ابونعیم اصفهانی (۳۳۶ـ۴۳۰ق)

از ویکیجو | دانشنامه آزاد پارسی
پرش به ناوبری پرش به جستجو

ابونُعَیم اصفهانی (۳۳۶ـ۴۳۰ق)

(نام کامل: حافظ ابونعیم احمد بن عبدالله اصفهانی) محدث و مؤلف ایرانی. از خانواده‌ای اهل دانش و زهد برخاست. ابتدا در ۸سالگی نزد پدرش به علم‌آموزی و شنیدن احادیث پرداخت. از ۳۵۶ق برای کسب دانش و علم حدیث سفرهای متعددی به شهرهای مختلف ایران و نیز به عراق، مصر و حجاز و شام کرد که تا ۳۵۹ق به‌طول انجامید. وی از محضر استادان زمان خود همچون دارقطنی، حاکم نیشابوری، ابوبکر آجری بهره برد. ابونعیم شاگردان بسیاری را تربیت کرد که خطیب بغدادی، ابوالقاسم هذلی، و ابوعلی حدّاد ازجمله آنان‌اند. از ابونعیم آثار بسیاری به‌جا مانده است. معروف‌ترین اثر او حلیة‌الاولیاء و طبقات الاصفیاء درباره زندگی‌نامه عرفا و صوفیان است. کتابی هم درباره تاریخ اصفهان تحت عنوان ذکر اخبار اصبهان دارد. او همچنین آثاری در فضائل حضرت علی (ع) و دیگران از اهل بیت پیامبر (ص) تألیف کرده است.