهر بیرونی (که زمانی به شهر چینی شهرت داشت) واقع شده بود که کناره‌های آن طولانی‌تر بودند و از شرق به غرب به طول ۸ کیلومتر امتداد داشتند. دیوارهای مزبور دارای ۱۷ دروازه بودند که بر فراز آن‌ها برج‌هایی به ارتفاع ۳۰ متر بنا شده بود. در مرکز شهر درونی، کاخ سلطنتی گوگونگ قرار داشت که با دیوار و خندق احاطه شده بود، زیرا شهروندان عادی اجازۀ ورود به آن را نداشتند. امروز کاخ مزبور به موزه تبدیل شده و به روی عموم باز است. در غرب کاخ سلطنتی، باغ‌ها و عمارت‌های کلاه‌فرنگی دربار قرار دارند.

	<br><!--13143700-->		<br><!--13143700-->
	[[رده:جغرافیای آسیا]]		[[رده:جغرافیای آسیا]]
	[[رده:جغرافیای انسانی چین]]		[[رده:جغرافیای انسانی چین]]

Mohammadi2 در ‏۴ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۲۶

2024-03-04T13:26:19Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۲۶
خط ۱:		خط ۱:

	~~پِکَن (Beijing)<br>~~
	{{جعبه اطلاعات شهرهای آسیا		{{جعبه اطلاعات شهرهای آسیا
	\|نام فارسی =پکن		\|نام فارسی =پکن
خط ۱۵:		خط ۱۴:
	\|تولیدات و صنایع مهم=فولاد، خودرو، پارچه، مواد پتروشیمی و علوم مهندسی		\|تولیدات و صنایع مهم=فولاد، خودرو، پارچه، مواد پتروشیمی و علوم مهندسی
	\|بناهای مهم=دروازه تیان آنمن (دروازه صلح آسمانی) و میدان تیان آنمن و شهر ممنوع (کاخ سلطنتی معروف به گو گونگ)		\|بناهای مهم=دروازه تیان آنمن (دروازه صلح آسمانی) و میدان تیان آنمن و شهر ممنوع (کاخ سلطنتی معروف به گو گونگ)
	}}[[پرونده: 13143700.jpg \| بندانگشتی\|پِکَن]](نام سابق: پکینگ<ref>Peking</ref>؛ نام رسمی: بِیْ‌جینگ<ref>Beijing</ref>؛ نام مغولی مصطلح در متون کهن فارسی و عربی: خان بالق به معنی شهرخان) پایتخت [[چین]]، با ۱۷,۸۰۰ کیلومتر مربع مساحت، و ۱۰,۸۴۹,۰۰۰ نفر جمعیت (۲۰۰۳م). بخش‌هایی از مرز شمال شرقی آن با قسمت‌هایی از [[دیوار بزرگ چین]]<ref>Great Wall of China</ref> منطبق است. صنایع آن شامل علوم مهندسی و تولید [[فولاد]]، [[خودرو]]، پارچه، و مواد پتروشیمی است. بناهای دیدنی پکن عبارت‌اند از دروازۀ تیان‌آنمن<ref>Tiananmen Gate</ref> (دروازۀ صلح آسمانی) و میدان [[تیان آنمن\|تیان‌آنمن]]<ref>Tiananmen Square</ref> (که در ۱۹۸۹م صحنۀ اعتراض‌های دانشجویی بود که ارتش به‌شدت آن‌ها را سرکوب کرد)؛ شهر ممنوع (کاخ سلطنتی معروف به گو گونگ<ref>Gu Gong</ref>)، که یونگ لو<ref>Yong Lo</ref>، امپراتور [[مینگ، سلسله (قرون ۱۴ تا ۱۷)\|مینگ]]، بین ۱۴۰۶ـ۱۴۲۰م آن را بنا نهاد؛ تالار بزرگ خلق (۱۹۵۹م)؛ مقر کنگرۀ ملّی خلق (۱۹۵۹م)؛ موزۀ تاریخ و انقلاب چین؛ تالار یادبود مائو (۱۹۹۷م)؛ کاخ تابستانی که امپراتریس دوآگر سی‌شی<ref>Empress Dowager Cixi</ref> آن را ساخت؛ کاخ تابستانی قدیمی؛ معبد آسمانی (تیان‌تان<ref>Tiantan</ref>)، و گورهای مینگ واقع در ۵۰کیلومتری شمال غربی پکن. مدارک مربوط به ماندگاه‌های اولیه در پکن به ۱,۰۰۰پ‌م باز می‌گردد. پکن به‌منزلۀ پایتخت (معروف به دادو<ref>Dadu</ref>) [[قوبلای خان]]، امپراتور مغول، پیشرفتی چشمگیر داشت. در دورۀ سلسلۀ مینگ (۱۳۶۸ـ۱۶۴۴‌م) پایتخت به مدت ۳۵ سال به [[نانجینگ]]<ref>Nanjing</ref> (یا نانکن) منتقل شد، و پکن به بِی‌پینگ<ref>Beiping</ref> (صلح شمالی) تغییر نام یافت. در ۱۴۲۱‌م، که بار دیگر پایتخت شد، مجدداً آن را پکن (پایتخت شمالی) نامیدند. ملّیون گومین‌دانگ<ref>Guomindang (Goumindang)</ref> در ۱۹۲۸م دوباره [[نانجینگ\|نان‌جینگ]] را پایتخت کردند؛ و پکن را مجدداً بی‌پینگ نامیدند. این شهر از ۱۹۳۷ تا ۱۹۴۵م در اشغال [[ژاپن]] بود. در ۱۹۴۹م حکومت جدید کمونیستی بار دیگر پایتخت را به این شهر منتقل کرد و دوباره آن را پکن نامید. پکن قدیم از دو شهر مجزا تشکیل شده بود که هر کدام با دیوارهای سنگی بزرگ محصور بودند. کناره‌های شهر درونی مربع‌شکل (که سابقاً