شیلر، یوهان (۱۷۵۹ـ۱۸۰۵)

از ویکیجو | دانشنامه آزاد پارسی
پرش به ناوبری پرش به جستجو
یوهان شیلر
Johann Schiller
زادروز ۱۷۵۹م
درگذشت ۱۸۰۵م
ملیت آلمانی
شغل و تخصص اصلی نمایش‌نامه‌نویس
شغل و تخصص های دیگر شاعر، مورخ
فعالیت‌های مهم استاد تاریخ دانشگاه ینا
آثار دربارۀ وقار و شأن؛ نامه‌هایی دربارۀ تعلیم زیبایی‌شناختی انسان (هردو در 1793)
گروه مقاله ادبیات غرب

شیلر، یوهان (۱۷۵۹ـ۱۸۰۵)(Schiller, Johann)

یوهان شیلر

نمایش‌نامه‌نویس، شاعر، و مورخ آلمانی. با الهام از جنبش طوفان و طغیان[۱] شعر و نمایش‌نامه می‌نوشت، از‌جمله تریلوژی نمایشی والنشتاین[۲] (۱۷۹۸ـ۱۷۹۹). شیلر آرمان‌گرا بود و غالب آثارش گویای آرزوی آزادی سیاسی و اجتناب ازمیان‌مایگی است. پس از موفقیت نمایش‌نامه‌اش با نام راهزنان[۳] (۱۷۸۱)، تراژدی‌های توطئۀ فیسکو در جنووا[۴] (نخستین نمایش‌نامه تاریخی‌اش) و نیرنگ و عشق[۵] را تکمیل کرد (۱۷۸۳). در ۱۷۸۷ نمایش‌نامۀ کمال‌یافته‌تر دون کارلوس[۶] را منتشر کرد که به شعر سپید سروده بود و در همین سال «برای شادی[۷]» را سرود که بعدها بتهوون در سمفونی نُهم خود از آن استفاده کرد. در مقام استاد تاریخ دانشگاه ینا[۸] از ۱۷۸۹، تاریخ جنگ‌های سی‌ساله[۹] را نوشت و دوستی با گوته را پس از آن که مدتی میان‌شان اختلاف افتاده بود از سر گرفت. مقالات او در باب زیبایی‌شناسی شامل قطعۀ نقد ادبی با نام دربارۀ شعر ساده و احساساتی[۱۰] (۱۷۹۵ـ۱۷۹۶) است. شیلر با نوشتن نمایش‌نامه‌های کلاسیک مانند 'والنشتاین'، ماریا استوارت[۱۱] (۱۸۰۰)، دوشیزۀ اورلئان[۱۲]۱ (۱۸۰۱)، و ویلهلم تل[۱۳] (۱۸۰۴) شاخص‌ترین نمایش‌نامه‌نویس آلمانی شد. او در مارباخ[۱۴]، نزدیک رود نکار[۱۵]، به‌دنیا آمد. در مقام جراح در هنگی در اشتوتگارت مشغول خدمت شد. اما پس از دیدار اتفاقی با گوته به شعر و نمایش‌نامه‌نویسی روی آورد. شیلر در ۱۷۸۳ به مانهایم آمد و در آن‌جا مدیر تئاتر مانهایم او را «شاعر تئاتر» خود کرد. در ۱۷۸۵ به دعوت دوستی به نام کریستیان گوتفریت کورنر[۱۶] به لایپزیگ[۱۷] رفت. در آن‌جا برای نخستین‌بار در آرامش و در مرکز توجه محفلی از دوستان خوبش بود و در سرود «برای شادی» احساسات خود را بیان کرد. رمان نیز نوشت: جنایت برای شرف ازدست رفته[۱۸] (۱۷۸۶) و رمان ناتمام روح پین[۱۹] (۱۷۸۹). تراژدی او، 'دون کارلوس'، با استقبال مواجه شد و شیلر به نوشتن آثار تاریخی دربارۀ شورش هلندی‌ها رو آورد (۱۷۸۸). در ۱۷۹۳ جنگ سی‌ساله را تمام کرد، سپس به مطالعۀ فلسفه، مخصوصاً آثار کانت رو آورد؛ و چنان‌که از آثار منثور او در باب هنر و زیبایی پیداست، به دانش فلسفی گسترده‌ای دست یافت. برخی آثار او در این زمینه عبارت‌اند از دربارۀ وقار و شأن[۲۰] و نامه‌هایی دربارۀ تعلیم زیبایی‌شناختی انسان[۲۱] (هردو در ۱۷۹۳)، و چند رساله در باب تراژدی. کتاب دربارۀ شعر ساده و احساساتی آخرین کار او در این دوره بود.

 


  1. Sturm und Drang
  2. Wallenstein
  3. Die Räuber/The Robbers
  4. Die Verschwörung des Fiesko zu Genua/Fiesco, or, the Genoese Conspiracy
  5. Kabale und Liebe/Intrigue and Love
  6. Don Carlos
  7. An die Freude/Ode to Joy
  8. Jena
  9. Geschichte des dreissigjährigen Kreiegs/History of the Thirty Year’s War
  10. Über naive und sentimentalische Dichtung/Naive and Sentimental Poetry
  11. Maria Stuart
  12. Die Jungfrau von Orleans/The Maid of Orleans
  13. Wilhelm Tell/William Tell
  14. Marbach
  15. Neckar
  16. Christian Gottfried Körner
  17. Leipzig
  18. Der Verbrecher aus verlorener Ehre/The Dishonoured Irreclaimable
  19. Der Geisterseher/The Ghost-seer
  20. Über Anmut und Würde/On Grace and Dignity
  21. Briefe über die Ästhetische Erziehung des Menschen/Letters on the Aesthetic Education of Man