گدار، ژان ـ لوک - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Mohammadi3 در ‏۱۵ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۲۳

2025-07-15T09:23:50Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۲۳
خط ۳۷:		خط ۳۷:
	</ref> سینمای فرانسه و محبوب‌ترین فیلمساز فرانسوی نزد منتقدان سینمایی و همچنین روشنفکران بود. او را تأثیرگذارترین فیلمساز فرانسویِ دوران پس از [[جنگ جهانی دوم]] می‌دانند که با شیوۀ خود در روایت، تدوین، صداگذاری و فیلمبرداری، فرم فیلم متحرک را متحول‌ کرد. با فیلم ''از نفس افتاده''<ref>''A bout de souffle/Breathless''</ref> (۱۹۵۹م) به‌شهرت رسید. داستان‌گویی این فیلم، که ماجرایش ملهم از فیلم‌های گانگستری<ref> gangster movies</ref> امریکایی است، نگاه سنت‌شکنانۀ او را به سینمای روایتیِ مرسوم و درهم‌ریختن قواعد آن به‌خوبی نشان می‌دهد. گدار که در دهۀ ۱۹۵۰ جزو منتقدان مجلۀ سینمایی ''کایه دو سینما''<ref> Cahiers du Cinema </ref> بود، در آثارش به کشف قواعد سینمایی و بررسی‌ای تلویحی از شمایل‌نگاری<ref>iconography </ref> دوران خود می‌پردازد، و در فیلم‌هایش که اغلب آثاری تجربی‌اند از هنرهایی دیگر همچون نقاشی، موسیقی، ادبیات، و حتی خودِ سینما بهره می‌گیرد. گدار نگارش فیلمنامۀ تمام آثارش را خود انجام داده بود. وی طی دوران فعالیت سینمایی‌اش موفق شد جوایز معتبری کسب کند که دو خرس نقره‌ای و یک خرس طلای جشنواره فیلم برلین، شیر طلا، جایزۀ هیأت داوران و شیر طلای افتخاری جشنوارۀ فیلم ونیز و همچنین [[اسکار، جایزه\|جایزۀ اسکار]] افتخاری از مهم‌ترین آنها هستند. از گدار طی حدود 60 سال فعالیت حرفه‌ای در سینما، بیش از یکصد فیلم بر جای مانده است.		</ref> سینمای فرانسه و محبوب‌ترین فیلمساز فرانسوی نزد منتقدان سینمایی و همچنین روشنفکران بود. او را تأثیرگذارترین فیلمساز فرانسویِ دوران پس از [[جنگ جهانی دوم]] می‌دانند که با شیوۀ خود در روایت، تدوین، صداگذاری و فیلمبرداری، فرم فیلم متحرک را متحول‌ کرد. با فیلم ''از نفس افتاده''<ref>''A bout de souffle/Breathless''</ref> (۱۹۵۹م) به‌شهرت رسید. داستان‌گویی این فیلم، که ماجرایش ملهم از فیلم‌های گانگستری<ref> gangster movies</ref> امریکایی است، نگاه سنت‌شکنانۀ او را به سینمای روایتیِ مرسوم و درهم‌ریختن قواعد آن به‌خوبی نشان می‌دهد. گدار که در دهۀ ۱۹۵۰ جزو منتقدان مجلۀ سینمایی ''کایه دو سینما''<ref> Cahiers du Cinema </ref> بود، در آثارش به کشف قواعد سینمایی و بررسی‌ای تلویحی از شمایل‌نگاری<ref>iconography </ref> دوران خود می‌پردازد، و در فیلم‌هایش که اغلب آثاری تجربی‌اند از هنرهایی دیگر همچون نقاشی، موسیقی، ادبیات، و حتی خودِ سینما بهره می‌گیرد. گدار نگارش فیلمنامۀ تمام آثارش را خود انجام داده بود. وی طی دوران فعالیت سینمایی‌اش موفق شد جوایز معتبری کسب کند که دو خرس نقره‌ای و یک خرس طلای جشنواره فیلم برلین، شیر طلا، جایزۀ هیأت داوران و شیر طلای افتخاری جشنوارۀ فیلم ونیز و همچنین [[اسکار، جایزه\|جایزۀ اسکار]] افتخاری از مهم‌ترین آنها هستند. از گدار طی حدود 60 سال فعالیت حرفه‌ای در سینما، بیش از یکصد فیلم بر جای مانده است.

	در خانوادۀ سوئیسی ثروتمند و فرهیخته‌ای در پاریس زاده شد. هنگام آغاز جنگ جهانی دوم پدر و مادرش او را به سوئیس فرستادند. در پایان دهۀ ۱۹۴۰م به [[پاریس، شهر\|پاریس]] بازگشت و از دانشگاه [[سوربون]] مدرک مردم‌شناسی دریافت کرد. پس از این و از اوائل دهۀ 1950م (ابتدا به عنوان روزنامه‌نویس و بعد فیلمساز) در شمایل آوانگاردترین و در عین حال عاصی‌ترین چهرۀ هنری فرانسه به سینما روی آورد و به گروهی از دوستان همفکر جوان خود چون [[شابرول، کلود ~~(۱۹۳۰)~~\|کلود شابرول]]، [[تروفو، فرانسوا (۱۹۳۲ـ۱۹۸۴)\|فرانسوا تروفو]]، [[رومر، اریک (۱۹۲۰ـ ۲۰۱۰)\|اریک رومر]] و ژاک ریوت<ref>Jacques Rivett</ref> پیوست که موج نوی سینمای فرانسه را راه انداختند. گدار به مثابه هنرمندی چپگرا طی تمام دوره‌های فعالیت حرفه‌ای (جز در کهولت و سال‌های پایانی عمرش) شمایل تمام‌قد روشنفکری بود که مدام در برابر تباهی موجود با هنرش و بیرون از ابزار هنر مبارزه کرد. دو همسرش آنا کارینا<ref>Anna Karina</ref> (از ۱۹۶۱ تا ۱۹۶۷م) و آن ویازمسکی<ref>Anne Wiazemsky</ref> (از ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۹م) هردو بازیگر و شاخص‌ترین بازیگران زن فیلم‌های او بودند.		در خانوادۀ سوئیسی ثروتمند و فرهیخته‌ای در پاریس زاده شد. هنگام آغاز جنگ جهانی دوم پدر و مادرش او را به سوئیس فرستادند. در پایان دهۀ ۱۹۴۰م به [[پاریس، شهر\|پاریس]] بازگشت و از دانشگاه [[سوربون]] مدرک مردم‌شناسی دریافت کرد. پس از این و از اوائل دهۀ 1950م (ابتدا به عنوان روزنامه‌نویس و بعد فیلمساز) در شمایل آوانگاردترین و در عین حال عاصی‌ترین چهرۀ هنری فرانسه به سینما روی آورد و به گروهی از دوستان همفکر جوان خود چون [[شابرول، کلود\|کلود شابرول]]، [[تروفو، فرانسوا (۱۹۳۲ـ۱۹۸۴)\|فرانسوا تروفو]]، [[رومر، اریک (۱۹۲۰ـ ۲۰۱۰)\|اریک رومر]] و ژاک ریوت<ref>Jacques Rivett</ref> پیوست که موج نوی سینمای فرانسه را راه انداختند. گدار به مثابه هنرمندی چپگرا طی تمام دوره‌های فعالیت حرفه‌ای (جز در کهولت و سال‌های پایانی عمرش) شمایل تمام‌قد روشنفکری بود که مدام در برابر تباهی موجود با هنرش و بیرون از ابزار هنر مبارزه کرد. دو همسرش آنا کارینا<ref>Anna Karina</ref> (از ۱۹۶۱ تا ۱۹۶۷م) و آن ویازمسکی<ref>Anne Wiazemsky</ref> (از ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۹م) هردو بازیگر و شاخص‌ترین بازیگران زن فیلم‌های او بودند.