در اروپا با نام [[تاتار]] معروف بود) ۷ کیلومتر طول، ۱۵ متر ارتفاع، و ۱۸ متر ضخامت داشتند؛ در جنوب آن شهر بیرونی (که زمانی به شهر چینی شهرت داشت) واقع شده بود که کناره‌های آن طولانی‌تر بودند و از شرق به غرب به طول ۸ کیلومتر امتداد داشتند. دیوارهای مزبور دارای ۱۷ دروازه بودند که بر فراز آن‌ها برج‌هایی به ارتفاع ۳۰ متر بنا شده بود. در مرکز شهر درونی، کاخ سلطنتی گوگونگ قرار داشت که با دیوار و خندق احاطه شده بود، زیرا شهروندان عادی اجازۀ ورود به آن را نداشتند. امروز کاخ مزبور به موزه تبدیل شده و به روی عموم باز است. در غرب کاخ سلطنتی، باغ‌ها و عمارت‌های کلاه‌فرنگی دربار قرار دارند.		}}
			[[پرونده:13143700-1.jpg\|بندانگشتی\|نمایی از ساختمان دفتر مرکزی تلویزیون مرکزی چین در CBD]]
			پِکَن (Beijing)<br>[[پرونده: 13143700.jpg \| بندانگشتی\|پِکَن]](نام سابق: پکینگ<ref>Peking</ref>؛ نام رسمی: بِیْ‌جینگ<ref>Beijing</ref>؛ نام مغولی مصطلح در متون کهن فارسی و عربی: خان بالق به معنی شهرخان) پایتخت [[چین]]، با ۱۷,۸۰۰ کیلومتر مربع مساحت، و ۱۰,۸۴۹,۰۰۰ نفر جمعیت (۲۰۰۳م). بخش‌هایی از مرز شمال شرقی آن با قسمت‌هایی از [[دیوار بزرگ چین]]<ref>Great Wall of China</ref> منطبق است. صنایع آن شامل علوم مهندسی و تولید [[فولاد]]، [[خودرو]]، پارچه، و مواد پتروشیمی است. بناهای دیدنی پکن عبارت‌اند از دروازۀ تیان‌آنمن<ref>Tiananmen Gate</ref> (دروازۀ صلح آسمانی) و میدان [[تیان آنمن\|تیان‌آنمن]]<ref>Tiananmen Square</ref> (که در ۱۹۸۹م صحنۀ اعتراض‌های دانشجویی بود که ارتش به‌شدت آن‌ها را سرکوب کرد)؛ شهر ممنوع (کاخ سلطنتی معروف به گو گونگ<ref>Gu Gong</ref>)، که یونگ لو<ref>Yong Lo</ref>، امپراتور [[مینگ، سلسله (قرون ۱۴ تا ۱۷)\|مینگ]]، بین ۱۴۰۶ـ۱۴۲۰م آن را بنا نهاد؛ تالار بزرگ خلق (۱۹۵۹م)؛ مقر کنگرۀ ملّی خلق (۱۹۵۹م)؛ موزۀ تاریخ و انقلاب چین؛ تالار یادبود مائو (۱۹۹۷م)؛ کاخ تابستانی که امپراتریس دوآگر سی‌شی<ref>Empress Dowager Cixi</ref> آن را ساخت؛ کاخ تابستانی قدیمی؛ معبد آسمانی (تیان‌تان<ref>Tiantan</ref>)، و گورهای مینگ واقع در ۵۰کیلومتری شمال غربی پکن. مدارک مربوط به ماندگاه‌های اولیه در پکن به ۱,۰۰۰پ‌م باز می‌گردد. پکن به‌منزلۀ پایتخت (معروف به دادو<ref>Dadu</ref>) [[قوبلای خان]]، امپراتور مغول، پیشرفتی چشمگیر داشت. در دورۀ سلسلۀ مینگ (۱۳۶۸ـ۱۶۴۴‌م) پایتخت به مدت ۳۵ سال به [[نانجینگ]]<ref>Nanjing</ref> (یا نانکن) منتقل شد، و پکن به بِی‌پینگ<ref>Beiping</ref> (صلح شمالی) تغییر نام یافت. در ۱۴۲۱‌م، که بار دیگر پایتخت شد، مجدداً آن را پکن (پایتخت شمالی) نامیدند. ملّیون گومین‌دانگ<ref>Guomindang (Goumindang)</ref> در ۱۹۲۸م دوباره [[نانجینگ\|نان‌جینگ]] را پایتخت کردند؛ و پکن را مجدداً بی‌پینگ نامیدند. این شهر از ۱۹۳۷ تا ۱۹۴۵م در اشغال [[ژاپن]] بود. در ۱۹۴۹م حکومت جدید کمونیستی بار دیگر پایتخت را به این شهر منتقل کرد و دوباره آن را پکن نامید. پکن قدیم از دو شهر مجزا تشکیل شده بود که هر کدام با دیوارهای سنگی بزرگ محصور بودند. کناره‌های شهر درونی مربع‌شکل (که سابقاً در اروپا با نام [[تاتار]] معروف بود) ۷ کیلومتر طول، ۱۵ متر ارتفاع، و ۱۸ متر ضخامت داشتند؛ در جنوب آن شهر بیرونی (که زمانی به شهر چینی شهرت داشت) واقع شده بود که کناره‌های آن طولانی‌تر بودند و از شرق به غرب به طول ۸ کیلومتر امتداد داشتند. دیوارهای مزبور دارای ۱۷ دروازه بودند که بر فراز آن‌ها برج‌هایی به ارتفاع ۳۰ متر بنا شده بود. در مرکز شهر درونی، کاخ سلطنتی گوگونگ قرار داشت که با دیوار و خندق احاطه شده بود، زیرا شهروندان عادی اجازۀ ورود به آن را نداشتند. امروز کاخ مزبور به موزه تبدیل شده و به روی عموم باز است. در غرب کاخ سلطنتی، باغ‌ها و عمارت‌های کلاه‌فرنگی دربار قرار دارند.

