Mohammadi3 در ‏۱۸ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۲۱:۳۰

2025-04-18T21:30:59Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۲۱:۳۰
خط ۱:		خط ۱:
			{{جعبه زندگینامه
	ژید، آندرِه (۱۸۶۹ـ۱۹۵۱)(Gide, Andre)<br /> [[File:24018800-1.jpg\|thumb\|ژيد، آندرِه]][[File:24018800-2.jpg\|thumb\|ژيد، آندرِه]][[File:24018800-3.jpg\|thumb\|ژيد، آندرِه]]{{جعبه زندگینامه
	\|عنوان = آندرِه ژید		\|عنوان = آندرِه ژید
	\|نام =Andre Gide		\|نام =Andre Gide
خط ۲۷:		خط ۲۶:
	\|پست تخصصی =		\|پست تخصصی =
	\|باشگاه =		\|باشگاه =
	}}		}}[[File:24018800-1.jpg\|thumb\|ژيد، آندرِه]][[File:24018800-2.jpg\|thumb\|ژيد، آندرِه]][[File:24018800-3.jpg\|thumb\|ژيد، آندرِه]]
			ژید، آندرِه (۱۸۶۹ـ۱۹۵۱)(Gide, Andre)<br />

	رمان‌نویس فرانسوی. آثارش عمدتاً شرح‌حال‌گونه‌اند و مضمون آن‌ها تضاد میان تمنیات فردی و اخلاقیات سنتی است. از آن جمله‌اند: ''[[~~مایده~~ های زمینی\|مائده‌های زمینی]]<ref>''Les Nourritures terrestres/Fruits of the Earth''</ref>'' (۱۸۹۷)، ''رذل<ref>''L’Immoraliste/The Immoralist''</ref>'' (۱۹۰۲)، ''دَرِ تنگ<ref>''La Porte étroite/Strait is the Gate''</ref>'' (۱۹۰۹)، ''سردابه‌های واتیکان<ref>''Les Caves du Vatican/The Vatican Cellars''</ref>'' (۱۹۱۴)، و ''سکه‌سازان<ref>''Les Faux-monnayeurs/The Counterfeiters'' </ref>'' (۱۹۲۶). یکی از مؤسسان مجلۀ ادبی و تأثیرگذار ''نوول روو فرانسز<ref>''Nouvelle Revue Française''</ref>'' بود (۱۹۰۸)؛ ''یادداشت‌های روزانه<ref>''Journal'' </ref>'' بیان مشروح زندگی اوست. در ۱۹۴۷ برندۀ جایزۀ نوبل ادبیات شد. نخستین آثار او، ''سفر اورین<ref>''Le Voyage d’Urien''</ref>'' (۱۸۹۳) و مرداب‌ها<ref>''Paludes/Marshlands''</ref> (۱۸۹۵)، طنزند. ژید زمانی در مذهب به دنبال آرامش و اعتدال بود و زمانی دیگر به کمونیسم روآورد. در داستان تخیلی و طنزآمیز ''سردابه‌های واتیکان'' نظریۀ اخلاقی کنش بدون‌ انگیزه را دستمایۀ کار خود قرار داد که به‌سبب عقاید ضدکاتولیکی از او انتقاد شد. ''مائده‌های زمینی'' او در آغاز اقبال چندانی نیافت، اما بعدها از محبوب‌ترین و تأثیرگذارترین آثار ژید شد. ژید در این کتاب با ستایش از همۀ جنبه‌های زندگی، از ابراز ویژگی‌های شخصیتی، بی‌توجه به عرف، دفاع کرد. ''رذل'' نمونه‌ای از سبک ساده و روشن دوران پختگی اوست. ژید ''سکه‌سازان'' را تنها رمان خود می‌دانست؛ کارهای دیگرش داستان‌های طنز یا رمان‌های کوتاه‌اند که از دید یک شخصیت روایت شده‌اند؛ این اثر ساختاری پیچیده دارد که روحیۀ عاصی جوانان و مبارزۀ میان دو نسل را تصویر می‌کند. زندگی‌نامۀ خودنوشت ''درِ تنگ''، نسبتاً، و ''اگر دانه نمیرد<ref>''Si le grain ne meurt/If It Die...'' </ref>'' (۱۹۲۶)، کاملاً، شرح‌حال‌گونه‌اند. کتاب اخیر و نیز ''یادداشت‌های روزانه''، آثاری طراز اول در زمینۀ سرگذشت‌های شخصی‌اند. ''یادداشت‌های روزانه'' مشغله‌های ذهنی و ضرباهنگ زندگی او را آشکار می‌کند که بی‌وقفه میان نظم و بی‌نظمی، [[کلاسی سیسم\|کلاسیسیم]] و [[رمانتیسم (هنر و ادبیات)\|رمانتیسم]]، ریاضت‌طلبی و لذت‌جویی در نوسان است. پس از مسافرت به کنگو در ۱۹۲۵، کتاب ''سفر به کنگو<ref>''Voyage au Congo''</ref>'' (۱۹۲۷) را منتشر کرد که حمله‌ای به استعمار بود.		