آل جولسون: تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکیجو | دانشنامه آزاد پارسی
بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش
 
(۶ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۳ کاربر نشان داده نشد)
خط ۱: خط ۱:
آل جولسون (روسیۀ تزاری 1886م- سانفرانسیسکو ۲۳ اکتبر ۱۹۵۰م) Al Jolson
{{جعبه زندگینامه
|عنوان =آل جولسون
|نام =Al Jolson
|نام دیگر=
|نام اصلی=
|نام مستعار=
|لقب=
|زادروز=روسیۀ تزاری 1886م
|تاریخ مرگ=سانفرانسیسکو ۲۳ اکتبر ۱۹۵۰م
|دوره زندگی=
|ملیت=امریکایی
|محل زندگی=
|تحصیلات و محل تحصیل=
| شغل و تخصص اصلی =بازیگر
|شغل و تخصص های دیگر=خواننده
|سبک =
|مکتب =
|سمت =
|جوایز و افتخارات =
|آثار =خوانندۀ جاز (1927م)؛ احمق آوازه‌خوان بیکن (1928م)؛ شب‌های نیویورک (1929م)؛ خدای بزرگ، من یک ولگردم (1933م)؛ بچۀ آوازه‌خوان (1936م)؛ رز میدان واشینگتن (1939م)؛ رژهٔ هالیوود (1939م)؛ راپسودی این بلو (۱۹۴۵م)
|خویشاوندان سرشناس =روبی کیلر (همسر)
|گروه مقاله =سینما
|دوره =
|فعالیت های مهم =
|رشته =
|پست تخصصی =
|باشگاه =
}}
[[پرونده:آل جولسون.jpg|بندانگشتی|آل جولسون]]


(نام اصلی آسا یولسون<ref>Asa Yoelson</ref>) بازیگر و خوانندۀ امریکایی با اصالت روس. طی دهۀ 1920م به عنوان خواننده و بازیگر نقش‌های کمدی، بزرگ‌ترین سرگرمی‌ساز امریکا بود. برخی جولسون را بزرگ‌ترین سرگرمی‌ساز همۀ عصرها می‌دانستند.
آل جولسون (روسیۀ تزاری 1886م - سانفرانسیسکو ۲۳ اکتبر ۱۹۵۰م) Al Jolson


