کیا، خجسته (تهران ۱۳۱۲ش): تفاوت بین نسخه‌ها

از ویکیجو | دانشنامه آزاد پارسی
پرش به ناوبری پرش به جستجو
 
(جایگزینی متن - '00\\' به '00-->')
سطر ۳۰: سطر ۳۰:
 
|باشگاه =
 
|باشگاه =
 
}}<p>نویسنده و هنرمند معاصر ایران. فرزند شفیع‌الله و از نوادگان شیخ فضل‌الله نوری و همسر امیرحسین جهانبگلو دانشور و محقق ایرانی. وی پس از فراغت از تحصیل در ایران و فرنگ، به‌کار تئاتر پرداخت. در ۱۳۴۳ش، همراه سهراب سپهری تئاتری به صحنه برد. سپس عضو گروه تئاتری به‌نام مروارید شد و در کنار علی سفیریان، اسماعیل شنگله و بهمن فرسی تحت سرپرستی سرکیسیان به‌کار پرداخت. وی سپس تجربه‌های تازه‌ای در تئاتر آزمود و با گروه‌ها و هنرمندان نوگرا به‌کار خود گسترش بیشتری بخشید. ازجمله با داود رشیدی، منوچهر انور و فریدون رهنما آثار بدیعی خلق کرد. آشنایی وی با نمایش‌نامه‌نویسانی چون اوژن یونسکو، ساموئل بکت و فریدریش دورنمات، زمینه خلق آثار نو را برای او فراهم کرد و نمایش‌نامه‌هایی با ساختار و موضوع جدید و متفاوت و خارج از قواعد معمول آزمود. خجسته کیا از پیشروان و بنیانگذاران تئاتر خیابانی در ایران بود و همزمان با این فعالیت، به نمایش‌نامه‌نویسی و پژوهش در زمینه‌های ادبی و هنری و فرهنگی نیز ‌پرداخت. مطالعات فراوانی در زمینۀ اساطیر هندی و اصول و مسائل گیاه‌خواری داشت. وی نمایش‌نامه‌ای چهار قطعه‌ای به‌نام ''ستایش دریا'' و کتابی نیز به‌نام پژوهش‌نامۀ زنان و خانواده نوشته است. از آثار مشهور او کتاب ''خواب و پنداره'' است. وی در شاهنامه نیز پژوهش کرده و اثری به‌نام ''شاهنامه فردوسی و تراژدی آتنی'' نوشته است. از خجسته کیا ترجمه‌هایی نیز در دست است. ازجمله: ''گفت‌وگو با آشیش ناندی''، ''در جست‌وجوی آزادی''، ''گفت‌وگو با آیزایا برلین''.</p>
 
}}<p>نویسنده و هنرمند معاصر ایران. فرزند شفیع‌الله و از نوادگان شیخ فضل‌الله نوری و همسر امیرحسین جهانبگلو دانشور و محقق ایرانی. وی پس از فراغت از تحصیل در ایران و فرنگ، به‌کار تئاتر پرداخت. در ۱۳۴۳ش، همراه سهراب سپهری تئاتری به صحنه برد. سپس عضو گروه تئاتری به‌نام مروارید شد و در کنار علی سفیریان، اسماعیل شنگله و بهمن فرسی تحت سرپرستی سرکیسیان به‌کار پرداخت. وی سپس تجربه‌های تازه‌ای در تئاتر آزمود و با گروه‌ها و هنرمندان نوگرا به‌کار خود گسترش بیشتری بخشید. ازجمله با داود رشیدی، منوچهر انور و فریدون رهنما آثار بدیعی خلق کرد. آشنایی وی با نمایش‌نامه‌نویسانی چون اوژن یونسکو، ساموئل بکت و فریدریش دورنمات، زمینه خلق آثار نو را برای او فراهم کرد و نمایش‌نامه‌هایی با ساختار و موضوع جدید و متفاوت و خارج از قواعد معمول آزمود. خجسته کیا از پیشروان و بنیانگذاران تئاتر خیابانی در ایران بود و همزمان با این فعالیت، به نمایش‌نامه‌نویسی و پژوهش در زمینه‌های ادبی و هنری و فرهنگی نیز ‌پرداخت. مطالعات فراوانی در زمینۀ اساطیر هندی و اصول و مسائل گیاه‌خواری داشت. وی نمایش‌نامه‌ای چهار قطعه‌ای به‌نام ''ستایش دریا'' و کتابی نیز به‌نام پژوهش‌نامۀ زنان و خانواده نوشته است. از آثار مشهور او کتاب ''خواب و پنداره'' است. وی در شاهنامه نیز پژوهش کرده و اثری به‌نام ''شاهنامه فردوسی و تراژدی آتنی'' نوشته است. از خجسته کیا ترجمه‌هایی نیز در دست است. ازجمله: ''گفت‌وگو با آشیش ناندی''، ''در جست‌وجوی آزادی''، ''گفت‌وگو با آیزایا برلین''.</p>
<br>\\35417200\\
+
<br>\\35417200-->
 
