ابن شبل، ابوعلی حسین ( ـ بغداد ۴۷۳ق)

از ویکیجو | دانشنامه آزاد پارسی
پرش به ناوبری پرش به جستجو

ابن شِبْل، ابوعلی حسین ( ـ بغداد ۴۷۳ق)

پزشک و شاعر بغدادی. آنچه باعث شهرت او شد طبّ نیست، بلکه علم او در زمینۀ ادبیات است. شاعری خوش‌‌ذوق، ادیب، فیلسوف، عالم نحو و لغت و محدّث بوده است. احاطۀ او بر این علوم او را به مراکز قدرت پیوند داده بود. از آثار او چیزی برجا نمانده است. ابن شبل دیوان مشهوری داشته است که برخی از ابیاتش در کتب دیگران از‌جمله ابن خلّکان دیده می‌شود. از تشبیه و استعاره در اشعارش استفاده کرده است، اما آنچه به اشعار ابن شِبل شهرت داده است وجود مضامین دقیق و ظریف فلسفی در اشعار اوست. حکایت‌هایی از امیر ابومحمد حسن بن عیسی بن المقتدر بالله روایت کرده است. جمعی از محدثان بغداد، ازجمله ابوالحسن یحیی بن حسین علوی امام زیدیه و ابوالقاسم بن سمرقندی و ابوسعد زوزنی، از او حدیث شنیده‌اند. ابن جوزی نیز به‌واسطه روایات او را شنیده است.