	<br><!--13143700-->		<br><!--13143700-->
	[[رده:جغرافیای آسیا]]		[[رده:جغرافیای آسیا]]
	[[رده:جغرافیای انسانی چین]]		[[رده:جغرافیای انسانی چین]]

Mohammadi2 در ‏۴ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۵۲

2024-03-04T11:52:42Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۵۲
خط ۱۵:		خط ۱۵:
	\|تولیدات و صنایع مهم=فولاد، خودرو، پارچه، مواد پتروشیمی و علوم مهندسی		\|تولیدات و صنایع مهم=فولاد، خودرو، پارچه، مواد پتروشیمی و علوم مهندسی
	\|بناهای مهم=دروازه تیان آنمن (دروازه صلح آسمانی) و میدان تیان آنمن و شهر ممنوع (کاخ سلطنتی معروف به گو گونگ)		\|بناهای مهم=دروازه تیان آنمن (دروازه صلح آسمانی) و میدان تیان آنمن و شهر ممنوع (کاخ سلطنتی معروف به گو گونگ)
	}}[[پرونده: 13143700.jpg \| بندانگشتی\|پِکَن]](نام سابق: پکینگ<ref>Peking</ref>؛ نام رسمی: بِیْ‌جینگ<ref>Beijing</ref>؛ نام مغولی مصطلح در متون کهن فارسی و عربی: خان بالق به معنی شهرخان) پایتخت [[چین]]، با ۱۷,۸۰۰ کیلومتر مربع مساحت، و ۱۰,۸۴۹,۰۰۰ نفر جمعیت (۲۰۰۳م). بخش‌هایی از مرز شمال شرقی آن با قسمت‌هایی از [[دیوار بزرگ چین]]<ref>Great Wall of China</ref> منطبق است. صنایع آن شامل علوم مهندسی و تولید [[فولاد]]، [[خودرو]]، پارچه، و مواد پتروشیمی است. بناهای دیدنی پکن عبارت‌اند از دروازۀ تیان‌آنمن<ref>Tiananmen Gate</ref> (دروازۀ صلح آسمانی) و میدان تیان‌آنمن<ref>Tiananmen Square</ref> (که در ۱۹۸۹م صحنۀ اعتراض‌های دانشجویی بود که ارتش به‌شدت آن‌ها را سرکوب کرد)؛ شهر ممنوع (کاخ سلطنتی معروف به گو گونگ<ref>Gu Gong</ref>)، که یونگ لو<ref>Yong Lo</ref>، امپراتور مینگ، بین ۱۴۰۶ـ۱۴۲۰م آن را بنا نهاد؛ تالار بزرگ خلق (۱۹۵۹م)؛ مقر کنگرۀ ملّی خلق (۱۹۵۹م)؛ موزۀ تاریخ و انقلاب چین؛ تالار یادبود مائو (۱۹۹۷م)؛ کاخ تابستانی که امپراتریس دوآگر سی‌شی<ref>Empress Dowager Cixi</ref> آن را ساخت؛ کاخ تابستانی قدیمی؛ معبد آسمانی (تیان‌تان<ref>Tiantan</ref>)، و گورهای مینگ واقع در ۵۰کیلومتری شمال غربی پکن. مدارک مربوط به ماندگاه‌های اولیه در پکن به ۱,۰۰۰پ‌م باز می‌گردد. پکن به‌منزلۀ پایتخت (معروف به دادو<ref>Dadu</ref>) قوبلای ~~خان،~~ امپراتور مغول، پیشرفتی چشمگیر داشت. در دورۀ سلسلۀ مینگ (۱۳۶۸ـ۱۶۴۴‌م) پایتخت به مدت ۳۵ سال به نانجینگ<ref>Nanjing</ref> (یا نانکن) منتقل شد، و پکن به بِی‌پینگ<ref>Beiping</ref> (صلح شمالی) تغییر نام یافت. در ۱۴۲۱‌م، که بار دیگر پایتخت شد، مجدداً آن را پکن (پایتخت شمالی) نامیدند. ملّیون گومین‌دانگ<ref>Guomindang (Goumindang)</ref> در ۱۹۲۸م دوباره نان‌جینگ را پایتخت کردند؛ و پکن را مجدداً بی‌پینگ نامیدند. این شهر از ۱۹۳۷ تا ۱۹۴۵م در اشغال ژاپن بود. در ۱۹۴۹م حکومت جدید کمونیستی بار دیگر پایتخت را به این شهر منتقل کرد و دوباره آن را پکن نامید. پکن قدیم از دو شهر مجزا تشکیل شده بود که هر کدام با دیوارهای سنگی بزرگ محصور بودند. کناره‌های شهر درونی مربع‌شکل (که سابقاً در اروپا با نام تاتار معروف بود) ۷ کیلومتر طول، ۱۵ متر ارتفاع، و ۱۸ متر ضخامت داشتند؛ در جنوب آن شهر بیرونی (که زمانی به شهر چینی شهرت داشت) واقع شده بود که کناره‌های آن طولانی‌تر بودند و از شرق به غرب به طول ۸ کیلومتر امتداد داشتند. دیوارهای مزبور دارای ۱۷ دروازه بودند که بر فراز آن‌ها برج‌هایی به ارتفاع ۳۰ متر بنا شده بود. در مرکز شهر درونی، کاخ سلطنتی گوگونگ قرار داشت که با دیوار و خندق احاطه شده بود، زیرا شهروندان عادی اجازۀ ورود به آن را نداشتند. امروز کاخ مزبور به موزه تبدیل شده و به روی عموم باز است. در غرب کاخ سلطنتی، باغ‌ها و عمارت‌های کلاه‌فرنگی دربار قرار دارند.		