باران، آداب و مراسم طلب

از ویکیجو | دانشنامه آزاد پارسی
پرش به ناوبری پرش به جستجو

باران، آداب و مراسم طلب
باران، آداب و مراسم طلب نوعي جادوگري سفيد در ايران. آداب و مراسم طلب باران به دو روش فردي و گروهي انجام مي‌گيرد. در نواحي مختلف ايران، باورها و آدابي كه در طلب باران به‌صورت فردي انجام مي‌گيرد متفاوت است، مثلاً شستن سر الاغ (زنجان)، سوزاندن استخوان‌هاي گردآمده از گورستان، يا واژگون كردن سه‌پاية زير ديگ، يا چسباندن خمير بر پشت گوسفند (كرمانشاه)، سوارشدن بر تكه‌اي چوب به‌عنوان اسب (لرستان)، سوزندان جمجمة الاغ (خراسان)، نوشتن نام ۴۰ كچل بر استخوان جمجمة الاغ يا گاو يا اسب يا شتري و در آب نهادن آن تا بارش باران (تركمن صحرا) و در آب نهادن منبرِ مسجد يا درِ امامباره يا جلد قرآن يا مُهر نماز تا بارش باران (مازندران و گيلان). آداب و اعمال هريك از گونه‌هاي جمعي طلب باران نيز، با شيوه‌هاي مختلف، به رنگ بومي هر منطقه، اجرا مي‌شود: ۱. نماز و دعاي باران. در اين‌ رسم، پس از خواندن دو ركعت نماز در نزديك‌ترين مصلا، گوسفند يا گاوي قرباني و ميان مستمندان پخش مي‌كنند؛ ۲. طلب باران با اشيا و ابزاري چون چَمْچَهْ گَلين، چَمْچَه‌بالِخ، زنبيل، «عَلَم»، تابوت و قاشق؛ ۳. به‌كارگيري از انسان، مانند مراسم شُله شُله؛ ۴. به‌كارگيري حيوانات يا صورت شبيه‌سازي‌شدة آن‌ها، مانند نمايش‌هاي مربوط به كوسه؛ ۵. آداب و اعمال اكيداً جادويي، مانند چهل كَچلان، هفت كَچلان، يا سوزاندن سُم الاغ؛ ۶. جنگ زرگري، مانند آنچه در ايلام گاروا خوانده مي‌شود. در افواه، ترانه‌هاي عاميانة زيادي در طلب باران به زبان آورده مي‌شود.