رمان‌نویس فرانسوی. آثارش عمدتاً شرح‌حال‌گونه‌اند و مضمون آن‌ها تضاد میان تمنیات فردی و اخلاقیات سنتی است. از آن جمله‌اند: ''[[مائده های زمینی\|مائده‌های زمینی]]<ref>''Les Nourritures terrestres/Fruits of the Earth''</ref>'' (۱۸۹۷)، ''رذل<ref>''L’Immoraliste/The Immoralist''</ref>'' (۱۹۰۲)، ''دَرِ تنگ<ref>''La Porte étroite/Strait is the Gate''</ref>'' (۱۹۰۹)، ''سردابه‌های واتیکان<ref>''Les Caves du Vatican/The Vatican Cellars''</ref>'' (۱۹۱۴)، و ''سکه‌سازان<ref>''Les Faux-monnayeurs/The Counterfeiters'' </ref>'' (۱۹۲۶). یکی از مؤسسان مجلۀ ادبی و تأثیرگذار ''نوول روو فرانسز<ref>''Nouvelle Revue Française''</ref>'' بود (۱۹۰۸)؛ ''یادداشت‌های روزانه<ref>''Journal'' </ref>'' بیان مشروح زندگی اوست. در ۱۹۴۷ برندۀ جایزۀ نوبل ادبیات شد. نخستین آثار او، ''سفر اورین<ref>''Le Voyage d’Urien''</ref>'' (۱۸۹۳) و مرداب‌ها<ref>''Paludes/Marshlands''</ref> (۱۸۹۵)، طنزند. ژید زمانی در مذهب به دنبال آرامش و اعتدال بود و زمانی دیگر به کمونیسم روآورد. در داستان تخیلی و طنزآمیز ''سردابه‌های واتیکان'' نظریۀ اخلاقی کنش بدون‌ انگیزه را دستمایۀ کار خود قرار داد که به‌سبب عقاید ضدکاتولیکی از او انتقاد شد. ''مائده‌های زمینی'' او در آغاز اقبال چندانی نیافت، اما بعدها از محبوب‌ترین و تأثیرگذارترین آثار ژید شد. ژید در این کتاب با ستایش از همۀ جنبه‌های زندگی، از ابراز ویژگی‌های شخصیتی، بی‌توجه به عرف، دفاع کرد. ''رذل'' نمونه‌ای از سبک ساده و روشن دوران پختگی اوست. ژید ''سکه‌سازان'' را تنها رمان خود می‌دانست؛ کارهای دیگرش داستان‌های طنز یا رمان‌های کوتاه‌اند که از دید یک شخصیت روایت شده‌اند؛ این اثر ساختاری پیچیده دارد که روحیۀ عاصی جوانان و مبارزۀ میان دو نسل را تصویر می‌کند. زندگی‌نامۀ خودنوشت ''درِ تنگ''، نسبتاً، و ''اگر دانه نمیرد<ref>''Si le grain ne meurt/If It Die...'' </ref>'' (۱۹۲۶)، کاملاً، شرح‌حال‌گونه‌اند. کتاب اخیر و نیز ''یادداشت‌های روزانه''، آثاری طراز اول در زمینۀ سرگذشت‌های شخصی‌اند. ''یادداشت‌های روزانه'' مشغله‌های ذهنی و ضرباهنگ زندگی او را آشکار می‌کند که بی‌وقفه میان نظم و بی‌نظمی، [[کلاسی سیسم\|کلاسیسیم]] و [[رمانتیسم (هنر و ادبیات)\|رمانتیسم]]، ریاضت‌طلبی و لذت‌جویی در نوسان است. پس از مسافرت به کنگو در ۱۹۲۵، کتاب ''سفر به کنگو<ref>''Voyage au Congo''</ref>'' (۱۹۲۷) را منتشر کرد که حمله‌ای به استعمار بود.

Aeen در ‏۲۸ ژوئن ۲۰۲۰، ساعت ۰۸:۰۲

2020-06-28T08:02:58Z

صفحهٔ تازه

ژید، آندرِه (۱۸۶۹ـ۱۹۵۱)(Gide, Andre)<br /> [[File:24018800-1.jpg|thumb|ژيد، آندرِه]][[File:24018800-2.jpg|thumb|ژيد، آندرِه]][[File:24018800-3.jpg|thumb|ژيد، آندرِه]]{{جعبه زندگینامه
|عنوان = آندرِه ژید
|نام =Andre Gide
|نام دیگر=
|نام اصلی=
|نام مستعار=
|لقب=
|زادروز=1869م
|تاریخ مرگ=1951م
|دوره زندگی=
|ملیت=فرانسوی
|محل زندگی=
|تحصیلات و محل تحصیل=
| شغل و تخصص اصلی =رمان‌نویس
|شغل و تخصص های دیگر=
|سبک =
|مکتب =
|سمت =یکی از مؤسسان مجلۀ ادبی نوول روو فرانسز
|جوایز و افتخارات = برندۀ جایزۀ نوبل ادبیات در 1947
|آثار =مائده‌های زمینی (1897)، رذل (1902)
|خویشاوندان سرشناس =
|گروه مقاله =ادبیات غرب
|دوره =
|فعالیت‌های مهم =
|رشته =
|پست تخصصی =
|باشگاه =
}}