}}[[پرونده: 13143700.jpg \| بندانگشتی\|پِکَن]](نام سابق: پکینگ<ref>Peking</ref>؛ نام رسمی: بِیْ‌جینگ<ref>Beijing</ref>؛ نام مغولی مصطلح در متون کهن فارسی و عربی: خان بالق به معنی شهرخان) پایتخت [[چین]]، با ۱۷,۸۰۰ کیلومتر مربع مساحت، و ۱۰,۸۴۹,۰۰۰ نفر جمعیت (۲۰۰۳م). بخش‌هایی از مرز شمال شرقی آن با قسمت‌هایی از [[دیوار بزرگ چین]]<ref>Great Wall of China</ref> منطبق است. صنایع آن شامل علوم مهندسی و تولید [[فولاد]]، [[خودرو]]، پارچه، و مواد پتروشیمی است. بناهای دیدنی پکن عبارت‌اند از دروازۀ تیان‌آنمن<ref>Tiananmen Gate</ref> (دروازۀ صلح آسمانی) و میدان [[تیان آنمن\|تیان‌آنمن]]<ref>Tiananmen Square</ref> (که در ۱۹۸۹م صحنۀ اعتراض‌های دانشجویی بود که ارتش به‌شدت آن‌ها را سرکوب کرد)؛ شهر ممنوع (کاخ سلطنتی معروف به گو گونگ<ref>Gu Gong</ref>)، که یونگ لو<ref>Yong Lo</ref>، امپراتور [[مینگ، سلسله (قرون ۱۴ تا ۱۷)\|مینگ]]، بین ۱۴۰۶ـ۱۴۲۰م آن را بنا نهاد؛ تالار بزرگ خلق (۱۹۵۹م)؛ مقر کنگرۀ ملّی خلق (۱۹۵۹م)؛ موزۀ تاریخ و انقلاب چین؛ تالار یادبود مائو (۱۹۹۷م)؛ کاخ تابستانی که امپراتریس دوآگر سی‌شی<ref>Empress Dowager Cixi</ref> آن را ساخت؛ کاخ تابستانی قدیمی؛ معبد آسمانی (تیان‌تان<ref>Tiantan</ref>)، و گورهای مینگ واقع در ۵۰کیلومتری شمال غربی پکن. مدارک مربوط به ماندگاه‌های اولیه در پکن به ۱,۰۰۰پ‌م باز می‌گردد. پکن به‌منزلۀ پایتخت (معروف به دادو<ref>Dadu</ref>) [[قوبلای خان]]، امپراتور مغول، پیشرفتی چشمگیر داشت. در دورۀ سلسلۀ مینگ (۱۳۶۸ـ۱۶۴۴‌م) پایتخت به مدت ۳۵ سال به [[نانجینگ]]<ref>Nanjing</ref> (یا نانکن) منتقل شد، و پکن به بِی‌پینگ<ref>Beiping</ref> (صلح شمالی) تغییر نام یافت. در ۱۴۲۱‌م، که بار دیگر پایتخت شد، مجدداً آن را پکن (پایتخت شمالی) نامیدند. ملّیون گومین‌دانگ<ref>Guomindang (Goumindang)</ref> در ۱۹۲۸م دوباره [[نانجینگ\|نان‌جینگ]] را پایتخت کردند؛ و پکن را مجدداً بی‌پینگ نامیدند. این شهر از ۱۹۳۷ تا ۱۹۴۵م در اشغال [[ژاپن]] بود. در ۱۹۴۹م حکومت جدید کمونیستی بار دیگر پایتخت را به این شهر منتقل کرد و دوباره آن را پکن نامید. پکن قدیم از دو شهر مجزا تشکیل شده بود که هر کدام با دیوارهای سنگی بزرگ محصور بودند. کناره‌های شهر درونی مربع‌شکل (که سابقاً در اروپا با نام [[تاتار]] معروف بود) ۷ کیلومتر طول، ۱۵ متر ارتفاع، و ۱۸ متر ضخامت داشتند؛ در جنوب آن شهر بیرونی (که زمانی به شهر چینی شهرت داشت) واقع شده بود که کناره‌های آن طولانی‌تر بودند و از شرق به غرب به طول ۸ کیلومتر امتداد داشتند. دیوارهای مزبور دارای ۱۷ دروازه بودند که بر فراز آن‌ها برج‌هایی به ارتفاع ۳۰ متر بنا شده بود. در مرکز شهر درونی، کاخ سلطنتی گوگونگ قرار داشت که با دیوار و خندق احاطه شده بود، زیرا شهروندان عادی اجازۀ ورود به آن را نداشتند. امروز کاخ مزبور به موزه تبدیل شده و به روی عموم باز است. در غرب کاخ سلطنتی، باغ‌ها و عمارت‌های کلاه‌فرنگی دربار قرار دارند.

