Reza rouzbahani در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

2019-07-24T05:23:50Z

صفحهٔ تازه

کُنگره‌های صلح (Peace Congresses)

نشست‌های چند ملّیتی برای دستیابی یا حفظ صلح و جلوگیری از جنگ‌ها. گرچه صلح‌طلبی<ref>Pacifism

</ref> فلسفی و دینی تقریباً به قدمت خود جنگ است، اما تلاش‌های سازمان‌یافته برای غیرقانونی‌کردن جنگ از اواسط قرن ۱۹ آغاز شد. اصطلاح «کنگرۀ صلح» به نشست دیپلمات‌ها برای پایان‌‌دادن به بعضی از جنگ‌ها با پیمان صلح، و همچنین همایش بین‌المللی برای جلوگیری از جنگ‌های آتی اطلاق می‌شود. محورهای اصلی تلاش‌های بین‌المللی صلح‌طلبانه عبارت‌اند‌از تشویق حکمیت<ref>arbitration </ref> و میانجیگری<ref>mediation</ref> بین‌المللی در اختلافات بین کشورها؛ تأسیس سازمانی بین‌المللی، مانند جامعۀ ملل<ref> League of Nations </ref> یا سازمان ملل متحد<ref>United Nations </ref>؛ تکوین و تدوین قوانین بین‌المللی؛ گسترش دامنۀ استفاده از دیوان بین‌المللی دادگستری<ref>International Court of Justice </ref> و اعطای قدرت کافی برای اجرای مصوبات خود؛ و خلع سلاح عمومی. نخستین کنگرۀ بین‌المللی صلح در لندن در ۱۸۴۳ آغاز به‌کار کرد. در این کنگره پیشنهاد تأسیس کنگره‌ای از ملل و حکمیت بین‌المللی، تبلیغات ضد جنگ، و کنترل تولید و فروش اسلحه و مهمات مطرح شد. دومین کنگره، معروف به کنگرۀ صلح جهانی<ref>Universal Peace Congress</ref>، در بروکسل در ۱۸۴۸ گشایش یافت و سپس کنگره‌هایی در پاریس (۱۸۴۹)، فرانکفورت (۱۸۵۰) و لندن (۱۸۵۱) برپا شد. فعالیت بین‌المللی صلح، ابتدا با جنگ کریمه<ref> Crimean War </ref> و سپس جنگ داخلی امریکا<ref>U.S Civil War </ref>، متوقف شد. در ۱۸۶۷، شارل لومونیه<ref>Charles Lemonnier </ref> کنگرۀ صلح ژنو<ref>Geneva</ref> را برپا کرد که به اتحادیۀ بین‌المللی صلح و آزادی<ref> International League of Peace and Liberty </ref> شهرت یافت و پس از جنگ فرانسه و پروس<ref>(Franco-Prussian War (1870-71 </ref> (۱۸۷۰ـ۱۸۷۱) در بروکسل (۱۸۷۳) تشکیل جلسۀ مجدد داد، و پیشنهادهایی برای قوانین بین‌المللی از سوی دیوید دادلی فیلد<ref>David Dudly Field</ref>، اساس مذاکرات بود. در نیمکرۀ غربی<ref> Western Hemisphere </ref>، نخستین کنفرانس پان امریکن<ref>Pan-American Conference </ref> تشکیل شد (۱۸۸۹ـ۱۸۹۰). در جریان نمایشگاه جهانی کلمبیا<ref>World Columbian Exposition </ref> در شیکاگو (۱۸۹۳)، کنگرۀ جهانی صلح طرح‌های تأسیس دادگاه بین‌المللی حکمیت<ref>International Court of Arbitration</ref> را مطرح کرد. در ۱۸۹۹ دادگاه در دیوان لاهه<ref> Hague Tribunal </ref> تأسیس شد. تا ۱۹۱۴ دادگاه با موفقیت دربارۀ چهارده فقره اختلاف بین‌المللی حکمیت کرد، اما با آغاز جنگ جهانی اول، فعالیت‌های کنگره‌های صلح متوقف و از ۱۹۱۹ از سر گرفته شد. دو سال بعد دو سازمان بین‌المللی، یعنی جامعۀ ملل در ژنو و دادگاه دایم عدالت بین‌المللی<ref>Permanent Court of International Justice </ref> در لاهه، تأسیس شدند. پس از ۱۹۱۹ مهم‌ترین کنگرۀ بین‌المللی صلح، نشست‌های سالانۀ فدراسیون بین‌المللی جامعۀ ملل<ref>International Federation of League of Nations </ref> در بروکسل بود که همّ خود را صرف خلع سلاح می‌کرد. همایش‌های دوجانبه و چندجانبۀ خلع سلاح سرانجام منجر‌به امضای پیمان کلاگ‌ـ‌ بریان<ref>Kellogg-Briand Pact </ref> (۱۹۲۸) از سوی پانزده کشور شد که جنگ را به‌منزلۀ ابزار سیاسی ردّ کرده بودند. اما، سه سال بعد ژاپن (امضاکنندۀ پیمان) به منچوری<ref>Manchuria </ref> حمله کرد، و در ۱۹۳۵ ایتالیا نیز به اتیوپی هجوم بُرد. وحشت‌ ناشی از جنگ جهانی دوم و پیامدهای اقتصادی و اجتماعی و اختراع و ساخت سلاح‌های هسته‌ای، تلاش جهانی را برای برقراری صلح از طریق سازمان ملل تشدید کرد. هم‌اکنون چندین سازمان بین‌المللی صلح با هدف مشترک صلح جهانی تأسیس شده‌‌اند، که مهم‌ترین آن‌ها دفتر بین‌المللی صلح<ref>International Peace Bureau </ref> در اوایل دهۀ ۱۹۶۰ است. این سازمان در ۱۹۸۴ با کنفدراسیون بین‌المللی خلع سلاح و صلح<ref>Confederation for Disamament and Peace</ref> ادغام شد و اکنون دارای ۱۶۹ سازمان بین‌المللی، ملی و محلی صلح‌طلب است. کنفرانس‌های اخیر شامل نشست ۱۴۹ عضو کمیتۀ ژنو (۱۹۸۹) در پاریس است که بر ممنوعیت کاربرد سلاح‌های شیمیایی در جنگ تأکید کرد و خواستار خلع سلاح عمومی و کامل شد.

 

----

[[Category:مدیریت و سازمانهای بین المللی]] [[Category:کنفرانس]]

کنگره های صلح - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Reza rouzbahani در ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