بردونی، عبدالله صالح: تفاوت بین نسخه‌ها

از ویکیجو | دانشنامه آزاد پارسی
پرش به ناوبری پرش به جستجو
(صفحه‌ای تازه حاوی «البردونی، عبدالله صالح (بردون 1928- 1999)  Abdallah Albaradooni شاعر پرآوازه یمنی. البردون...» ایجاد کرد)
(بدون تفاوت)

نسخهٔ ‏۱۲ اکتبر ۲۰۱۹، ساعت ۱۲:۰۳

البردونی، عبدالله صالح (بردون 1928- 1999)  Abdallah Albaradooni

شاعر پرآوازه یمنی. البردونی، از برجسته‌ترین شاعران معاصر عرب و نقطه اتصال مدرنیته عربی و شعر عربی قدیم است. در پنج شش سالگی به علت بیماری بینایی اش را از دست داد. در مکتب خانه روستا آموزش را آغاز کرد و در هشت یا نه سالگی به شهر ذمار رفت و در آنجا قرائت و تجوید قرآن را آموخت و موافق به حفظ آن شد. سپس وارد مدرسه شمسیه شد و در آن افزون بر قرائت قرآن به روایت نافع و حفص، نحو و فقه و کلام آموخت. از 12 سالگی به سرودن شعر روی آورد. نخستین شعر تاریخ دار وی که در سال 1947 سروده شده است، «اعتراف بی توبه» نام دارد. شعرهای وی در این دوره صبغه هجو دارد. وی ده سال در ذمار به سر برد که پایان آن، نخستین تجربه دستگیری و زندانی شدنش بود و علت آن سرودن شعری در هجو و تمسخر امام احمد بود. پس از 9 ماه زندان آزاد شد و در 1949 به صنعاء رفت که مرحله ورود به تجربه مدرنیسم را برای شعر وی رقم زد. بردونی در صنعاء ابتدا در جامع کبیر ادامه تحصیل داد ولی پس از چند ماه وارد دارالعلوم شد. گذشته از درس‌های مقرر در دارالعلوم، مطالعات در زمینه نقد ادبیات کلاسیک با روش‌های جدید که نویسندگانی چون طه حسین و عباس عقاد پی می‌گرفتند و نیز شعر معاصر عرب و آثار ترجمه‌ای را ادامه داد. پس از اخذ لیسانس از دارالعلوم در 1953 که عنوان مدرس ادبیات عربی در مدرسه علمیه پذیرفته شد. در دهه پنجاه تدریس و وکالت و برنامه سازی برای رادیو و ضبط بیشترین اشتغالات او را تشکیل می‌داد. نخستین تحولات شعری او از 1949 تا 1961 رقم خورد. شعرهای او در این دوره، زبان دردهای مردم یمن و جهان عرب و اسلام (مسأله فلسطین و استعمار و صهیونیسم) بود و کم کم آوازه‌اش به خارج از یمن رسید. دیوان «من ارض بلقیس» او در 1961 در قاهره منتشر شد. پس از انقلاب سپتامبر 1962 بردونی حضور قوی تر در عرصه سیاسی و اجتماعی ایفا کرد و شهرهایش رنگ بیانیه‌های سیاسی به خود گرفت، در جشنواره موصل عراق در سال 1971 با خواندن شعر خود ابو تمام و عربیت امروز شگفتی ساز شد و در تمام جهان عرب درخشید. همراه دوستانش اتحادیه ادیبان و نویسندگان یمن را تشکیل داد و نخستین رئیس آن شد. این نهاد در وحدت یمن نقش ویژه‌ای داشت. انتشار کتاب جدید بردونی در اوایل دهه هفتاد با عنوان سیری در شعر قدیم وجدید یمن و کتاب مسایل یمن در پایان این دهه، از اتفاقات فکری و فرهنگی این دهه بود. در دهه نود نیز دیوان «اولین شعر و آخرین شلیک» او منتشر شد. مقالات ادبی و فکری و سیاسی بردونی و انتقادات گزنده او از سیاستمداران واکنش‌های فراوان مخالفان را در پی داشت. بردونی در سی سال اخیر حیاتش برای ملت یمن به نمادی ملی و مردمی‌ترین چهره فرهنگی تبدیل شد ده‌ها اثر از وی در شعر و نقد و پژوهش از وی برجا مانده است که از آن جمله است: من ارض بلقیس، مدینه الغد، جواب العصور، الجدید و المتجدد، الثقافه و الثوره فی الیمن.