	گدار در خانه‌اش در رولِ<ref>Rolle</ref> سوییس، با خودکشی کمکی، به زندگی‌اش پایان داد.		گدار در خانه‌اش در رولِ<ref>Rolle</ref> سوییس، با خودکشی کمکی، به زندگی‌اش پایان داد.

Nazanin در ‏۱۵ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۳۷

2025-07-15T08:37:11Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۳۷
خط ۳۵:		خط ۳۵:

	کارگردان، فیلمنامه‌نویس، منتقد و نظریه‌پرداز فرانسوی سینما. فیلمساز سیاسی و نئومدرن، از رهبران موج نو<ref>Nouvelle Vague		کارگردان، فیلمنامه‌نویس، منتقد و نظریه‌پرداز فرانسوی سینما. فیلمساز سیاسی و نئومدرن، از رهبران موج نو<ref>Nouvelle Vague
	</ref> سینمای فرانسه و محبوب‌ترین فیلمساز فرانسوی نزد منتقدان سینمایی و همچنین روشنفکران بود. او را تأثیرگذارترین فیلمساز فرانسویِ دوران پس از [[جنگ جهانی دوم]] می‌دانند که با شیوۀ خود در روایت، تدوین، صداگذاری و فیلمبرداری، فرم فیلم متحرک را متحول‌ کرد. با فیلم ''از نفس افتاده''<ref>''A bout de souffle/Breathless''</ref> (~~۱۹۵۹~~) به‌شهرت رسید. داستان‌گویی این فیلم، که ماجرایش ملهم از فیلم‌های گانگستری<ref> gangster movies</ref> امریکایی است، نگاه سنت‌شکنانۀ او را به سینمای روایتیِ مرسوم و درهم‌ریختن قواعد آن به‌خوبی نشان می‌دهد. گدار که در دهۀ ۱۹۵۰ جزو منتقدان مجلۀ سینمایی ''کایه دو سینما''<ref> Cahiers du Cinema </ref> بود، در آثارش به کشف قواعد سینمایی و بررسی‌ای تلویحی از شمایل‌نگاری<ref>iconography </ref> دوران خود می‌پردازد، و در فیلم‌هایش که اغلب آثاری تجربی‌اند از هنرهایی دیگر همچون نقاشی، موسیقی، ادبیات، و حتی خودِ سینما بهره می‌گیرد. گدار نگارش فیلمنامۀ تمام آثارش را خود انجام داده بود. وی طی دوران فعالیت سینمایی‌اش موفق شد جوایز معتبری کسب کند که دو خرس نقره‌ای و یک خرس طلای جشنواره فیلم برلین، شیر طلا، جایزۀ هیأت داوران و شیر طلای افتخاری جشنوارۀ فیلم ونیز و همچنین [[جایزه ~~اسکار~~\|جایزۀ اسکار]] افتخاری از مهم‌ترین آنها هستند. از گدار طی حدود 60 سال فعالیت حرفه‌ای در سینما، بیش از یکصد فیلم بر جای مانده است.		</ref> سینمای فرانسه و محبوب‌ترین فیلمساز فرانسوی نزد منتقدان سینمایی و همچنین روشنفکران بود. او را تأثیرگذارترین فیلمساز فرانسویِ دوران پس از [[جنگ جهانی دوم]] می‌دانند که با شیوۀ خود در روایت، تدوین، صداگذاری و فیلمبرداری، فرم فیلم متحرک را متحول‌ کرد. با فیلم ''از نفس افتاده''<ref>''A bout de souffle/Breathless''</ref> (۱۹۵۹م) به‌شهرت رسید. داستان‌گویی این فیلم، که ماجرایش ملهم از فیلم‌های گانگستری<ref> gangster movies</ref> امریکایی است، نگاه سنت‌شکنانۀ او را به سینمای روایتیِ مرسوم و درهم‌ریختن قواعد آن به‌خوبی نشان می‌دهد. گدار که در دهۀ ۱۹۵۰ جزو منتقدان مجلۀ سینمایی ''کایه دو سینما''<ref> Cahiers du Cinema </ref> بود، در آثارش به کشف قواعد سینمایی و بررسی‌ای تلویحی از شمایل‌نگاری<ref>iconography </ref> دوران خود می‌پردازد، و در فیلم‌هایش که اغلب آثاری تجربی‌اند از هنرهایی دیگر همچون نقاشی، موسیقی، ادبیات، و حتی خودِ سینما بهره می‌گیرد. گدار نگارش فیلمنامۀ تمام آثارش را خود انجام داده بود. وی طی دوران فعالیت سینمایی‌اش موفق شد جوایز معتبری کسب کند که دو خرس نقره‌ای و یک خرس طلای جشنواره فیلم برلین، شیر طلا، جایزۀ هیأت داوران و شیر طلای افتخاری جشنوارۀ فیلم ونیز و همچنین [[اسکار، جایزه\|جایزۀ اسکار]] افتخاری از مهم‌ترین آنها هستند. از گدار طی حدود 60 سال فعالیت حرفه‌ای در سینما، بیش از یکصد فیلم بر جای مانده است.

