شکانیان

از ویکیجو | دانشنامه آزاد پارسی
پرش به ناوبری پرش به جستجو

شَکانیان

طایفه‌ای از شبانکارگان فارس در قرون اول اسلامی، از طوایف چادرنشین دامدار. این طایفه همانند سایر شبانکارگان تا پیش از تشکیل دولت فضلویه، مردمی فقیر بودند و روزگار خود را با شبانی و هیزم‌شکنی و مزدوری می‌گذرانید. شکانیان در قرن ۶ق، در کوهستان‌های گرمسیری فارس سکونت داشتند. ابن بلخی این مردم را راهزن و مفسد خوانده است. شکانیان در زمان او مغلوب قوای محمد بن ملکشاه سلجوقی شده و بسیاری از سرانشان به قتل رسیدند. نیز ← شبانکاره