بونزن، روبرت (۱۸۱۱ـ۱۸۹۹)

بُونْزِن، روبِرت (۱۸۱۱ـ۱۸۹۹)(Bunsen, Robert)

بُونْزِن، روبِرت

شیمی‌دان آلمانی. اختراع چراغ (شعله) بونزِن را به او نسبت می‌دهند. نام او روی سلول الکتریکی کربن ـ روی هم نهاده شده است که آن را در ۱۸۴۱ اختراع کرد تا در چراغ‌های قوسی به‌کار برد. در ۱۸۶۰، دو عنصر جدید، سزیوم و روبیدیوم، را کشف کرد. در گوتینگن زاده شد. شیمی را در آن‌جا، پاریس، برلین، و وین آموخت. از ۱۸۵۲ تا پایان عمر علمی خود، استاد شیمی تجربی در هایدلبرگ بود. او در زمینۀ ترکیبات کاکودیل کار می‌کرد که ترکیبات آلی نامطبوع و خطرناکی از آرسنیک‌اند. بونزن براثر انفجاری در آزمایشگاه بینایی یک چشمش را از دست داد و براثرِ‌ مسمومیت آرسنیک تقریباً به حال مرگ افتاد. در ۱۸۴۴، نورسنج لکه ـ روغن را برای اندازه‌گیری درخشندگی نور اختراع کرد. در اولین کارهایش در زمینۀ شیمی‌معدنی از سلول بونزن استفاده کرد. برای اولین‌بار با به‌کاربردن برق‌کافت (الکترولیز) منیزیوم فلزی را جدا کرد و عملاً نشان داد که این فلز، ضمن سوختن در هوا نور شدیدی ایجاد می‌کند. از چراغ بونزن احتمالاً برای گرم‌کردن نمک‌های فلزی به‌منظور تجزیه و تحلیل طیف‌بینی استفاده می‌کرد، فنی که او و گوستاو کیرشهوف پیشتازان آن بودند. لونزن از این راه عناصر جدیدی را کشف کرد.