رمان‌نویس فرانسوی. آثارش عمدتاً شرح‌حال‌گونه‌اند و مضمون آن‌ها تضاد میان تمنیات فردی و اخلاقیات سنتی است. از آن جمله‌اند: ''[[مایده های زمینی|مائده‌های زمینی]]<ref>''Les Nourritures terrestres/Fruits of the Earth''</ref>'' (۱۸۹۷)، ''رذل<ref>''L’Immoraliste/The Immoralist''</ref>'' (۱۹۰۲)، ''دَرِ تنگ<ref>''La Porte étroite/Strait is the Gate''</ref>'' (۱۹۰۹)، ''سردابه‌های واتیکان<ref>''Les Caves du Vatican/The Vatican Cellars''</ref>'' (۱۹۱۴)، و ''سکه‌سازان<ref>''Les Faux-monnayeurs/The Counterfeiters'' </ref>'' (۱۹۲۶). یکی از مؤسسان مجلۀ ادبی و تأثیرگذار ''نوول روو فرانسز<ref>''Nouvelle Revue Française''</ref>'' بود (۱۹۰۸)؛ ''یادداشت‌های روزانه<ref>''Journal'' </ref>'' بیان مشروح زندگی اوست. در ۱۹۴۷ برندۀ جایزۀ نوبل ادبیات شد. نخستین آثار او، ''سفر اورین<ref>''Le Voyage d’Urien''</ref>'' (۱۸۹۳) و مرداب‌ها<ref>''Paludes/Marshlands''</ref> (۱۸۹۵)، طنزند. ژید زمانی در مذهب به دنبال آرامش و اعتدال بود و زمانی دیگر به کمونیسم روآورد. در داستان تخیلی و طنزآمیز ''سردابه‌های واتیکان'' نظریۀ اخلاقی کنش بدون‌ انگیزه را دستمایۀ کار خود قرار داد که به‌سبب عقاید ضدکاتولیکی از او انتقاد شد. ''مائده‌های زمینی'' او در آغاز اقبال چندانی نیافت، اما بعدها از محبوب‌ترین و تأثیرگذارترین آثار ژید شد. ژید در این کتاب با ستایش از همۀ جنبه‌های زندگی، از ابراز ویژگی‌های شخصیتی، بی‌توجه به عرف، دفاع کرد. ''رذل'' نمونه‌ای از سبک ساده و روشن دوران پختگی اوست. ژید ''سکه‌سازان'' را تنها رمان خود می‌دانست؛ کارهای دیگرش داستان‌های طنز یا رمان‌های کوتاه‌اند که از دید یک شخصیت روایت شده‌اند؛ این اثر ساختاری پیچیده دارد که روحیۀ عاصی جوانان و مبارزۀ میان دو نسل را تصویر می‌کند. زندگی‌نامۀ خودنوشت ''درِ تنگ''، نسبتاً، و ''اگر دانه نمیرد<ref>''Si le grain ne meurt/If It Die...'' </ref>'' (۱۹۲۶)، کاملاً، شرح‌حال‌گونه‌اند. کتاب اخیر و نیز ''یادداشت‌های روزانه''، آثاری طراز اول در زمینۀ سرگذشت‌های شخصی‌اند. ''یادداشت‌های روزانه'' مشغله‌های ذهنی و ضرباهنگ زندگی او را آشکار می‌کند که بی‌وقفه میان نظم و بی‌نظمی، [[کلاسی سیسم|کلاسیسیم]] و [[رمانتیسم (هنر و ادبیات)|رمانتیسم]]، ریاضت‌طلبی و لذت‌جویی در نوسان است. پس از مسافرت به کنگو در ۱۹۲۵، کتاب ''سفر به کنگو<ref>''Voyage au Congo''</ref>'' (۱۹۲۷) را منتشر کرد که حمله‌ای به استعمار بود.

 

----

[[Category:ادبیات غرب]]
[[Category:رمان (اشخاص و آثار)]]
<references />

ژید، آندره (۱۸۶۹ـ۱۹۵۱) - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mohammadi3 در ‏۱۸ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۲۱:۳۰

Aeen در ‏۲۸ ژوئن ۲۰۲۰، ساعت ۰۸:۰۲