عبادی، شیرین (همدان ۱۳۲۶ش)

از ویکیجو | دانشنامه آزاد پارسی
پرش به ناوبری پرش به جستجو


شیرین عِبادی
زادروز همدان 1326ش
تحصیلات و محل تحصیل مدرک فوق لیسانس از دانشگاه تهران در 1350
شغل و تخصص اصلی حقوقدان
شغل و تخصص های دیگر نویسنده
آثار کتاب حقوق کودک؛ بیداری ایران
گروه مقاله جامعه‌شناسی
جوایز و افتخارات  دریافت دکترای افتخاری از دانشگاه مریلند، کسب جایزه لژیون دو نور فرانسه، برنده جایزۀ نوبل برای صلح (2003) ، نخستین قاضی زن در ایران

عِبادی، شیرین (همدان ۱۳۲۶ش)

عِبادي، شيرين

حقوقدان و نویسنده؛ نخستین زن ایرانی و مسلمان که جایزۀ نوبل برای صلح را در ۲۰۰۳‌م دریافت کرد. او نخستین قاضی زن در ایران نیز بوده است. تحصیلات مقدماتی را در تهران گذراند. در ۱۳۴۴ وارد دانشکدۀ حقوق شد پس از اتمام تحصیلات به‌عنوان قاضی مشغول به‌کار شد. او در ۱۳۵۰، مدرک فوق لیسانس خود را از دانشگاه تهران دریافت کرد. در ۱۳۵۴ به ریاست دادگاه برگزیده شد و چهار سال در این سمت فعالیت داشت. در ۱۳۷۱ پروانه وکالت اخذ کرد و پرونده‌های ملی بسیاری را به‌عهده گرفت. او از دانشگاه مریلند به دریافت دکترای افتخاری نائل آمد. از فعالیت‌های اجتماعی اوست: همکاری با یونیسف در پروژه‌های تحقیقاتی، تأسیس انجمن حمایت از حقوق کودکان (۱۳۷۴)، تأسیس کانون مدافعان حقوق بشر (۱۳۸۰)، ناظر رسمی از سوی سازمان دیده‌بان حقوق بشر (۱۹۹۶‌م)، پیشنهاد تصویب قانون منع خشونت علیه کودکان به مجلس شورای اسلامی (۱۳۸۱). کتاب حقوق کودک وی از سوی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی به‌عنوان کتاب برگزیدۀ سال انتخاب شد. او جایزه لژیون دو نور فرانسه را به‌خاطر فعالیت‌های بشردوستانه دریافت کرده است. شیرین عبادی کتاب‌هایی دربارۀ حقوق زنان و کودکان نوشته است. او بیداری ایران را دربارۀ وضعیت ایران بعد از پیروزی انقلاب اسلامی نگاشت (۲۰۰۶‌م).