	<br><!--13143700-->		<br><!--13143700-->
	[[رده:جغرافیای آسیا]]		[[رده:جغرافیای آسیا]]
	[[رده:جغرافیای انسانی چین]]		[[رده:جغرافیای انسانی چین]]

Mohammadi2 در ‏۳ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۲۱:۴۱

2024-03-03T21:41:16Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۲۱:۴۱
خط ۱۲:		خط ۱۲:
	\|شهرها و آبادی های مهم=		\|شهرها و آبادی های مهم=
	\|موقعیت=		\|موقعیت=
	\|جمعیت=۱۰,۸۴۹,۰۰۰ نفر (~~۲۰۰۳~~)		\|جمعیت=۱۰,۸۴۹,۰۰۰ نفر (۲۰۰۳م)
	\|تولیدات و صنایع مهم=~~علوم مهندسی و تولید~~ فولاد، خودرو، پارچه، و مواد پتروشیمی		\|تولیدات و صنایع مهم=فولاد، خودرو، پارچه، مواد پتروشیمی و علوم مهندسی
	\|بناهای مهم=دروازه تیان آنمن (دروازه صلح آسمانی) و میدان تیان آنمن و شهر ممنوع (کاخ سلطنتی معروف به گو گونگ)		\|بناهای مهم=دروازه تیان آنمن (دروازه صلح آسمانی) و میدان تیان آنمن و شهر ممنوع (کاخ سلطنتی معروف به گو گونگ)
	}}[[پرونده: 13143700.jpg \| بندانگشتی\|پِکَن]](نام سابق: پکینگ<ref>Peking</ref>؛ نام رسمی: بِیْ‌جینگ<ref>Beijing</ref>؛ نام مغولی مصطلح در متون کهن فارسی و عربی: خان بالق به معنی شهرخان) پایتخت ~~چین،~~ با ۱۷,۸۰۰ کیلومتر مربع مساحت، و ۱۰,۸۴۹,۰۰۰ نفر جمعیت (۲۰۰۳م). بخش‌هایی از مرز شمال شرقی آن با قسمت‌هایی از دیوار بزرگ چین منطبق است. صنایع آن شامل علوم مهندسی و تولید ~~فولاد، خودرو،~~ پارچه، و مواد پتروشیمی است. بناهای دیدنی پکن عبارت‌اند از دروازۀ تیان‌آنمن<ref>Tiananmen Gate</ref> (دروازۀ صلح آسمانی) و میدان تیان‌آنمن<ref>Tiananmen Square</ref> (که در ۱۹۸۹م صحنۀ اعتراض‌های دانشجویی بود که ارتش به‌شدت آن‌ها را سرکوب کرد)؛ شهر ممنوع (کاخ سلطنتی معروف به گو گونگ<ref>Gu Gong</ref>)، که یونگ لو<ref>Yong Lo</ref>، امپراتور مینگ، بین ۱۴۰۶ـ۱۴۲۰م آن را بنا نهاد؛ تالار بزرگ خلق (۱۹۵۹م)؛ مقر کنگرۀ ملّی خلق (۱۹۵۹م)؛ موزۀ تاریخ و انقلاب چین؛ تالار یادبود مائو (۱۹۹۷م)؛ کاخ تابستانی که امپراتریس دوآگر سی‌شی<ref>Empress Dowager Cixi</ref> آن را ساخت؛ کاخ تابستانی قدیمی؛ معبد آسمانی (تیان‌تان<ref>Tiantan</ref>)، و گورهای مینگ واقع در ۵۰کیلومتری شمال غربی پکن. مدارک مربوط به ماندگاه‌های اولیه در پکن به ۱,۰۰۰پ‌م باز می‌گردد. پکن به‌منزلۀ پایتخت (معروف به دادو<ref>Dadu</ref>) قوبلای خان، امپراتور مغول، پیشرفتی چشمگیر داشت. در دورۀ سلسلۀ مینگ (۱۳۶۸ـ۱۶۴۴‌م) پایتخت به مدت ۳۵ سال به نانجینگ<ref>Nanjing</ref> (یا نانکن) منتقل شد، و پکن به بِی‌پینگ<ref>Beiping</ref> (صلح شمالی) تغییر نام یافت. در ۱۴۲۱‌م، که بار دیگر پایتخت شد، مجدداً آن را پکن (پایتخت شمالی) نامیدند. ملّیون گومین‌دانگ<ref>Guomindang (Goumindang)</ref> در ۱۹۲۸م دوباره نان‌جینگ را پایتخت کردند؛ و پکن را مجدداً بی‌پینگ نامیدند. این شهر از ۱۹۳۷ تا ۱۹۴۵م در اشغال ژاپن بود. در ۱۹۴۹م حکومت جدید کمونیستی بار دیگر پایتخت را به این شهر منتقل کرد و دوباره آن را پکن نامید. پکن قدیم از دو شهر مجزا تشکیل شده بود که هر کدام با دیوارهای سنگی بزرگ محصور بودند. کناره‌های شهر درونی مربع‌شکل (که سابقاً در اروپا با نام تاتار معروف بود) ۷ کیلومتر طول، ۱۵ متر ارتفاع، و ۱۸ متر ضخامت داشتند؛ در جنوب آن شهر بیرونی (که زمانی به شهر چینی شهرت داشت) واقع شده بود که کناره‌های آن طولانی‌تر بودند و از شرق به غرب به طول ۸ کیلومتر امتداد داشتند. دیوارهای مزبور دارای ۱۷ دروازه بودند که بر فراز آن‌ها برج‌هایی به ارتفاع ۳۰ متر بنا شده بود. در مرکز شهر درونی، کاخ سلطنتی گوگونگ قرار داشت که با دیوار و خندق احاطه شده بود، زیرا شهروندان عادی اجازۀ ورود به آن را نداشتند. امروز کاخ مزبور به موزه تبدیل شده و به روی عموم باز است. در غرب کاخ سلطنتی، باغ‌ها و عمارت‌های کلاه‌فرنگی دربار قرار دارند.		