	در خانوادۀ سوئیسی ثروتمند و فرهیخته‌ای در پاریس زاده شد. هنگام آغاز جنگ جهانی دوم پدر و مادرش او را به سوئیس فرستادند. در پایان دهۀ ~~۱۹۴۰~~ به پاریس بازگشت و از دانشگاه [[سوربون]] مدرک مردم‌شناسی دریافت کرد. پس از این و از اوائل دهۀ ~~1950~~ (ابتدا به عنوان روزنامه‌نویس و بعد فیلمساز) در شمایل آوانگاردترین و در عین حال عاصی‌ترین چهرۀ هنری فرانسه به سینما روی آورد و به گروهی از دوستان همفکر جوان خود چون [[شابرول، کلود (۱۹۳۰)\|کلود شابرول]]، [[تروفو، فرانسوا (۱۹۳۲ـ۱۹۸۴)\|فرانسوا تروفو]]، [[رومر، اریک (۱۹۲۰ـ ۲۰۱۰)\|اریک رومر]] و ژاک ریوت<ref>Jacques Rivett</ref> پیوست که موج نوی سینمای فرانسه را راه انداختند. گدار به مثابه هنرمندی چپگرا طی تمام دوره‌های فعالیت حرفه‌ای (جز در کهولت و سال‌های پایانی عمرش) شمایل تمام‌قد روشنفکری بود که مدام در برابر تباهی موجود با هنرش و بیرون از ابزار هنر مبارزه کرد. دو همسرش آنا کارینا<ref>Anna Karina</ref> (از ۱۹۶۱ تا ~~۱۹۶۷~~) و آن ویازمسکی<ref>Anne Wiazemsky</ref> (از ۱۹۶۷ تا ~~۱۹۷۹~~) هردو بازیگر و شاخص‌ترین بازیگران زن فیلم‌های او بودند.		در خانوادۀ سوئیسی ثروتمند و فرهیخته‌ای در پاریس زاده شد. هنگام آغاز جنگ جهانی دوم پدر و مادرش او را به سوئیس فرستادند. در پایان دهۀ ۱۹۴۰م به [[پاریس، شهر\|پاریس]] بازگشت و از دانشگاه [[سوربون]] مدرک مردم‌شناسی دریافت کرد. پس از این و از اوائل دهۀ 1950م (ابتدا به عنوان روزنامه‌نویس و بعد فیلمساز) در شمایل آوانگاردترین و در عین حال عاصی‌ترین چهرۀ هنری فرانسه به سینما روی آورد و به گروهی از دوستان همفکر جوان خود چون [[شابرول، کلود (۱۹۳۰)\|کلود شابرول]]، [[تروفو، فرانسوا (۱۹۳۲ـ۱۹۸۴)\|فرانسوا تروفو]]، [[رومر، اریک (۱۹۲۰ـ ۲۰۱۰)\|اریک رومر]] و ژاک ریوت<ref>Jacques Rivett</ref> پیوست که موج نوی سینمای فرانسه را راه انداختند. گدار به مثابه هنرمندی چپگرا طی تمام دوره‌های فعالیت حرفه‌ای (جز در کهولت و سال‌های پایانی عمرش) شمایل تمام‌قد روشنفکری بود که مدام در برابر تباهی موجود با هنرش و بیرون از ابزار هنر مبارزه کرد. دو همسرش آنا کارینا<ref>Anna Karina</ref> (از ۱۹۶۱ تا ۱۹۶۷م) و آن ویازمسکی<ref>Anne Wiazemsky</ref> (از ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۹م) هردو بازیگر و شاخص‌ترین بازیگران زن فیلم‌های او بودند.

	گدار در خانه‌اش در رولِ<ref>Rolle</ref> سوییس، با خودکشی کمکی، به زندگی‌اش پایان داد.		گدار در خانه‌اش در رولِ<ref>Rolle</ref> سوییس، با خودکشی کمکی، به زندگی‌اش پایان داد.

Mohammadi3: Mohammadi3 صفحهٔ گدار، ژان ـ لوک (۱۹۳۰) را بدون برجای‌گذاشتن تغییرمسیر به گدار، ژان ـ لوک منتقل کرد

2025-07-08T09:45:25Z

Mohammadi3 صفحهٔ گدار، ژان ـ لوک (۱۹۳۰) را بدون برجای‌گذاشتن تغییرمسیر به گدار، ژان ـ لوک منتقل کرد

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۴۵
(بدون تفاوت)

Mohammadi3 در ‏۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۴۳

2025-07-08T09:43:58Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۴۳
خط ۳۷:		خط ۳۷:
	</ref> سینمای فرانسه و محبوب‌ترین فیلمساز فرانسوی نزد منتقدان سینمایی و همچنین روشنفکران بود. او را تأثیرگذارترین فیلمساز فرانسویِ دوران پس از [[جنگ جهانی دوم]] می‌دانند که با شیوۀ خود در روایت، تدوین، صداگذاری و فیلمبرداری، فرم فیلم متحرک را متحول‌ کرد. با فیلم ''از نفس افتاده''<ref>''A bout de souffle/Breathless''</ref> (۱۹۵۹) به‌شهرت رسید. داستان‌گویی این فیلم، که ماجرایش ملهم از فیلم‌های گانگستری<ref> gangster movies</ref> امریکایی است، نگاه سنت‌شکنانۀ او را به سینمای روایتیِ مرسوم و درهم‌ریختن قواعد آن به‌خوبی نشان می‌دهد. گدار که در دهۀ ۱۹۵۰ جزو منتقدان مجلۀ سینمایی ''کایه دو سینما''<ref> Cahiers du Cinema </ref> بود، در آثارش به کشف قواعد سینمایی و بررسی‌ای تلویحی از شمایل‌نگاری<ref>iconography </ref> دوران خود می‌پردازد، و در فیلم‌هایش که اغلب آثاری تجربی‌اند از هنرهایی دیگر همچون نقاشی، موسیقی، ادبیات، و حتی خودِ سینما بهره می‌گیرد. گدار نگارش فیلمنامۀ تمام آثارش را خود انجام داده بود. وی طی دوران فعالیت سینمایی‌اش موفق شد جوایز معتبری کسب کند که دو خرس نقره‌ای و یک خرس طلای جشنواره فیلم برلین، شیر طلا، جایزۀ هیأت داوران و شیر طلای افتخاری جشنوارۀ فیلم ونیز و همچنین [[جایزه اسکار\|جایزۀ اسکار]] افتخاری از مهم‌ترین آنها هستند. از گدار طی حدود 60 سال فعالیت حرفه‌ای در سینما، بیش از یکصد فیلم بر جای مانده است.		</ref> سینمای فرانسه و محبوب‌ترین فیلمساز فرانسوی نزد منتقدان سینمایی و همچنین روشنفکران بود. او را تأثیرگذارترین فیلمساز فرانسویِ دوران پس از [[جنگ جهانی دوم]] می‌دانند که با شیوۀ خود در روایت، تدوین، صداگذاری و فیلمبرداری، فرم فیلم متحرک را متحول‌ کرد. با فیلم ''از نفس افتاده''<ref>''A bout de souffle/Breathless''</ref> (۱۹۵۹) به‌شهرت رسید. داستان‌گویی این فیلم، که ماجرایش ملهم از فیلم‌های گانگستری<ref> gangster movies</ref> امریکایی است، نگاه سنت‌شکنانۀ او را به سینمای روایتیِ مرسوم و درهم‌ریختن قواعد آن به‌خوبی نشان می‌دهد. گدار که در دهۀ ۱۹۵۰ جزو منتقدان مجلۀ سینمایی ''کایه دو سینما''<ref> Cahiers du Cinema </ref> بود، در آثارش به کشف قواعد سینمایی و بررسی‌ای تلویحی از شمایل‌نگاری<ref>iconography </ref> دوران خود می‌پردازد، و در فیلم‌هایش که اغلب آثاری تجربی‌اند از هنرهایی دیگر همچون نقاشی، موسیقی، ادبیات، و حتی خودِ سینما بهره می‌گیرد. گدار نگارش فیلمنامۀ تمام آثارش را خود انجام داده بود. وی طی دوران فعالیت سینمایی‌اش موفق شد جوایز معتبری کسب کند که دو خرس نقره‌ای و یک خرس طلای جشنواره فیلم برلین، شیر طلا، جایزۀ هیأت داوران و شیر طلای افتخاری جشنوارۀ فیلم ونیز و همچنین [[جایزه اسکار\|جایزۀ اسکار]] افتخاری از مهم‌ترین آنها هستند. از گدار طی حدود 60 سال فعالیت حرفه‌ای در سینما، بیش از یکصد فیلم بر جای مانده است.