در کودکی همراه با خانوادۀ یهودی‌اش به امریکا مهاجرت کرد. پدرش تک‌خوان کنیسه‌ای در واشینگتن بود و خود او هم از همان‌جا آواز خواندن را شروع کرد. در ادامه به کار نمایش روی آورد و پس از چندسال اجرای برنامه در یک سیرک و کسب موفقیت، به عنوان بازیگر سیاهپوست‌نما به نمایش‌های وودویل<ref>Vaudeville</ref> راه یافت. از شگردهای او بر روی صحنه، سیاه کردن چهره و استفاده از سوت‌های ملودیک، شبیه آواز پرندگان، برای شیرین‌کاری یا فاصله‌گذاری در ترانه‌هایش بود. در این دوره، خیلی زود محبوب‌ترین ستارۀ آواز آمریکا شد. در سال ۱۹۲۳ با ایفای نقش ستارۀ ''پسر ماما'' بازیگری در سینما را تجربه کرد، اما فیلم ناتمام ماند؛ تا این که در نخستین فیلم ناطق تاریخ سینما، ''خوانندۀ جاز''<ref>''The Jazz Singer''</ref>، نقش ستارۀ اصلی را به عهده گرفت. از آن پس در برادوی<ref>Broadway</ref> و در چندین فیلم موزیکال در نقش‌های اصلی ظاهر شد، اما همگام با عوض شدن شرایط و تغییر سلیقۀ مردم آرام آرام از محبوبیتش کاسته شد. در زمان جنگ جهانی دوم با تکیه بر پیشینهٔ آوازهای جادویی خود تعدادی از آنها را برای سربازان بازخوانی کرد و زمانی که زندگی‌اش در فیلم ''سرگذشت جولسون''<ref>''The Jolson Story''</ref> (آلفرد گرین<ref>Alfred Green</ref>- ۱۹۴۶) به تصویر کشیده شد، بار دیگر نسل جدیدی را شیفته و هوادار خود ساخت. در این فیلم لری پارکز<ref>Larry Parks</ref> در نقش او بازی کرد، اما صدای خود جولسون بر روی آن دوبله شد و با موفقیت زیادی که به دست آورد کمپانی [[کلمبیا پیکچرز]] را متقاعد کرد تا فیلم ''جولسون دوباره آواز می‌خواند''<ref>''Jolson Sings Again''</ref> هنری لوین<ref>Henry Levin</ref> (۱۹۴۹) را تولید کند. در این فیلم جولسون بیمار و پیر در چند صحنۀ کوتاه ظاهر شد و رودرروی بازیگری قرار گرفت که نقشش را بازی کرد. جولسون کمی پس از بازگشت از اجرای برنامه در میان سربازان آمریکایی مستقر در کشور کره بر اثر سکته قلبی درگذشت. او چهاربار ازدواج کرد و همسر سومش (1928- 1940) روبی کیلر<ref>Ruby Keeler</ref> نیز خواننده و بازیگر (۱۹۲۸ - ۱۹۳۹) بود. خاطرات جولسون در کتابی با نام ''آقای جولسون''<ref>''Mr Jolson''</ref> (۱۹۵۱) منتشر شده است.  
(نام اصلی: آسا یولسون<ref>Asa Yoelson</ref>) بازیگر و خوانندۀ امریکایی با اصالت [[روس]]. طی دهۀ 1920م به عنوان خواننده و بازیگر نقش‌های کمدی، بزرگ‌ترین سرگرمی‌ساز [[امریکا، ایالات متحده|امریکا]] بود. برخی جولسون را بزرگ‌ترین سرگرمی‌ساز همۀ عصرها می‌دانستند.  


جولسون یکی از شخصیت‌های افسانه‌ای در صنعت نمایش امریکا بود. در برادوی اگرچه ایفای نقش‌های اصلی را به عهده نمی‌گرفت، اما همیشه بیش از دیگران مورد توجه تماشاگران بود و هنگامی که در ۱۹۱۲ میلیون‌ها صفحه از آوازهایش به فروش رفت نام خود را در شمار نخستین ستارگان آواز ثبت کرد. در ۱۹۲۳ [[دیوید وارک گریفیث]] تصمیم گرفت تا با ارجاع نقش اصلی در ''پسر ماما'' موفقیت‌های او را به سينما انتقال بدهد، اما مشکلات حقوقی ناشی از اختلاف آن دو باعث شد فیلم ناتمام رها شود. با این‌حال جولسون چهارسال بعد با بازی در ''خوانندۀ جاز'' سهم عمده‌ای در ظهور سینمای ناطق ایفا کرد. ولی در واقع این ''احمق آوازه‌خوان''<ref>''The Singing Fool''</ref> بود که او را در مقام یک ستارۀ بزرگ سینما تثبیت کرد و راه را برای فیلم‌های بعدی و موفقیت‌های پی‌درپی او گشود. سینمای ناطق به جولسون کمک کرد تا میلیون‌ها هوادار جدید پیدا کند. اما تماشاگران سینما خیلی زود از او خسته شدند و دو فیلم ''مامان''<ref>''Mammy''</ref> و ''پسر بزرگ''<ref>''Big Boy''</ref> او موفقیتی به دست نیاوردند. در پی این ناکامی‌ها حضورش بر صحنه‌های تئاتر نیز به پایان رسید و اگرچه به خواندن در رادیو ادامه داد، در سال‌های بعد در چند فیلم انگشت‌شمار نقش‌های اصلی را به عهده گرفت. سال‌های جنگ جهانی دوم روزهای پرشکوه گذشته را برای او زنده کرد و ''جولسون دوباره آواز می‌خواند'' به عنوان پرفروش‌ترین فیلم سال ۱۹۴۹، موفقیت بسیاری به همراه آورد.   
در کودکی همراه با خانوادۀ یهودی‌اش به امریکا مهاجرت کرد. پدرش تک‌خوان کنیسه‌ای در [[واشینگتن (امریکا)|واشینگتن]] بود و خود او هم از همان‌جا آواز خواندن را شروع کرد. در ادامه به کار نمایش روی آورد و پس از چندسال اجرای برنامه در یک [[سیرک]] و کسب موفقیت، به عنوان بازیگر سیاه‌پوست‌نما به نمایش‌های وودویل<ref>Vaudeville</ref> راه یافت. از شگردهای او بر روی صحنه، سیاه کردن چهره و استفاده از سوت‌های ملودیک، شبیه آواز پرندگان، برای شیرین‌کاری یا فاصله‌گذاری در ترانه‌هایش بود. در این دوره، خیلی زود محبوب‌ترین ستارۀ آواز آمریکا شد. در سال ۱۹۲۳م با ایفای نقش ستارۀ ''پسر ماما'' بازیگری در سینما را تجربه کرد، اما فیلم ناتمام ماند؛ تا این که در نخستین فیلم ناطق تاریخ سینما، ''خوانندۀ جاز''<ref>''The Jazz Singer''</ref>، نقش ستارۀ اصلی را به عهده گرفت. از آن پس در [[برادوی]]<ref>Broadway</ref> و در چندین فیلم موزیکال در نقش‌های اصلی ظاهر شد، اما همگام با عوض شدن شرایط و تغییر سلیقۀ مردم آرام آرام از محبوبیتش کاسته شد. در زمان [[جنگ جهانی دوم]] با تکیه بر پیشینهٔ آوازهای جادویی خود تعدادی از آنها را برای سربازان بازخوانی کرد و زمانی که زندگی‌اش در فیلم ''سرگذشت جولسون''<ref>''The Jolson Story''</ref> (ساختۀ آلفرد گرین<ref>Alfred Green</ref>- ۱۹۴۶م) به تصویر کشیده شد، بار دیگر نسل جدیدی را شیفته و هوادار خود کرد. در این فیلم لری پارکز<ref>Larry Parks</ref> در نقش او بازی کرد، اما صدای خود جولسون بر روی آن دوبله شد و با موفقیت زیادی که به دست آورد کمپانی [[کلمبیا پیکچرز]] را متقاعد کرد تا فیلم ''جولسون دوباره آواز می‌خواندِ''<ref>''Jolson Sings Again''</ref> هنری لوین<ref>Henry Levin</ref> (۱۹۴۹م) را تولید کند. در این فیلم جولسون بیمار و پیر در چند صحنۀ کوتاه ظاهر شد و رودرروی بازیگری قرار گرفت که نقشش را بازی کرد. جولسون کمی پس از بازگشت از اجرای برنامه در میان سربازان آمریکایی مستقر در کشور کره بر اثر سکته قلبی درگذشت. او چهار بار ازدواج کرد و همسر سومش (1928- 1940م) روبی کیلر<ref>Ruby Keeler</ref> نیز خواننده و بازیگر بود. خاطرات جولسون در کتابی با نام ''آقای جولسون''<ref>''Mr Jolson''</ref> (۱۹۵۱م) منتشر شده است. 
 
