میرزا جعفر خان مشیرالدوله: تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکیجو | دانشنامه آزاد پارسی
بدون خلاصۀ ویرایش
 
(تغییرمسیر به میرزا جعفر خان مشیرالدوله حذف شد)
برچسب‌ها: تغییرمسیر حذف شد واگردانی دستی ویرایشگر دیداری
 
(۸ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط یک کاربر دیگر نشان داده نشد)
خط ۱: خط ۱:
میرزا جعفر خان مشیرالدوله
میرزا جعفر خان مشیرالدوله ( ـ۱۲۷۹ق)


(نیز با نام: میرزا سید جعفر حسینی) از سیاستمداران و دیپلمات‌های ایرانی عصر قاجار، پسر میرزا محمد تقی وزیر. پدرش اصلیتی فراهانی داشته و در تبریز زیر دست میرزا بزرگ فراهانی قائم‌ مقام اول کار می کرده است. میرزا جعفر خان جزو دومین گروه از ایرانیانی بود که توسط عباس میرزا نایب السلطنه و وزیر باکفایتش میرزا عیسی قائم مقام اول در ۱۲۳۰ق برای تحصیل علم و معلومات جدید به اروپا فرستاده شدند. میرزا جعفر خان از جمله شاگردانی بود که برای کسب علوم ریاضی و مهندسی اعزام شد. این گروه 40 نفره به سرپرستی میجر دارسی معروف به کرنل خان عازم انگلستان شدند و پس از حدود 4 ماه به آن جا رسیدند و به تکمیل تحصیلات خود پرداختند. آنان بر حسب امر عباس میرزا در 1234ق به ایران بازگشتند. 
(نیز با نام: میرزا جعفر مهندس) دولتمرد و دیپلمات‌ ایرانی عصر [[قاجاریه، سلسله|قاجاریه]]، پسر میرزا محمد تقی وزیر. پدرش اصلیتی فراهانی داشته و در تبریز زیر دست میرزا بزرگ فراهانی قائم‌ مقام اول کار می‌کرده است.  


میرزا جعفر خان پس از بازگشت، به کار تعلیم فنون ریاضی و مهندسی و نیز علم توپخانه گماشته شد. او به واسطهٔ حسن خدمت به لقب مهندس‌باشی ملقب شد. پس از مدتی به لقب مشیرالدوله نیز سرافراز شد. سپس در بخش امور خارجه به کار پرداخت. او در 1252ق از طرف محمد شاه به عنوان سفیر به دربار عثمانی فرستاده شد و به مدت 8 سال (تا 1259ق) سفیر ایران در استانبول بود. پس از آن به دستور امیر کبیر به عنوان نماینده به آذربایجان فرستاده شد و چند ماه بعد در کمیسیون چهار جانبهٔ (ایران، بریتانیا، روسیه و امپراتوری عثمانی) برای تعیین مرزهای ایران و عثمانی حاضر شد. پس از بازگشت اش به ایران در 1271ق، مورد بی‌ توجهی میرزا آقا خان نوری جانشین امیر کبیر قرار گرفت و تا زمان برکناری او در 1275ق بیکار بود و هیچ شغل و سمت مهمی نداشت. پس از برکناری میرزا آقا خان نوری و برچیده شدن مقام صدر اعظمی و تشکیل شورای دولت، به دستور ناصرالدین‌ شاه دارالشورای دولتی تأسیس شد و او به ریاست شورای دولت گماشته شد.
میرزا جعفر خان جزو دومین گروه از ایرانیانی بود که بنا به‌ دستور [[عباس میرزا قاجار|عباس میرزا نایب‌السلطنه]] و وزیر باکفایتش میرزا عیسی قائم مقام اول در ۱۲۳۰ق برای تحصیل علم و معلومات جدید به اروپا فرستاده شدند. او از جمله شاگردانی بود که همراهِ‌ چهار تن‌ دیگر برای‌ تحصیل‌ در رشتۀ توپخانه و صنایع نظام به‌ انگلستان‌ اعزام‌ شد. آنان بر حسب امر عباس میرزا در 1234ق به ایران بازگشتند. او نیز پس‌ از چهار سال‌ به‌ تبریز‌ برگشت‌ و به‌ کار تدریس‌ و تعلیم فنون ریاضی‌ و مهندسی‌ و نیز علم توپخانه‌ گماشته شد و از طرف‌ عباس میرزا‌، ابتدا به واسطهٔ حسن خدمت به لقب «مهندس‌باشی‌» و سپس‌ به‌ «مشیرالدوله» ملقب‌ گردید. سپس در بخش امور خارجه به کار پرداخت. از ۱۲۵۲ق، [[محمدشاه قاجار (تبریز ۱۲۲۲ـ تهران ۱۲۶۴ق)|محمدشاه]] وی را به‌‌مدت‌ هفت‌ سال‌ سفیر ایران‌ در استانبول‌ کرد.  


او در در ۱۲۷7ق با حفظ سمت به عنوان سفیر فوق‌العاده به بریتانیا فرستاده شد و در ربیع‌الاول ۱۲۷۷ق (اکتبر ۱۸۶۰) به لندن رسید. او پس از یک سال، در اوایل 1278ق (ژوئن ۱۸۶۱) به تهران بازگشت. پس از بازگشت، با حفظ سمت ریاست شورای دولتی، به سمت تولیت آستان قدس رضوی به جای میرزا محمد حسین عضدالملک منصوب شد. او مدت دو ماه در 1279ق متولی باشی بود و پس از آن درگذشت.   
در ۱۲۶۴ق به‌ دستور [[امیرکبیر]]، به‌ سمت‌ کارپردازی‌ امور خارجه‌ منصوب‌ و در تبریز مقیم‌ شد. در همین‌ سال، برای‌ تعیین‌ خطوط‌ مرزی‌ بین‌ ایران‌ و عثمانی‌، به‌ آن‌ کشور مأمور گردید که‌ تا ۱۲۷۱ق به‌‌طول‌ انجامید و بنا‌به مندرجات کتاب ''رسالۀ تحقیقات'' ''سرحدیۀ'' وی، نتیجه‌ای قطعی برای ایشان نداشت. پس از بازگشت‌اش به ایران در 1271ق، مورد بی‌ توجهی میرزا آقاخان نوری جانشین امیر کبیر قرار گرفت و تا زمان برکناری او در 1275ق بیکار بود و هیچ شغل و سمت مهمی نداشت. بعد از عزل‌ میرزا آقاخان‌ صدراعظم‌ و برچیده شدن مقام صدر اعظمی، به‌ فرمان [[ناصرالدین شاه قاجار|ناصرالدین‌‌شاه‌]] دارالشورای‌ دولتی‌، مرکب‌ از شش‌ وزارتخانه‌ تأسیس‌ و ریاست‌ آن‌ بر‌عهدۀ‌ مشیرالدوله‌ گذارده‌ شد (۱۲۷۵ق). یک‌ سال‌ بعد نیز شورایی‌ مرکب‌ از یازده‌ نفر از وزرا تشکیل‌ گردید که‌ وی در آن‌ عضویت‌ داشت‌. مشیرالدوله‌ با حفظ‌ سِمت‌ِ ریاست‌ دارالشورای‌ دولتی‌، سفیر فوق‌العاده ایران در لندن شد‌ (۱۲۷۷ق مطابق با اکتبر ۱۸۶۰م). او پس از یک سال، در اوایل 1278ق (ژوئن ