فاضل تونی، محمدحسین (تون ۱۲۵۱ـ تهران ۱۳۳۹ش)

از ویکیجو | دانشنامه آزاد پارسی
پرش به ناوبری پرش به جستجو

فاضل تونی، محمّدحسین (تون ۱۲۵۱ـ تهران ۱۳۳۹ش)

فاضل توني، محمّدحسين

حکیم و مدرّس ایرانی. در ۱۲۷۶ش، به مشهد رفت و در شمار شاگردان ادیب نیشابوری درآمد و در ضمن علوم متداول اسلامی و ادبی را فراگرفت. سپس، یازده سال در اصفهان به تحصیلات حکمی خود ادامه داد و در بازگشت به تهران، به‌تدریس در مدرسۀ علوم سیاسی، دارالفنون و مؤسسۀ وعظ و خطابه، دارالمعلّمین عالی، و دانشکدۀ معقول و منقول پرداخت و از مهر ۱۳۱۳ش، تدریس در دانشکدۀ ادبیات و دانشسرای عالی را آغاز کرد. در خرداد ۱۳۱۴ش، طبق قانون اساسی دانشگاه، تحصیلاتش معادل دکتری شناخته شد و رتبۀ استادی یافت. در قواعد و اصول زبان عربی و ممارست در علوم اسلامی، اعم از بلاغت، منطق و حکمت، مقامی شامخ داشت. از نعمت خط محروم، و حتی امضاکردن برایش دشوار بود و به‌سبب قدرت حیرت‌انگیز حافظه، نیازی به ثبت و یادداشت مطالب نداشت. آثار معدود خود را املا می‌کرده و دیگران می‌نوشته‌‌اند. از آثارش: حکمت قدیم (۱۳۳۰ش)؛ تعلیقه بر فصوص‌الحکم (۱۳۱۶ش)؛ الهیات (۱۳۳۳ش)؛ آیات منتخب قرآن و نهج‌البلاغه.