جولسون یکی از شخصیت‌های افسانه‌ای در صنعت نمایش امریکا بود. در برادوی اگرچه ایفای نقش‌های اصلی را به عهده نمی‌گرفت، اما همیشه بیش از دیگران مورد توجه تماشاگران بود و هنگامی که در ۱۹۱۲م میلیون‌ها صفحه از آوازهایش به فروش رفت نام خود را در شمار نخستین ستارگان آواز ثبت کرد. در ۱۹۲۳م [[دیوید وارک گریفیث]] تصمیم گرفت تا با سپردن نقش اصلی ''پسر ماما'' به جولسون، موفقیت‌های او را به سينما انتقال بدهد، اما مشکلات حقوقی ناشی از اختلاف آن دو باعث شد فیلم ناتمام رها شود. با این‌حال جولسون چهار سال بعد با بازی در ''خوانندۀ جاز'' سهم عمده‌ای در ظهور سینمای ناطق ایفا کرد. ولی در واقع این ''احمق آوازه‌خوان''<ref>''The Singing Fool''</ref> بود که او را در مقام یک ستارۀ بزرگ سینما تثبیت کرد و راه را برای فیلم‌های بعدی و موفقیت‌های پی‌درپی او گشود. سینمای ناطق نیز متقابلاً به جولسون کمک کرد تا میلیون‌ها هوادار جدید پیدا کند. اما تماشاگران سینما خیلی زود از او خسته شدند و دو فیلم ''مامان''<ref>''Mammy''</ref> و ''پسر بزرگ''<ref>''Big Boy''</ref> او موفقیتی به دست نیاوردند. در پی این ناکامی‌ها حضورش بر صحنه‌های تئاتر نیز به پایان رسید و اگرچه به خواندن در رادیو ادامه داد، در سال‌های بعد در چند فیلم انگشت‌شمار نقش‌های اصلی را به عهده گرفت. سال‌های جنگ جهانی دوم روزهای پرشکوه گذشته را برای او زنده کرد و ''جولسون دوباره آواز می‌خواند'' به عنوان پرفروش‌ترین فیلم سال ۱۹۴۹م، موفقیت بسیاری به همراه آورد.   
          
          


'''برخی از فیلم‌ها''' (بازیگر)     
'''برخی از فیلم‌ها''' (بازیگر)     


خوانندۀ جاز (1927) احمق آوازه‌خوان بیکن (1928) پسر خوشبخت (1929) آن را با آواز بگو (1929) شب‌های نیویورک (1929) مامان (1930) بیگ بوی (1930) دختر نمایشگر در هالیوود (1930) خدای بزرگ، من یک ولگردم (1933)؛ نوشگاه شگفتی (1934) برو برقص (1935) بچۀ آوازه‌خوان (1936) رز میدان واشینگتن (1939) رژهٔ هالیوود (1939) راپسودی این بلو (۱۹۴۵)    
* خوانندۀ جاز (1927م)
* احمق آوازه‌خوان (1928م)
* پسر خوشبخت<ref>''Sonny Boy''</ref> (1929م)
* آن را با آواز بگو<ref>''Say It with Songs''</ref> (1929م)
* شب‌های نیویورک<ref>''New York Nights''</ref> (1929م)
* مامان (1930م)
* پسر بزرگ (1930م)
* دختر نمایشگر در هالیوود<ref>''Showgirl in Hollywood''</ref> (1930م)
* خدای بزرگ، من یک ولگردم<ref>''Hallelujah, I'm a Bum''</ref> (1933م)
* نوشگاه شگفتی<ref>''Wonder Bar''</ref> (1934م)
* برو برقص<ref>''Go into Your Dance''</ref> (1935م)
* بچۀ آوازه‌خوان<ref>''The Singing Kid''</ref> (1936م)
* رز میدان واشینگتن<ref>''Rose of Washington Square''</ref> (1939م)
* رژهٔ هالیوود<ref>''Hollywood Cavalcade''</ref> (1939م)
* راپسودی در بلو<ref>''Rhapsody in Blue''</ref> (۱۹۴۵م)
 
 
----
----
<references />
[[رده:سینما]]
[[رده:جهان - اشخاص]]
[[رده:موسیقی]]
[[رده:مدرن جهان]]

نسخهٔ کنونی تا ‏۱۲ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۲۰:۴۸

آل جولسون
Al Jolson
زادروز روسیۀ تزاری 1886م
درگذشت سانفرانسیسکو ۲۳ اکتبر ۱۹۵۰م
ملیت امریکایی
شغل و تخصص اصلی بازیگر
شغل و تخصص های دیگر خواننده
آثار خوانندۀ جاز (1927م)؛ احمق آوازه‌خوان بیکن (1928م)؛ شب‌های نیویورک (1929م)؛ خدای بزرگ، من یک ولگردم (1933م)؛ بچۀ آوازه‌خوان (1936م)؛ رز میدان واشینگتن (1939م)؛ رژهٔ هالیوود (1939م)؛ راپسودی این بلو (۱۹۴۵م)
گروه مقاله سینما
خویشاوندان سرشناس روبی کیلر (همسر)
آل جولسون

آل جولسون (روسیۀ تزاری 1886م - سانفرانسیسکو ۲۳ اکتبر ۱۹۵۰م) Al Jolson

(نام اصلی: آسا یولسون[۱]) بازیگر و خوانندۀ امریکایی با اصالت روس. طی دهۀ 1920م به عنوان خواننده و بازیگر نقش‌های کمدی، بزرگ‌ترین سرگرمی‌ساز امریکا بود. برخی جولسون را بزرگ‌ترین سرگرمی‌ساز همۀ عصرها می‌دانستند.

در کودکی همراه با خانوادۀ یهودی‌اش به امریکا مهاجرت کرد. پدرش تک‌خوان کنیسه‌ای در واشینگتن بود و خود او هم از همان‌جا آواز خواندن را شروع کرد. در ادامه به کار نمایش روی آورد و پس از چندسال اجرای برنامه در یک سیرک و کسب موفقیت، به عنوان بازیگر سیاه‌پوست‌نما به نمایش‌های وودویل[۲] راه یافت. از شگردهای او بر روی صحنه، سیاه کردن چهره و استفاده از سوت‌های ملودیک، شبیه آواز پرندگان، برای شیرین‌کاری یا فاصله‌گذاری در ترانه‌هایش بود. در این دوره، خیلی زود محبوب‌ترین ستارۀ آواز آمریکا شد. در سال ۱۹۲۳م با ایفای نقش ستارۀ پسر ماما بازیگری در سینما را تجربه کرد، اما فیلم ناتمام ماند؛ تا این که در نخستین فیلم ناطق تاریخ سینما، خوانندۀ جاز[۳]، نقش ستارۀ اصلی را به عهده گرفت. از آن پس در برادوی[۴] و در چندین فیلم موزیکال در نقش‌های اصلی ظاهر شد، اما همگام با عوض شدن شرایط و تغییر سلیقۀ مردم آرام آرام از محبوبیتش کاسته شد. در زمان جنگ جهانی دوم با تکیه بر پیشینهٔ آوازهای جادویی خود تعدادی از آنها را برای سربازان بازخوانی کرد و زمانی که زندگی‌اش در فیلم سرگذشت جولسون[۵] (ساختۀ آلفرد گرین[۶]- ۱۹۴۶م) به تصویر کشیده شد، بار دیگر نسل جدیدی را شیفته و هوادار خود کرد. در این فیلم لری پارکز[۷] در نقش او بازی کرد، اما صدای خود جولسون بر روی آن دوبله شد و با موفقیت زیادی که به دست آورد کمپانی کلمبیا پیکچرز را متقاعد کرد تا فیلم جولسون دوباره آواز می‌خواندِ[۸] هنری لوین[۹] (۱۹۴۹م) را تولید کند. در این فیلم جولسون بیمار و پیر در چند صحنۀ کوتاه ظاهر شد و رودرروی بازیگری قرار گرفت که نقشش را بازی کرد. جولسون کمی پس از بازگشت از اجرای برنامه در میان سربازان آمریکایی مستقر در کشور کره بر اثر سکته قلبی درگذشت. او چهار بار ازدواج کرد و همسر سومش (1928- 1940م) روبی کیلر[۱۰] نیز خواننده و بازیگر بود. خاطرات جولسون در کتابی با نام آقای جولسون[۱۱] (۱۹۵۱م) منتشر شده است.

جولسون یکی از شخصیت‌های افسانه‌ای در صنعت نمایش امریکا بود. در برادوی اگرچه ایفای نقش‌های اصلی را به عهده نمی‌گرفت، اما همیشه بیش از دیگران مورد توجه تماشاگران بود و هنگامی که در ۱۹۱۲م میلیون‌ها صفحه از آوازهایش به فروش رفت نام خود را در شمار نخستین ستارگان آواز ثبت کرد. در ۱۹۲۳م دیوید وارک گریفیث تصمیم گرفت تا با سپردن نقش اصلی پسر ماما به جولسون، موفقیت‌های او را به سينما انتقال بدهد، اما مشکلات حقوقی ناشی از اختلاف آن دو باعث شد فیلم ناتمام رها شود. با این‌حال جولسون چهار سال بعد با بازی در خوانندۀ جاز سهم عمده‌ای در ظهور سینمای ناطق ایفا کرد. ولی در واقع این احمق آوازه‌خوان[۱۲] بود که او را در مقام یک ستارۀ بزرگ سینما تثبیت کرد و راه را برای فیلم‌های بعدی و موفقیت‌های پی‌درپی او گشود. سینمای ناطق نیز متقابلاً به جولسون کمک کرد تا میلیون‌ها هوادار جدید پیدا کند. اما تماشاگران سینما خیلی زود از او خسته شدند و دو فیلم مامان[۱۳] و پسر بزرگ[۱۴] او موفقیتی به دست نیاوردند. در پی این ناکامی‌ها حضورش بر صحنه‌های تئاتر نیز به پایان رسید و اگرچه به خواندن در رادیو ادامه داد، در سال‌های بعد در چند فیلم انگشت‌شمار نقش‌های اصلی را به عهده گرفت. سال‌های جنگ جهانی دوم روزهای پرشکوه گذشته را برای او زنده کرد و جولسون دوباره آواز می‌خواند به عنوان پرفروش‌ترین فیلم سال ۱۹۴۹م، موفقیت بسیاری به همراه آورد.


برخی از فیلم‌ها (بازیگر)

  • خوانندۀ جاز (1927م)
  • احمق آوازه‌خوان (1928م)
  • پسر خوشبخت[۱۵] (1929م)
  • آن را با آواز بگو[۱۶] (1929م)
  • شب‌های نیویورک[۱۷] (1929م)
  • مامان (1930م)
  • پسر بزرگ (1930م)
  • دختر نمایشگر در هالیوود[۱۸] (1930م)
  • خدای بزرگ، من یک ولگردم[۱۹] (1933م)
  • نوشگاه شگفتی[۲۰] (1934م)
  • برو برقص[۲۱] (1935م)
  • بچۀ آوازه‌خوان[۲۲] (1936م)
  • رز میدان واشینگتن[۲۳] (1939م)
  • رژهٔ هالیوود[۲۴] (1939م)
  • راپسودی در بلو[۲۵] (۱۹۴۵م)



  1. Asa Yoelson
  2. Vaudeville
  3. The Jazz Singer
  4. Broadway
  5. The Jolson Story
  6. Alfred Green
  7. Larry Parks
  8. Jolson Sings Again
  9. Henry Levin
  10. Ruby Keeler
  11. Mr Jolson
  12. The Singing Fool
  13. Mammy
  14. Big Boy
  15. Sonny Boy
  16. Say It with Songs
  17. New York Nights
  18. Showgirl in Hollywood
  19. Hallelujah, I'm a Bum
  20. Wonder Bar
  21. Go into Your Dance
  22. The Singing Kid
  23. Rose of Washington Square
  24. Hollywood Cavalcade
  25. Rhapsody in Blue