بوکاتچو، جووانی (۱۳۱۳ـ۱۳۷۵م)

بوکاتْچو، جووانّی (۱۳۱۳ـ۱۳۷۵م)(Boccaccio, Giovanni)

بوکاتْچو، جووانّي

شاعر و نویسندۀ ایتالیایی. شهرت او بیشتر به‌سبب مجموعه داستان‌هایش موسوم به دکامرون(۱۳۴۸ـ۱۳۵۳م) است. در نگارش داستان‌های غم‌انگیز و خنده‌دار نیز به یک اندازه تبحّر داشت؛ پایه‌گذار انسان‌گرایی در دورۀ رنسانس بود و ادبیات ملی را تا مرتبه‌ای اعتلا بخشید که فقط آثار کلاسیک یونان و رم باستان به آن دست یافته بود. بوکاتچو در فلورانس زاده شد اما از ۱۳۲۸م تا ۱۳۴۱م را در ناپِل گذراند و در همین شهر دل به عشق «فیامتا»ی بی‌وفا بست که الهام‌‌بخش نخستین اشعار او شد. پیش از آن‌که در ۱۳۴۱م به فلورانس بازگردد رمانس فیلوستراتو و روایت منظوم تزئیده را نوشته بود؛ چاسر در ترویلوس و کریسیدا و داستان شهسوار از تزئیده بهره گرفت. تزئیده نخستین روایت رمانتیکی است که در زبان ایتالیایی در قالب قطعات هشت‌ هجایی، وزن دلخواه آریوستو و تاسّو،‌ انتشار یافت. شعر روایی فیلوستراتو نیز در قالب هشت هجایی است. بوکاتچو در ۱۳۵۰م پترارک را ملاقات کرد و بسیار تحت تأثیر قرار گرفت. بوکاتچو در سال‌های آخر عمر سخنرانی‌هایی دربارۀ کمدی الهی دانته آلیگیری ایراد کرد؛ همچنین نخستین کرسیِ استادی زبان یونانی را در اروپای غربی، در دانشگاه فلورانس، دایر کرد.