ابن ماجه

از ویکیجو | دانشنامه آزاد پارسی
پرش به ناوبری پرش به جستجو

ابن ماجِه (قزوین ۲۰۹ـ۲۷۳ق)

(شهرت ابوعبدالله محمد بن یزید قزوینی) محدث معروف و مؤلف کتاب سنن، ششمین کتاب از صحاح سته در حدیث. ماجه لقب پدرش بود. بخش مهم زندگی وی سفرهای علمی اوست. ابن ماجه پس از استماع از مشایخ زادگاهش، راهی سفر شد و در طلب حدیث به کوفه، بصره، واسط، بغداد، و دمشق سفر کرد و از محدثان بزرگی حدیث شنید. همچنین سفری به مصر رفت، و مدتی نیز در مکه و مدینه و ری از شماری از شیوخ بهره گرفت. سپس به قزوین بازگشت و به تدریس و تألیف پرداخت. از شاگردان او می‌توان علی بن ابراهیم قطان، محمد بن عیسی صفار ابهری و اسحاق بن محمد قزوینی را نام برد. شهرت ابن ماجه به‌سبب کتاب سنن او در حدیث است که نخست در ایران رواج داشته و سپس رفته‌رفته در دیگر مناطق اسلامی رایج شده است. از دیگر آثار او که باقی نمانده‌اند عبارت‌اند از التاریخ، که براساس شخصیت‌ها و سرزمین‌ها مرتب‌شده بوده و از عهد صحابه تا روزگار مؤلف را شامل می‌شده است؛ تفسیرالقرآن.