بندیکتیان

بِنِدیکْتیان (Benedictines)

فرقۀ راهبان و راهبگان کاتولیک رومی، پیروان نظام رهبانی قدیس بندیکتوس نورسیایی ( ـ ح ۵۴۷م). بندیکتوس دوازده صومعۀ بندیکتی نخستین را در اوایل قرن ۶م در سوبیاکو نزدیک رم بنیاد نهاد. سپس دیر مشهور فرقه را در مونته کاسّینو تأسیس کرد و در آن‌جا مقرراتی را پی‌افکند که ویژگی‌ها و بنیان رهبانیت غربی شد. با داوری آن زمان، نظام بندیکتی ریاضت یا زهد شدیدی را تحمیل نمی‌کرد و برای راهبان حقِ برخورداری از سرپناه و پوشاک و خوراک کافی قائل بود؛ بسته به فصل سال و ایام عید، راهبان روزانه چهار تا هشت ساعت را به عبادت و هفت تا هشت ساعت را به خواب اختصاص می‌دادند و بقیۀ روز، تقریباً به‌طور مساوی بین کار (معمولاً زراعت) و مطالعه تقسیم می‌شد. رئیس دیر سیطرۀ کامل بر جامعۀ راهبان داشت، اما خود نیز تابع نظم و ملزم به مشورت با اعضا در موارد مهم بود. در حیات بندیکتوس، شاگردان او نظامش را در سرتاسر اروپای مرکزی و غربی اشاعه دادند، چنان‌که قرن‌ها، تا زمانی‌ که راهبان اوگوستینی در قرن ۱۱م و فرقه‌های فقرا در قرن ۱۳م پدید آمدند، تنها نظامِ رهبانی مهم در آن سرزمین‌ها بود. گرگوریوس اول نخستین تن از ۵۰ بندیکتی بود که تا امروز به مقام پاپی رسیده‌اند. لئوی چهارم، گرگوریوس هفتم، پیوس هفتم، و گرگوریوس شانزدهم، چهار پاپ دیگر از این میان بودند. اوگوستین قدیس، شاگرد گرگوریوس کبیر، در اواخر قرن ۶م نظام بندیکتی را به انگلستان برد و در صدر فهرست بلندبالای سراسقف‌های بندیکتی کنتربری قرار گرفت. تا ۱۳۵۴م، ۲۴ پاپ، ۲۰۰ کاردینال، ۷هزار سراسقف، ۱۵هزار اسقف، ۱۵۶۰ قدیس، و ۵هزار روحانی مقدس شایستۀ قدیس از بندیکتیان بودند. همچنین، ۲۰ امپراتور، ۱۰ امپراتریس، ۴۷ شاه، ۵۰ ملکه، و درباریان و نجیب‌زادگان بسیاری از میان ‌آنان برخاسته بودند. این فرقه با دیرهای کوچک و بزرگش در قرن بیستم در امریکا نیز گسترش یافت. بسیاری از آن‌ها مدرسه یا کالج هم دارند. جامۀ بندیکتیان متشکل از یک قبا و یک لباده و بر روی آن یک ردای باشلق‌دار است. دستوری دربارۀ رنگ آن‌ها وجود ندارد و احتمالاً لباس نخستین بندیکتی‌ها به رنگ سفید، رنگ طبیعی پشم، بوده. اما قرن‌ها رنگِ غالب سیاه بوده است و از این‌رو بندیکتیان به «سیاه‌راهبان» نیز مشهور بوده‌اند.

 

---