	در خانوادۀ سوئیسی ثروتمند و فرهیخته‌ای در پاریس زاده شد. هنگام آغاز جنگ جهانی دوم پدر و مادرش او را به سوئیس فرستادند. در پایان دهۀ ۱۹۴۰ به پاریس بازگشت و از دانشگاه [[سوربون]] مدرک مردم‌شناسی دریافت کرد. پس از این و از اوائل دهۀ 1950 (ابتدا به عنوان روزنامه‌نویس و بعد فیلمساز) در شمایل آوانگاردترین و در عین حال عاصی‌ترین چهرۀ هنری فرانسه به سینما روی آورد و به گروهی از دوستان همفکر جوان خود چون [[کلود ~~شابرول~~\|کلود ~~شابرو~~]]~~<nowiki/>ل،~~ [[فرانسوا تروفو]]، [[اریک رومر]] و ژاک ریوت<ref>Jacques Rivett</ref> پیوست که موج نوی سینمای فرانسه را راه انداختند. گدار به مثابه هنرمندی چپگرا طی تمام دوره‌های فعالیت حرفه‌ای (جز در کهولت و سال‌های پایانی عمرش) شمایل تمام‌قد روشنفکری بود که مدام در برابر تباهی موجود با هنرش و بیرون از ابزار هنر مبارزه کرد. دو همسرش آنا کارینا<ref>Anna Karina</ref> (از ۱۹۶۱ تا ۱۹۶۷) و آن ویازمسکی<ref>Anne Wiazemsky</ref> (از ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۹) هردو بازیگر و شاخص‌ترین بازیگران زن فیلم‌های او بودند.		در خانوادۀ سوئیسی ثروتمند و فرهیخته‌ای در پاریس زاده شد. هنگام آغاز جنگ جهانی دوم پدر و مادرش او را به سوئیس فرستادند. در پایان دهۀ ۱۹۴۰ به پاریس بازگشت و از دانشگاه [[سوربون]] مدرک مردم‌شناسی دریافت کرد. پس از این و از اوائل دهۀ 1950 (ابتدا به عنوان روزنامه‌نویس و بعد فیلمساز) در شمایل آوانگاردترین و در عین حال عاصی‌ترین چهرۀ هنری فرانسه به سینما روی آورد و به گروهی از دوستان همفکر جوان خود چون [[شابرول، کلود (۱۹۳۰)\|کلود شابرول]]، [[تروفو، فرانسوا (۱۹۳۲ـ۱۹۸۴)\|فرانسوا تروفو]]، [[رومر، اریک (۱۹۲۰ـ ۲۰۱۰)\|اریک رومر]] و ژاک ریوت<ref>Jacques Rivett</ref> پیوست که موج نوی سینمای فرانسه را راه انداختند. گدار به مثابه هنرمندی چپگرا طی تمام دوره‌های فعالیت حرفه‌ای (جز در کهولت و سال‌های پایانی عمرش) شمایل تمام‌قد روشنفکری بود که مدام در برابر تباهی موجود با هنرش و بیرون از ابزار هنر مبارزه کرد. دو همسرش آنا کارینا<ref>Anna Karina</ref> (از ۱۹۶۱ تا ۱۹۶۷) و آن ویازمسکی<ref>Anne Wiazemsky</ref> (از ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۹) هردو بازیگر و شاخص‌ترین بازیگران زن فیلم‌های او بودند.

	گدار در خانه‌اش در رولِ<ref>Rolle</ref> سوییس، با خودکشی کمکی، به زندگی‌اش پایان داد.		گدار در خانه‌اش در رولِ<ref>Rolle</ref> سوییس، با خودکشی کمکی، به زندگی‌اش پایان داد.
خط ۸۵:		خط ۸۵:
	* ۲۰۱۴ ''خداحافظی با زبان''		* ۲۰۱۴ ''خداحافظی با زبان''
	* ۲۰۱۸ ''کتاب تصویر''		* ۲۰۱۸ ''کتاب تصویر''



	----		----

Reza rouzbahani در ‏۱۴ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۶:۴۲

2022-09-14T06:42:45Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۶:۴۲
خط ۳۹:		خط ۳۹:
	در خانوادۀ سوئیسی ثروتمند و فرهیخته‌ای در پاریس زاده شد. هنگام آغاز جنگ جهانی دوم پدر و مادرش او را به سوئیس فرستادند. در پایان دهۀ ۱۹۴۰ به پاریس بازگشت و از دانشگاه [[سوربون]] مدرک مردم‌شناسی دریافت کرد. پس از این و از اوائل دهۀ 1950 (ابتدا به عنوان روزنامه‌نویس و بعد فیلمساز) در شمایل آوانگاردترین و در عین حال عاصی‌ترین چهرۀ هنری فرانسه به سینما روی آورد و به گروهی از دوستان همفکر جوان خود چون [[کلود شابرول\|کلود شابرو]]<nowiki/>ل، [[فرانسوا تروفو]]، [[اریک رومر]] و ژاک ریوت<ref>Jacques Rivett</ref> پیوست که موج نوی سینمای فرانسه را راه انداختند. گدار به مثابه هنرمندی چپگرا طی تمام دوره‌های فعالیت حرفه‌ای (جز در کهولت و سال‌های پایانی عمرش) شمایل تمام‌قد روشنفکری بود که مدام در برابر تباهی موجود با هنرش و بیرون از ابزار هنر مبارزه کرد. دو همسرش آنا کارینا<ref>Anna Karina</ref> (از ۱۹۶۱ تا ۱۹۶۷) و آن ویازمسکی<ref>Anne Wiazemsky</ref> (از ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۹) هردو بازیگر و شاخص‌ترین بازیگران زن فیلم‌های او بودند.		در خانوادۀ سوئیسی ثروتمند و فرهیخته‌ای در پاریس زاده شد. هنگام آغاز جنگ جهانی دوم پدر و مادرش او را به سوئیس فرستادند. در پایان دهۀ ۱۹۴۰ به پاریس بازگشت و از دانشگاه [[سوربون]] مدرک مردم‌شناسی دریافت کرد. پس از این و از اوائل دهۀ 1950 (ابتدا به عنوان روزنامه‌نویس و بعد فیلمساز) در شمایل آوانگاردترین و در عین حال عاصی‌ترین چهرۀ هنری فرانسه به سینما روی آورد و به گروهی از دوستان همفکر جوان خود چون [[کلود شابرول\|کلود شابرو]]<nowiki/>ل، [[فرانسوا تروفو]]، [[اریک رومر]] و ژاک ریوت<ref>Jacques Rivett</ref> پیوست که موج نوی سینمای فرانسه را راه انداختند. گدار به مثابه هنرمندی چپگرا طی تمام دوره‌های فعالیت حرفه‌ای (جز در کهولت و سال‌های پایانی عمرش) شمایل تمام‌قد روشنفکری بود که مدام در برابر تباهی موجود با هنرش و بیرون از ابزار هنر مبارزه کرد. دو همسرش آنا کارینا<ref>Anna Karina</ref> (از ۱۹۶۱ تا ۱۹۶۷) و آن ویازمسکی<ref>Anne Wiazemsky</ref> (از ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۹) هردو بازیگر و شاخص‌ترین بازیگران زن فیلم‌های او بودند.