[[رده:تئاتر]]
 
[[رده:تئاتر]]
 
[[رده:ایران - اشخاص و گروه ها]]
 
[[رده:ایران - اشخاص و گروه ها]]
 
[[رده:هنر]]
 
[[رده:هنر]]
 
[[رده:اصطلاحات، تاریخ عمومی  و اشخاص]]
 
[[رده:اصطلاحات، تاریخ عمومی  و اشخاص]]

نسخهٔ ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳

کیا، خجسته (تهران ۱۳۱۲ش)

خجسته کیا
زادروز تهران ۱۳۱۲ش
ملیت ایرانی
شغل و تخصص اصلی کارگردان و بازیگر تیاتر
شغل و تخصص های دیگر نویسنده و مترجم
آثار  ستایش دریا (نمایش نامه)
گروه مقاله تیاتر
خویشاوندان سرشناس امیرحسین جهانبگلو (همسر)، رامین جهانبگلو (فرزند)

نویسنده و هنرمند معاصر ایران. فرزند شفیع‌الله و از نوادگان شیخ فضل‌الله نوری و همسر امیرحسین جهانبگلو دانشور و محقق ایرانی. وی پس از فراغت از تحصیل در ایران و فرنگ، به‌کار تئاتر پرداخت. در ۱۳۴۳ش، همراه سهراب سپهری تئاتری به صحنه برد. سپس عضو گروه تئاتری به‌نام مروارید شد و در کنار علی سفیریان، اسماعیل شنگله و بهمن فرسی تحت سرپرستی سرکیسیان به‌کار پرداخت. وی سپس تجربه‌های تازه‌ای در تئاتر آزمود و با گروه‌ها و هنرمندان نوگرا به‌کار خود گسترش بیشتری بخشید. ازجمله با داود رشیدی، منوچهر انور و فریدون رهنما آثار بدیعی خلق کرد. آشنایی وی با نمایش‌نامه‌نویسانی چون اوژن یونسکو، ساموئل بکت و فریدریش دورنمات، زمینه خلق آثار نو را برای او فراهم کرد و نمایش‌نامه‌هایی با ساختار و موضوع جدید و متفاوت و خارج از قواعد معمول آزمود. خجسته کیا از پیشروان و بنیانگذاران تئاتر خیابانی در ایران بود و همزمان با این فعالیت، به نمایش‌نامه‌نویسی و پژوهش در زمینه‌های ادبی و هنری و فرهنگی نیز ‌پرداخت. مطالعات فراوانی در زمینۀ اساطیر هندی و اصول و مسائل گیاه‌خواری داشت. وی نمایش‌نامه‌ای چهار قطعه‌ای به‌نام ستایش دریا و کتابی نیز به‌نام پژوهش‌نامۀ زنان و خانواده نوشته است. از آثار مشهور او کتاب خواب و پنداره است. وی در شاهنامه نیز پژوهش کرده و اثری به‌نام شاهنامه فردوسی و تراژدی آتنی نوشته است. از خجسته کیا ترجمه‌هایی نیز در دست است. ازجمله: گفت‌وگو با آشیش ناندی، در جست‌وجوی آزادی، گفت‌وگو با آیزایا برلین.


\\35417200-->