ابن ایوب، جمال الدین عبدالله (۷۸۲ـ قاهره ۸۶۸ق)

از ویکیجو | دانشنامه آزاد پارسی
پرش به ناوبری پرش به جستجو

ابن اَیّوب، جمال‌الدین عبدالله (۷۸۲ـ قاهره ۸۶۸ق)

پزشک و محدّث شافعی. عبدالله را از آن جهت ابن ایّوب می‌خوانند که پدربزرگش را به‌علت مشکلاتی که برایش پیش آمد ایّوب لقب دادند و بازماندگانش را ابن ایّوب می‌خواندند. در زادگاهش دانش آموخت و قرآن را حفظ کرد. سپس به قاهره رفت و در آن‌جا از استادانی چون الزیّن عبدالباسط، سعیدالسّعداء، و محمدبن عبدالرحمن سخاوی و دیگران حدیث فراگرفت. برخی از آثار او در داروشناسی و پزشکی عبارت‌اند از دواءالنفس من‌النّکس، نشراللّواء فی مقتضی‌الفصد و الدواء، سیاسة‌الخَلق بتحسین‌الخُلق، و سدّ الذرائع من‌القول بتأثیرالطبائع. پس از درگذشت در قبرستان سعیدالسّعداء دفن شد.