	گدار در خانه‌اش در رولِ<ref>Rolle</ref> سوییس، با خودکشی ~~کمکی~~ به زندگی‌اش پایان داد.		گدار در خانه‌اش در رولِ<ref>Rolle</ref> سوییس، با خودکشی کمکی، به زندگی‌اش پایان داد.

Reza rouzbahani در ‏۱۴ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۶:۴۲

2022-09-14T06:42:27Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۶:۴۲
خط ۳۱:		خط ۳۱:
	<br />		<br />
	[[پرونده:36038900-2.jpg\|بندانگشتی\|ژان - لوک گدار]]		[[پرونده:36038900-2.jpg\|بندانگشتی\|ژان - لوک گدار]]
	ژان ـ لوک گدار (پاریس 3 دسامبر ۱۹۳۰- 13 سپتامبر 2022م) (Jean-Luc Godard)		ژان ـ لوک گدار (پاریس 3 دسامبر ۱۹۳۰- سوییس 13 سپتامبر 2022م) (Jean-Luc Godard)

Reza rouzbahani در ‏۱۴ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۶:۰۶

2022-09-14T06:06:39Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۶:۰۶
خط ۲۹:		خط ۲۹:
	}}		}}
	[[پرونده:36038900- 3.jpg\|جایگزین=ژان لوک گدار\|بندانگشتی\|ژان لوک گدار]]		[[پرونده:36038900- 3.jpg\|جایگزین=ژان لوک گدار\|بندانگشتی\|ژان لوک گدار]]
	~~ژان ـ لوک گدار (پاریس 3 دسامبر ۱۹۳۰- 13 سپتامبر 2022م) (Jean-Luc Godard)~~<br />		<br />
	[[پرونده:36038900-2.jpg\|بندانگشتی\|ژان - لوک گدار]]		[[پرونده:36038900-2.jpg\|بندانگشتی\|ژان - لوک گدار]]
			ژان ـ لوک گدار (پاریس 3 دسامبر ۱۹۳۰- 13 سپتامبر 2022م) (Jean-Luc Godard)


	کارگردان، فیلمنامه‌نویس، منتقد و نظریه‌پرداز فرانسوی سینما. فیلمساز سیاسی و نئومدرن، از رهبران موج نو<ref>Nouvelle Vague		کارگردان، فیلمنامه‌نویس، منتقد و نظریه‌پرداز فرانسوی سینما. فیلمساز سیاسی و نئومدرن، از رهبران موج نو<ref>Nouvelle Vague
	</ref> سینمای فرانسه و محبوب‌ترین فیلمساز فرانسوی نزد منتقدان سینمایی و همچنین روشنفکران بود. او را تأثیرگذارترین فیلمساز فرانسویِ دوران پس از [[جنگ جهانی دوم]] می‌دانند که با شیوۀ خود در روایت، تدوین، صداگذاری و فیلمبرداری، فرم فیلم متحرک را متحول‌ کرد. با فیلم ''از نفس افتاده''<ref>''A bout de souffle/Breathless''</ref> (۱۹۵۹) به‌شهرت رسید. داستان‌گویی این فیلم، که ماجرایش ملهم از فیلم‌های گانگستری<ref> gangster movies</ref> امریکایی است، نگاه سنت‌شکنانۀ او را به سینمای روایتیِ مرسوم و درهم‌ریختن قواعد آن به‌خوبی نشان می‌دهد. گدار که در دهۀ ۱۹۵۰ جزو منتقدان مجلۀ سینمایی ''کایه دو سینما''<ref> Cahiers du Cinema </ref> بود، در آثارش به کشف قواعد سینمایی و بررسی‌ای تلویحی از شمایل‌نگاری<ref>iconography </ref> دوران خود می‌پردازد، و در فیلم‌هایش که اغلب آثاری تجربی‌اند از هنرهایی دیگر همچون نقاشی، موسیقی، ادبیات، و حتی خودِ سینما بهره می‌گیرد. گدار نگارش فیلمنامۀ تمام آثارش را خود انجام داده بود. وی طی دوران فعالیت سینمایی‌اش موفق شد جوایز معتبری کسب کند که دو خرس نقره‌ای و یک خرس طلای جشنواره فیلم برلین، شیر طلا، جایزۀ هیأت داوران و شیر طلای افتخاری جشنوارۀ فیلم ونیز و همچنین [[جایزه اسکار\|جایزۀ اسکار]] افتخاری از مهم‌ترین آنها هستند. از گدار طی حدود 60 سال فعالیت حرفه‌ای در سینما، بیش از یکصد فیلم بر جای مانده است.		</ref> سینمای فرانسه و محبوب‌ترین فیلمساز فرانسوی نزد منتقدان سینمایی و همچنین روشنفکران بود. او را تأثیرگذارترین فیلمساز فرانسویِ دوران پس از [[جنگ جهانی دوم]] می‌دانند که با شیوۀ خود در روایت، تدوین، صداگذاری و فیلمبرداری، فرم فیلم متحرک را متحول‌ کرد. با فیلم ''از نفس افتاده''<ref>''A bout de souffle/Breathless''</ref> (۱۹۵۹) به‌شهرت رسید. داستان‌گویی این فیلم، که ماجرایش ملهم از فیلم‌های گانگستری<ref> gangster movies</ref> امریکایی است، نگاه سنت‌شکنانۀ او را به سینمای روایتیِ مرسوم و درهم‌ریختن قواعد آن به‌خوبی نشان می‌دهد. گدار که در دهۀ ۱۹۵۰ جزو منتقدان مجلۀ سینمایی ''کایه دو سینما''<ref> Cahiers du Cinema </ref> بود، در آثارش به کشف قواعد سینمایی و بررسی‌ای تلویحی از شمایل‌نگاری<ref>iconography </ref> دوران خود می‌پردازد، و در فیلم‌هایش که اغلب آثاری تجربی‌اند از هنرهایی دیگر همچون نقاشی، موسیقی، ادبیات، و حتی خودِ سینما بهره می‌گیرد. گدار نگارش فیلمنامۀ تمام آثارش را خود انجام داده بود. وی طی دوران فعالیت سینمایی‌اش موفق شد جوایز معتبری کسب کند که دو خرس نقره‌ای و یک خرس طلای جشنواره فیلم برلین، شیر طلا، جایزۀ هیأت داوران و شیر طلای افتخاری جشنوارۀ فیلم ونیز و همچنین [[جایزه اسکار\|جایزۀ اسکار]] افتخاری از مهم‌ترین آنها هستند. از گدار طی حدود 60 سال فعالیت حرفه‌ای در سینما، بیش از یکصد فیلم بر جای مانده است.