}}[[پرونده: 13143700.jpg \| بندانگشتی\|پِکَن]](نام سابق: پکینگ<ref>Peking</ref>؛ نام رسمی: بِیْ‌جینگ<ref>Beijing</ref>؛ نام مغولی مصطلح در متون کهن فارسی و عربی: خان بالق به معنی شهرخان) پایتخت [[چین]]، با ۱۷,۸۰۰ کیلومتر مربع مساحت، و ۱۰,۸۴۹,۰۰۰ نفر جمعیت (۲۰۰۳م). بخش‌هایی از مرز شمال شرقی آن با قسمت‌هایی از [[دیوار بزرگ چین]]<ref>Great Wall of China</ref> منطبق است. صنایع آن شامل علوم مهندسی و تولید [[فولاد]]، [[خودرو]]، پارچه، و مواد پتروشیمی است. بناهای دیدنی پکن عبارت‌اند از دروازۀ تیان‌آنمن<ref>Tiananmen Gate</ref> (دروازۀ صلح آسمانی) و میدان تیان‌آنمن<ref>Tiananmen Square</ref> (که در ۱۹۸۹م صحنۀ اعتراض‌های دانشجویی بود که ارتش به‌شدت آن‌ها را سرکوب کرد)؛ شهر ممنوع (کاخ سلطنتی معروف به گو گونگ<ref>Gu Gong</ref>)، که یونگ لو<ref>Yong Lo</ref>، امپراتور مینگ، بین ۱۴۰۶ـ۱۴۲۰م آن را بنا نهاد؛ تالار بزرگ خلق (۱۹۵۹م)؛ مقر کنگرۀ ملّی خلق (۱۹۵۹م)؛ موزۀ تاریخ و انقلاب چین؛ تالار یادبود مائو (۱۹۹۷م)؛ کاخ تابستانی که امپراتریس دوآگر سی‌شی<ref>Empress Dowager Cixi</ref> آن را ساخت؛ کاخ تابستانی قدیمی؛ معبد آسمانی (تیان‌تان<ref>Tiantan</ref>)، و گورهای مینگ واقع در ۵۰کیلومتری شمال غربی پکن. مدارک مربوط به ماندگاه‌های اولیه در پکن به ۱,۰۰۰پ‌م باز می‌گردد. پکن به‌منزلۀ پایتخت (معروف به دادو<ref>Dadu</ref>) قوبلای خان، امپراتور مغول، پیشرفتی چشمگیر داشت. در دورۀ سلسلۀ مینگ (۱۳۶۸ـ۱۶۴۴‌م) پایتخت به مدت ۳۵ سال به نانجینگ<ref>Nanjing</ref> (یا نانکن) منتقل شد، و پکن به بِی‌پینگ<ref>Beiping</ref> (صلح شمالی) تغییر نام یافت. در ۱۴۲۱‌م، که بار دیگر پایتخت شد، مجدداً آن را پکن (پایتخت شمالی) نامیدند. ملّیون گومین‌دانگ<ref>Guomindang (Goumindang)</ref> در ۱۹۲۸م دوباره نان‌جینگ را پایتخت کردند؛ و پکن را مجدداً بی‌پینگ نامیدند. این شهر از ۱۹۳۷ تا ۱۹۴۵م در اشغال ژاپن بود. در ۱۹۴۹م حکومت جدید کمونیستی بار دیگر پایتخت را به این شهر منتقل کرد و دوباره آن را پکن نامید. پکن قدیم از دو شهر مجزا تشکیل شده بود که هر کدام با دیوارهای سنگی بزرگ محصور بودند. کناره‌های شهر درونی مربع‌شکل (که سابقاً در اروپا با نام تاتار معروف بود) ۷ کیلومتر طول، ۱۵ متر ارتفاع، و ۱۸ متر ضخامت داشتند؛ در جنوب آن شهر بیرونی (که زمانی به شهر چینی شهرت داشت) واقع شده بود که کناره‌های آن طولانی‌تر بودند و از شرق به غرب به طول ۸ کیلومتر امتداد داشتند. دیوارهای مزبور دارای ۱۷ دروازه بودند که بر فراز آن‌ها برج‌هایی به ارتفاع ۳۰ متر بنا شده بود. در مرکز شهر درونی، کاخ سلطنتی گوگونگ قرار داشت که با دیوار و خندق احاطه شده بود، زیرا شهروندان عادی اجازۀ ورود به آن را نداشتند. امروز کاخ مزبور به موزه تبدیل شده و به روی عموم باز است. در غرب کاخ سلطنتی، باغ‌ها و عمارت‌های کلاه‌فرنگی دربار قرار دارند.

