پیمان کارلوویتس

پیمان کارْلوویتس (Carlowitz, treaty of)

پیمان صلحی منعقدشده در ۱۶۹۹. به جنگ امپراتوری عثمانی و اتحادیۀ مقدس (۱۶۸۳ـ۱۶۹۹) (اتریش، لهستان، ونیز، و روسیه) پایان داد؛ براساس آن ادارۀ ترانسیلوانی و بخش اعظم مجارستان، که تحت حاکمیت ترک‌های عثمانی بود، به روسیه واگذار شد. پیمان صلح کارلوویتس از نفوذ و اعتبار عثمانی در شرق و مرکز اروپا کاست و اتریش به قدرت غالب این منطقه مبدل شد. در اواخر تابستان ۱۶۹۷، سلطان مصطفی دوم، امپراتور عثمانی، به لشکرکشی بزرگی در قلمرو شمالی این امپراتوری مبادرت کرد، و همان سال در نبرد زنتا، از فرانسوا آوژن، شاهزادۀ ساووآ به‌سختی شکست خورد. سلطان عثمانی، که از اتریشی‌ها شکست خورده بود و از جانب روس‌ها نیز تهدید می‌شد، برای مذاکرات صلح اعلام آمادگی کرد. مذاکرات صلح در ۱۶۹۸ در روستای کارلوویتس، در نزدیکی بلگراد، آغاز شد و پس از ۷۲ روز، به امضای پیمان صلح انجامید. ترک‌های عثمانی برای نخستین‌بار به شکست و وساطت قدرتی بی‌طرف برای امضای پیمان صلح تن دادند.