Reza rouzbahani در ‏۱۴ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۶:۰۵

2022-09-14T06:05:54Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۶:۰۵
خط ۲۷:		خط ۲۷:
	\|پست تخصصی =		\|پست تخصصی =
	\|باشگاه =		\|باشگاه =
	}} ژان ـ لوک گدار (پاریس 3 دسامبر ۱۹۳۰- 13 سپتامبر 2022م) (Jean-Luc Godard)<br />		}}
			[[پرونده:36038900- 3.jpg\|جایگزین=ژان لوک گدار\|بندانگشتی\|ژان لوک گدار]]
			ژان ـ لوک گدار (پاریس 3 دسامبر ۱۹۳۰- 13 سپتامبر 2022م) (Jean-Luc Godard)<br />
	[[پرونده:36038900-2.jpg\|بندانگشتی\|ژان - لوک گدار]]		[[پرونده:36038900-2.jpg\|بندانگشتی\|ژان - لوک گدار]]
	~~کارگردان~~ فرانسوی سینما. فیلمساز سیاسی و نئومدرن، و از رهبران موج نو<ref>Nouvelle Vague		کارگردان، فیلمنامه‌نویس، منتقد و نظریه‌پرداز فرانسوی سینما. فیلمساز سیاسی و نئومدرن، از رهبران موج نو<ref>Nouvelle Vague
	</ref> سینمای فرانسه. او را تأثیرگذارترین فیلمساز فرانسویِ دوران پس از [[جنگ جهانی دوم]] می‌دانند که با شیوۀ خود در روایت، تدوین، صداگذاری و فیلمبرداری، فرم فیلم متحرک را متحول‌ کرد. با فیلم ''از نفس افتاده''<ref>''A bout de souffle/Breathless''</ref> (۱۹۵۹) به‌شهرت رسید. داستان‌گویی این فیلم، که ماجرایش ملهم از فیلم‌های گانگستری<ref> gangster movies</ref> امریکایی است، نگاه سنت‌شکنانۀ او را به سینمای روایتیِ مرسوم و درهم‌ریختن قواعد آن به‌خوبی نشان می‌دهد. گدار که در دهۀ ۱۹۵۰ جزو منتقدان مجلۀ سینمایی ''کایه دو سینما''<ref> Cahiers du Cinema </ref> بود، در آثارش به کشف قواعد سینمایی و بررسی‌ای تلویحی از شمایل‌نگاری<ref>iconography </ref> دوران خود می‌پردازد، و در فیلم‌هایش که اغلب آثاری تجربی‌اند از هنرهایی دیگر همچون نقاشی، موسیقی، ادبیات، و حتی خودِ سینما بهره می‌گیرد. گدار نگارش فیلمنامۀ تمام آثارش را خود انجام داده بود. وی طی دوران فعالیت سینمایی‌اش موفق شد جوایز معتبری کسب کند که دو خرس نقره‌ای و یک خرس طلای جشنواره فیلم برلین، شیر طلا، جایزۀ هیأت داوران و شیر طلای افتخاری جشنوارۀ فیلم ونیز و همچنین جایزه اسکار افتخاری از مهم‌ترین آنها هستند. از گدار طی حدود 60 سال فعالیت حرفه‌ای در سینما، بیش از یکصد فیلم بر جای مانده است.		</ref> سینمای فرانسه و محبوب‌ترین فیلمساز فرانسوی نزد منتقدان سینمایی و همچنین روشنفکران بود. او را تأثیرگذارترین فیلمساز فرانسویِ دوران پس از [[جنگ جهانی دوم]] می‌دانند که با شیوۀ خود در روایت، تدوین، صداگذاری و فیلمبرداری، فرم فیلم متحرک را متحول‌ کرد. با فیلم ''از نفس افتاده''<ref>''A bout de souffle/Breathless''</ref> (۱۹۵۹) به‌شهرت رسید. داستان‌گویی این فیلم، که ماجرایش ملهم از فیلم‌های گانگستری<ref> gangster movies</ref> امریکایی است، نگاه سنت‌شکنانۀ او را به سینمای روایتیِ مرسوم و درهم‌ریختن قواعد آن به‌خوبی نشان می‌دهد. گدار که در دهۀ ۱۹۵۰ جزو منتقدان مجلۀ سینمایی ''کایه دو سینما''<ref> Cahiers du Cinema </ref> بود، در آثارش به کشف قواعد سینمایی و بررسی‌ای تلویحی از شمایل‌نگاری<ref>iconography </ref> دوران خود می‌پردازد، و در فیلم‌هایش که اغلب آثاری تجربی‌اند از هنرهایی دیگر همچون نقاشی، موسیقی، ادبیات، و حتی خودِ سینما بهره می‌گیرد. گدار نگارش فیلمنامۀ تمام آثارش را خود انجام داده بود. وی طی دوران فعالیت سینمایی‌اش موفق شد جوایز معتبری کسب کند که دو خرس نقره‌ای و یک خرس طلای جشنواره فیلم برلین، شیر طلا، جایزۀ هیأت داوران و شیر طلای افتخاری جشنوارۀ فیلم ونیز و همچنین [[جایزه اسکار\|جایزۀ اسکار]] افتخاری از مهم‌ترین آنها هستند. از گدار طی حدود 60 سال فعالیت حرفه‌ای در سینما، بیش از یکصد فیلم بر جای مانده است.

	در خانوادۀ سوئیسی ثروتمند و فرهیخته‌ای در پاریس زاده شد. هنگام آغاز جنگ دوم ~~جهانی~~ پدر و مادرش او را به سوئیس فرستادند. در پایان دهۀ ۱۹۴۰ به پاریس بازگشت و از دانشگاه [[سوربون~~\|سوربن~~]] مدرک مردم‌شناسی دریافت کرد. به سینما روی آورد و به گروهی از دوستان همفکر جوان خود چون [[کلود شابرول\|کلود شابرو]]<nowiki/>ل، [[فرانسوا تروفو]]، [[اریک رومر]] و ژاک ریوت<ref>Jacques Rivett</ref> پیوست که موج نوی سینمای فرانسه را راه انداختند. دو همسرش آنا کارینا<ref>Anna Karina</ref> (از ۱۹۶۱ تا ۱۹۶۷) و آن ویازمسکی<ref>Anne Wiazemsky</ref> (از ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۹) هردو بازیگر و شاخص‌ترین بازیگران زن فیلم‌های او بودند.		در خانوادۀ سوئیسی ثروتمند و فرهیخته‌ای در پاریس زاده شد. هنگام آغاز جنگ جهانی دوم پدر و مادرش او را به سوئیس فرستادند. در پایان دهۀ ۱۹۴۰ به پاریس بازگشت و از دانشگاه [[سوربون]] مدرک مردم‌شناسی دریافت کرد. پس از این و از اوائل دهۀ 1950 (ابتدا به عنوان روزنامه‌نویس و بعد فیلمساز) در شمایل آوانگاردترین و در عین حال عاصی‌ترین چهرۀ هنری فرانسه به سینما روی آورد و به گروهی از دوستان همفکر جوان خود چون [[کلود شابرول\|کلود شابرو]]<nowiki/>ل، [[فرانسوا تروفو]]، [[اریک رومر]] و ژاک ریوت<ref>Jacques Rivett</ref> پیوست که موج نوی سینمای فرانسه را راه انداختند. گدار به مثابه هنرمندی چپگرا طی تمام دوره‌های فعالیت حرفه‌ای (جز در کهولت و سال‌های پایانی عمرش) شمایل تمام‌قد روشنفکری بود که مدام در برابر تباهی موجود با هنرش و بیرون از ابزار هنر مبارزه کرد. دو همسرش آنا کارینا<ref>Anna Karina</ref> (از ۱۹۶۱ تا ۱۹۶۷) و آن ویازمسکی<ref>Anne Wiazemsky</ref> (از ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۹) هردو بازیگر و شاخص‌ترین بازیگران زن فیلم‌های او بودند.