	<br><!--13143700-->		<br><!--13143700-->
	[[رده:جغرافیای آسیا]]		[[رده:جغرافیای آسیا]]
	[[رده:جغرافیای انسانی چین]]		[[رده:جغرافیای انسانی چین]]

Mohammadi2 در ‏۳ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۲۱:۱۹

2024-03-03T21:19:58Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۲۱:۱۹
خط ۱:		خط ۱:

	پِکَن (Beijing)<br>		پِکَن (Beijing)<br>
	~~[[پرونده: 13143700.jpg \| بندانگشتی\|پِکَن]]~~
	{{جعبه اطلاعات شهرهای آسیا		{{جعبه اطلاعات شهرهای آسیا
	\|نام فارسی =پکن		\|نام فارسی =پکن
خط ۱۶:		خط ۱۵:
	\|تولیدات و صنایع مهم=علوم مهندسی و تولید فولاد، خودرو، پارچه، و مواد پتروشیمی		\|تولیدات و صنایع مهم=علوم مهندسی و تولید فولاد، خودرو، پارچه، و مواد پتروشیمی
	\|بناهای مهم=دروازه تیان آنمن (دروازه صلح آسمانی) و میدان تیان آنمن و شهر ممنوع (کاخ سلطنتی معروف به گو گونگ)		\|بناهای مهم=دروازه تیان آنمن (دروازه صلح آسمانی) و میدان تیان آنمن و شهر ممنوع (کاخ سلطنتی معروف به گو گونگ)
	}}(نام سابق: ~~پکینگ۱؛~~ نام رسمی: ~~بِیْ‌جینگ۲؛~~ نام مغولی مصطلح در متون کهن~~ ~~فارسی و عربی: خان بالق به معنی شهرخان) پایتخت چین، با ۱۷,۸۰۰ کیلومتر مربع مساحت، و ۱۰,۸۴۹,۰۰۰ نفر جمعیت (~~۲۰۰۳~~). بخش‌هایی از مرز شمال شرقی آن با قسمت‌هایی از دیوار بزرگ چین منطبق است. صنایع آن شامل علوم مهندسی و تولید فولاد، خودرو، پارچه، و مواد پتروشیمی است. بناهای دیدنی پکن عبارت‌اند از دروازۀ ~~تیان‌آنمن۳~~ (دروازۀ صلح آسمانی) و میدان ~~تیان‌آنمن۴~~ (که در ~~۱۹۸۹~~ صحنۀ اعتراض‌های دانشجویی بود که ارتش به‌شدت آن‌ها را سرکوب کرد)؛ شهر ممنوع (کاخ سلطنتی معروف به گو ~~گونگ۵~~)، که یونگ ~~لو۶،~~ امپراتور مینگ، بین ۱۴۰۶ـ۱۴۲۰م آن را بنا نهاد؛ تالار بزرگ خلق (~~۱۹۵۹~~)؛ مقر کنگرۀ ملّی خلق (~~۱۹۵۹~~)؛ موزۀ تاریخ و انقلاب چین؛ تالار یادبود مائو (~~۱۹۹۷~~)؛ کاخ تابستانی که امپراتریس دوآگر ~~سی‌شی۷~~ آن را ساخت؛ کاخ تابستانی قدیمی؛ معبد آسمانی (~~تیان‌تان۸~~)، و گورهای مینگ واقع در ۵۰کیلومتری شمال غربی پکن. مدارک مربوط به ماندگاه‌های اولیه در پکن به ۱,۰۰۰پ‌م باز می‌گردد. پکن به‌منزلۀ پایتخت (معروف به ~~دادو۹~~) قوبلای خان، امپراتور مغول، پیشرفتی چشمگیر داشت. در دورۀ سلسلۀ مینگ (~~۱۳۶۸ـ۱۶۴۴‌~~) پایتخت به مدت ۳۵ سال به ~~نانجینگ۱۰~~ (یا نانکن) منتقل شد، و پکن به ~~بِی‌پینگ۱۱~~ (صلح شمالی) تغییر نام یافت. در ۱۴۲۱‌م، که بار دیگر پایتخت شد، مجدداً آن را پکن (پایتخت شمالی) نامیدند. ملّیون ~~گومین‌دانگ۱۲~~ در ~~۱۹۲۸~~ دوباره نان‌جینگ را پایتخت کردند؛ و پکن را مجدداً بی‌پینگ نامیدند. این شهر از ۱۹۳۷ تا ~~۱۹۴۵~~ در اشغال ژاپن بود. در ~~۱۹۴۹~~ حکومت جدید کمونیستی بار دیگر پایتخت را به این شهر منتقل کرد و دوباره آن را پکن نامید. پکن قدیم از دو شهر مجزا تشکیل شده بود که هر کدام با دیوارهای سنگی بزرگ محصور بودند. کناره‌های شهر درونی مربع‌شکل (که سابقاً در اروپا با نام تاتار معروف بود) ۷ کیلومتر طول، ۱۵ متر ارتفاع، و ۱۸ متر ضخامت داشتند؛ در جنوب آن شهر بیرونی (که زمانی به شهر چینی شهرت داشت) واقع شده بود که کناره‌های آن طولانی‌تر بودند و از شرق به غرب به طول ۸ کیلومتر امتداد داشتند. دیوارهای مزبور دارای ۱۷ دروازه بودند که بر فراز آن‌ها برج‌هایی به ارتفاع ۳۰ متر بنا شده بود. در مرکز شهر درونی، کاخ سلطنتی گوگونگ قرار داشت که با دیوار و خندق احاطه شده بود، زیرا شهروندان عادی اجازۀ ورود به آن را نداشتند. امروز کاخ مزبور به موزه تبدیل شده و به روی عموم باز است. در غرب کاخ سلطنتی، باغ‌ها و عمارت‌های کلاه‌فرنگی دربار قرار دارند.