کاتارها

از ویکیجو | دانشنامه آزاد پارسی
پرش به: ناوبری، جستجو

کاتارها (Cathars)
(در لاتینیِ میانه به‌معنی «خالص») نام عمومی پیروان فرقه‌ای مسیحی متأثر از مانویت۱ و معتقد به ثنویت شایع در اروپای قرون وسطا. کاتارها در حدود قرن ۱۰م در بالکان پاگرفتند و در آن‌جا به بوگومیل۲‌‌ها مشهور بودند. سپس به جنوب غربی اروپا راه یافتند و در آن‌جا با آلبیگاییان۳ یکی شدند. در نیمۀ قرن ۱۴م دادگاه تفتیش عقاید۴ گروهی از آن‌ها را نابود کرد و گروهی دیگر از آنان ناچار به فعالیت پنهانی شدند. کاتارها معتقد بودند که این دنیا زیر سلطۀ شیطان۵ است و آدمیان، تجسمِ۶ این‌جهانیِ ارواحی‌اند که با القای شیطان طغیان کرده و از بهشت رانده شده‌اند. پس از مرگ، روح به کالبدی دیگر، به‌شکل انسانی یا حیوانی، تناسخ۷ می‌یابد مگر آن‌که به واسطۀ ایمانِ خالص با عیسی مسیح متحد شود. برای کسی که کاتار (خالص) شده است مرگ موجب رهایی۸، رؤیت خدا۹، و خلود۱۰ در محضر عیسی می‌شود. تعمید روحانی۱۱ (کنسولامنتوم۱۲)، برای علاج فاجعۀ هبوط۱۳، آیین اصلی کاتارها بود. روحِ‌ نازلْ فارقلیط۱۴، شفیع۱۵ یا روح‌القدس، بود و با دست‌گذاری۱۶ به شخص منتقل می‌شد. مؤمنان فقط با هدایت مرشد کامل می‌توانستند به خدا نزدیک شوند. مرشد کامل در همۀ امور مطاعِ مطلق بود و در نهایت تقوا با تهذیب نفس و پارسایی زندگی می‌کرد. نیز ← آلبیگاییانManichaeism Bogomil Albigenses inquisition satan embodiment reincarnation vision Beatific immortality Baptism with the Spirit Consolamentum the disaster of the Fall Paraclete Comforter imposition of hands