	گدار در خانه‌اش در رولِ<ref>Rolle</ref> سوییس، با خودکشی کمکی به زندگی‌اش پایان داد.		گدار در خانه‌اش در رولِ<ref>Rolle</ref> سوییس، با خودکشی کمکی به زندگی‌اش پایان داد.

Reza rouzbahani در ‏۱۴ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۵:۳۹

2022-09-14T05:39:08Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۵:۳۹
خط ۸:		خط ۸:
	\|لقب=		\|لقب=
	\|زادروز=پاریس 3 دسامبر ۱۹۳۰م		\|زادروز=پاریس 3 دسامبر ۱۹۳۰م
	\|تاریخ مرگ=13 سپتامبر 2022م		\|تاریخ مرگ=سوییس 13 سپتامبر 2022م
	\|دوره زندگی=		\|دوره زندگی=
	\|ملیت=فرانسوی		\|ملیت=فرانسوی
خط ۱۹:		خط ۱۹:
	\|سمت =از رهبران موج نو سینمای فرانسه		\|سمت =از رهبران موج نو سینمای فرانسه
	\|جوایز و افتخارات =دو خرس نقره‌ای و یک خرس طلای جشنواره فیلم برلین؛ شیر طلا، جایزۀ هیأت داوران و شیر طلای افتخاری جشنوارۀ فیلم ونیز ؛ جایزه اسکار افتخاری		\|جوایز و افتخارات =دو خرس نقره‌ای و یک خرس طلای جشنواره فیلم برلین؛ شیر طلا، جایزۀ هیأت داوران و شیر طلای افتخاری جشنوارۀ فیلم ونیز ؛ جایزه اسکار افتخاری
	\|آثار =از نفس افتاده (۱۹۵۹)، موج نو (۱۹۹۰)~~؛ ریشه های~~ قرن بیست و یکم (۲۰۰۰)		\|آثار =از نفس افتاده (۱۹۵۹)، موج نو (۱۹۹۰)؛ ریشه‌های قرن بیست و یکم (۲۰۰۰)
	\|خویشاوندان سرشناس =آنا کارینا (همسر)؛ آن ویازمسکی (همسر)		\|خویشاوندان سرشناس =آنا کارینا (همسر)؛ آن ویازمسکی (همسر)
	\|گروه مقاله =سینما		\|گروه مقاله =سینما
خط ۳۳:		خط ۳۳:

	در خانوادۀ سوئیسی ثروتمند و فرهیخته‌ای در پاریس زاده شد. هنگام آغاز جنگ دوم جهانی پدر و مادرش او را به سوئیس فرستادند. در پایان دهۀ ۱۹۴۰ به پاریس بازگشت و از دانشگاه [[سوربون\|سوربن]] مدرک مردم‌شناسی دریافت کرد. به سینما روی آورد و به گروهی از دوستان همفکر جوان خود چون [[کلود شابرول\|کلود شابرو]]<nowiki/>ل، [[فرانسوا تروفو]]، [[اریک رومر]] و ژاک ریوت<ref>Jacques Rivett</ref> پیوست که موج نوی سینمای فرانسه را راه انداختند. دو همسرش آنا کارینا<ref>Anna Karina</ref> (از ۱۹۶۱ تا ۱۹۶۷) و آن ویازمسکی<ref>Anne Wiazemsky</ref> (از ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۹) هردو بازیگر و شاخص‌ترین بازیگران زن فیلم‌های او بودند.		در خانوادۀ سوئیسی ثروتمند و فرهیخته‌ای در پاریس زاده شد. هنگام آغاز جنگ دوم جهانی پدر و مادرش او را به سوئیس فرستادند. در پایان دهۀ ۱۹۴۰ به پاریس بازگشت و از دانشگاه [[سوربون\|سوربن]] مدرک مردم‌شناسی دریافت کرد. به سینما روی آورد و به گروهی از دوستان همفکر جوان خود چون [[کلود شابرول\|کلود شابرو]]<nowiki/>ل، [[فرانسوا تروفو]]، [[اریک رومر]] و ژاک ریوت<ref>Jacques Rivett</ref> پیوست که موج نوی سینمای فرانسه را راه انداختند. دو همسرش آنا کارینا<ref>Anna Karina</ref> (از ۱۹۶۱ تا ۱۹۶۷) و آن ویازمسکی<ref>Anne Wiazemsky</ref> (از ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۹) هردو بازیگر و شاخص‌ترین بازیگران زن فیلم‌های او بودند.

			گدار در خانه‌اش در رولِ<ref>Rolle</ref> سوییس، با خودکشی کمکی به زندگی‌اش پایان داد.