~~Peking~~		}}[[پرونده: 13143700.jpg \| بندانگشتی\|پِکَن]](نام سابق: پکینگ<ref>Peking</ref>؛ نام رسمی: بِیْ‌جینگ<ref>Beijing</ref>؛ نام مغولی مصطلح در متون کهن فارسی و عربی: خان بالق به معنی شهرخان) پایتخت چین، با ۱۷,۸۰۰ کیلومتر مربع مساحت، و ۱۰,۸۴۹,۰۰۰ نفر جمعیت (۲۰۰۳م). بخش‌هایی از مرز شمال شرقی آن با قسمت‌هایی از دیوار بزرگ چین منطبق است. صنایع آن شامل علوم مهندسی و تولید فولاد، خودرو، پارچه، و مواد پتروشیمی است. بناهای دیدنی پکن عبارت‌اند از دروازۀ تیان‌آنمن<ref>Tiananmen Gate</ref> (دروازۀ صلح آسمانی) و میدان تیان‌آنمن<ref>Tiananmen Square</ref> (که در ۱۹۸۹م صحنۀ اعتراض‌های دانشجویی بود که ارتش به‌شدت آن‌ها را سرکوب کرد)؛ شهر ممنوع (کاخ سلطنتی معروف به گو گونگ<ref>Gu Gong</ref>)، که یونگ لو<ref>Yong Lo</ref>، امپراتور مینگ، بین ۱۴۰۶ـ۱۴۲۰م آن را بنا نهاد؛ تالار بزرگ خلق (۱۹۵۹م)؛ مقر کنگرۀ ملّی خلق (۱۹۵۹م)؛ موزۀ تاریخ و انقلاب چین؛ تالار یادبود مائو (۱۹۹۷م)؛ کاخ تابستانی که امپراتریس دوآگر سی‌شی<ref>Empress Dowager Cixi</ref> آن را ساخت؛ کاخ تابستانی قدیمی؛ معبد آسمانی (تیان‌تان<ref>Tiantan</ref>)، و گورهای مینگ واقع در ۵۰کیلومتری شمال غربی پکن. مدارک مربوط به ماندگاه‌های اولیه در پکن به ۱,۰۰۰پ‌م باز می‌گردد. پکن به‌منزلۀ پایتخت (معروف به دادو<ref>Dadu</ref>) قوبلای خان، امپراتور مغول، پیشرفتی چشمگیر داشت. در دورۀ سلسلۀ مینگ (۱۳۶۸ـ۱۶۴۴‌م) پایتخت به مدت ۳۵ سال به نانجینگ<ref>Nanjing</ref> (یا نانکن) منتقل شد، و پکن به بِی‌پینگ<ref>Beiping</ref> (صلح شمالی) تغییر نام یافت. در ۱۴۲۱‌م، که بار دیگر پایتخت شد، مجدداً آن را پکن (پایتخت شمالی) نامیدند. ملّیون گومین‌دانگ<ref>Guomindang (Goumindang)</ref> در ۱۹۲۸م دوباره نان‌جینگ را پایتخت کردند؛ و پکن را مجدداً بی‌پینگ نامیدند. این شهر از ۱۹۳۷ تا ۱۹۴۵م در اشغال ژاپن بود. در ۱۹۴۹م حکومت جدید کمونیستی بار دیگر پایتخت را به این شهر منتقل کرد و دوباره آن را پکن نامید. پکن قدیم از دو شهر مجزا تشکیل شده بود که هر کدام با دیوارهای سنگی بزرگ محصور بودند. کناره‌های شهر درونی مربع‌شکل (که سابقاً در اروپا با نام تاتار معروف بود) ۷ کیلومتر طول، ۱۵ متر ارتفاع، و ۱۸ متر ضخامت داشتند؛ در جنوب آن شهر بیرونی (که زمانی به شهر چینی شهرت داشت) واقع شده بود که کناره‌های آن طولانی‌تر بودند و از شرق به غرب به طول ۸ کیلومتر امتداد داشتند. دیوارهای مزبور دارای ۱۷ دروازه بودند که بر فراز آن‌ها برج‌هایی به ارتفاع ۳۰ متر بنا شده بود. در مرکز شهر درونی، کاخ سلطنتی گوگونگ قرار داشت که با دیوار و خندق احاطه شده بود، زیرا شهروندان عادی اجازۀ ورود به آن را نداشتند. امروز کاخ مزبور به موزه تبدیل شده و به روی عموم باز است. در غرب کاخ سلطنتی، باغ‌ها و عمارت‌های کلاه‌فرنگی دربار قرار دارند.
	~~Beijing~~
	~~Tiananmen Gate~~
	~~Tiananmen Square~~
	~~Gu Gong~~
	~~Yong Lo~~
	~~Empress Dowager Cixi~~
	~~Tiantan~~
	~~Dadu~~
	~~Nanjing~~
	~~Beiping~~
	~~Guomindang (Goumindang)~~

	<br><!--13143700-->		<br><!--13143700-->
	[[رده:جغرافیای آسیا]]		[[رده:جغرافیای آسیا]]
	[[رده:جغرافیای انسانی چین]]		[[رده:جغرافیای انسانی چین]]

DaneshGostar: جایگزینی متن - '\\1' به '