Reza rouzbahani در ‏۱۳ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۴:۱۴

2022-09-13T14:14:45Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۴:۱۴
خط ۷:		خط ۷:
	\|نام مستعار=		\|نام مستعار=
	\|لقب=		\|لقب=
	\|زادروز=۱۹۳۰م		\|زادروز=پاریس 3 دسامبر ۱۹۳۰م
	\|تاریخ مرگ=		\|تاریخ مرگ=13 سپتامبر 2022م
	\|دوره زندگی=		\|دوره زندگی=
	\|ملیت=فرانسوی		\|ملیت=فرانسوی
	\|محل زندگی=		\|محل زندگی=
	\|تحصیلات و محل تحصیل=		\|تحصیلات و محل تحصیل=مردم‌شناسی- دانشگاه سوربون
	\| شغل و تخصص اصلی =کارگردان سینما		\| شغل و تخصص اصلی =کارگردان و فیلمنامه‌نویس سینما
	\|شغل و تخصص های دیگر=		\|شغل و تخصص های دیگر=
	\|سبک =موج نو		\|سبک =موج نو
	\|مکتب =		\|مکتب =
	\|سمت =از رهبران موج نو سینمای فرانسه		\|سمت =از رهبران موج نو سینمای فرانسه
	\|جوایز و افتخارات =		\|جوایز و افتخارات =دو خرس نقره‌ای و یک خرس طلای جشنواره فیلم برلین؛ شیر طلا، جایزۀ هیأت داوران و شیر طلای افتخاری جشنوارۀ فیلم ونیز ؛ جایزه اسکار افتخاری
	\|آثار =از نفس افتاده (۱۹۵۹)، موج نو (۱۹۹۰)؛ ریشه های قرن بیست و یکم (۲۰۰۰)		\|آثار =از نفس افتاده (۱۹۵۹)، موج نو (۱۹۹۰)؛ ریشه های قرن بیست و یکم (۲۰۰۰)
	\|خویشاوندان سرشناس =		\|خویشاوندان سرشناس =آنا کارینا (همسر)؛ آن ویازمسکی (همسر)
	\|گروه مقاله =سینما		\|گروه مقاله =سینما
	\|دوره =		\|دوره =
خط ۳۰:		خط ۳۰:
	[[پرونده:36038900-2.jpg\|بندانگشتی\|ژان - لوک گدار]]		[[پرونده:36038900-2.jpg\|بندانگشتی\|ژان - لوک گدار]]
	کارگردان فرانسوی سینما. فیلمساز سیاسی و نئومدرن، و از رهبران موج نو<ref>Nouvelle Vague		کارگردان فرانسوی سینما. فیلمساز سیاسی و نئومدرن، و از رهبران موج نو<ref>Nouvelle Vague
	</ref> سینمای فرانسه. او را تأثیرگذارترین فیلمساز فرانسویِ دوران پس از [[جنگ جهانی دوم]] می‌دانند که با شیوۀ خود در روایت، تدوین، صداگذاری و فیلمبرداری، فرم فیلم متحرک را متحول‌ کرد. با فیلم ''از نفس افتاده''<ref>''A bout de souffle/Breathless''</ref> (۱۹۵۹) به‌شهرت رسید. داستان‌گویی این فیلم، که ماجرایش ملهم از فیلم‌های گانگستری<ref> gangster movies</ref> امریکایی است، نگاه سنت‌شکنانۀ او را به سینمای روایتیِ مرسوم و درهم‌ریختن قواعد آن به‌خوبی نشان می‌دهد. گدار که در دهۀ ۱۹۵۰ جزو منتقدان مجلۀ سینمایی ''کایه دو سینما''<ref> Cahiers du Cinema </ref> بود، در آثارش به کشف قواعد سینمایی و بررسی‌ای تلویحی از شمایل‌نگاری<ref>iconography </ref> دوران خود می‌پردازد، و در فیلم‌هایش که اغلب آثاری تجربی‌اند از هنرهایی دیگر همچون نقاشی، موسیقی، ادبیات، و حتی خودِ سینما بهره می‌گیرد. گدار نگارش فیلمنامۀ تمام آثارش را خود انجام داده بود. وی طی دوران فعالیت سینمایی‌اش موفق شد جوایز معتبری کسب کند که دو خرس نقره‌ای و یک خرس طلای جشنواره فیلم برلین، شیر طلا، جایزۀ هیأت داوران و شیر طلای افتخاری جشنوارۀ فیلم ونیز از مهم‌ترین آنها هستند. از گدار طی حدود 60 سال فعالیت حرفه‌ای در سینما، بیش از یکصد فیلم بر جای مانده است.		</ref> سینمای فرانسه. او را تأثیرگذارترین فیلمساز فرانسویِ دوران پس از [[جنگ جهانی دوم]] می‌دانند که با شیوۀ خود در روایت، تدوین، صداگذاری و فیلمبرداری، فرم فیلم متحرک را متحول‌ کرد. با فیلم ''از نفس افتاده''<ref>''A bout de souffle/Breathless''</ref> (۱۹۵۹) به‌شهرت رسید. داستان‌گویی این فیلم، که ماجرایش ملهم از فیلم‌های گانگستری<ref> gangster movies</ref> امریکایی است، نگاه سنت‌شکنانۀ او را به سینمای روایتیِ مرسوم و درهم‌ریختن قواعد آن به‌خوبی نشان می‌دهد. گدار که در دهۀ ۱۹۵۰ جزو منتقدان مجلۀ سینمایی ''کایه دو سینما''<ref> Cahiers du Cinema </ref> بود، در آثارش به کشف قواعد سینمایی و بررسی‌ای تلویحی از شمایل‌نگاری<ref>iconography </ref> دوران خود می‌پردازد، و در فیلم‌هایش که اغلب آثاری تجربی‌اند از هنرهایی دیگر همچون نقاشی، موسیقی، ادبیات، و حتی خودِ سینما بهره می‌گیرد. گدار نگارش فیلمنامۀ تمام آثارش را خود انجام داده بود. وی طی دوران فعالیت سینمایی‌اش موفق شد جوایز معتبری کسب کند که دو خرس نقره‌ای و یک خرس طلای جشنواره فیلم برلین، شیر طلا، جایزۀ هیأت داوران و شیر طلای افتخاری جشنوارۀ فیلم ونیز و همچنین جایزه اسکار افتخاری از مهم‌ترین آنها هستند. از گدار طی حدود 60 سال فعالیت حرفه‌ای در سینما، بیش از یکصد فیلم بر جای مانده است.

	در خانوادۀ سوئیسی ثروتمند و فرهیخته‌ای در پاریس زاده شد. هنگام آغاز جنگ دوم جهانی پدر و مادرش او را به سوئیس فرستادند. در پایان دهۀ ۱۹۴۰ به پاریس بازگشت و از دانشگاه [[سوربون\|سوربن]] مدرک مردم‌شناسی دریافت کرد. به سینما روی آورد و به گروهی از دوستان همفکر جوان خود چون [[کلود شابرول\|کلود شابرو]]<nowiki/>ل، [[فرانسوا تروفو]]، [[اریک رومر]] و ژاک ریوت<ref>Jacques Rivett</ref> پیوست که موج نوی سینمای فرانسه را راه انداختند.		در خانوادۀ سوئیسی ثروتمند و فرهیخته‌ای در پاریس زاده شد. هنگام آغاز جنگ دوم جهانی پدر و مادرش او را به سوئیس فرستادند. در پایان دهۀ ۱۹۴۰ به پاریس بازگشت و از دانشگاه [[سوربون\|سوربن]] مدرک مردم‌شناسی دریافت کرد. به سینما روی آورد و به گروهی از دوستان همفکر جوان خود چون [[کلود شابرول\|کلود شابرو]]<nowiki/>ل، [[فرانسوا تروفو]]، [[اریک رومر]] و ژاک ریوت<ref>Jacques Rivett</ref> پیوست که موج نوی سینمای فرانسه را راه انداختند. دو همسرش آنا کارینا<ref>Anna Karina</ref> (از ۱۹۶۱ تا ۱۹۶۷) و آن ویازمسکی<ref>Anne Wiazemsky</ref> (از ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۹) هردو بازیگر و شاخص‌ترین بازیگران زن فیلم‌های او بودند.


خط ۶۱:		خط ۶۱:
	* ۱۹۷۵ ''شماره دو''		* ۱۹۷۵ ''شماره دو''
	* ۱۹۷۶ ''اینجا و جایی دیگر''		* ۱۹۷۶ ''اینجا و جایی دیگر''
	* ۱۹۷۶ ''How is it going''
	* ۱۹۸۰ ''هر کسی برای خودش''		* ۱۹۸۰ ''هر کسی برای خودش''
	* ۱۹۸۲ ''شور''		* ۱۹۸۲ ''شور''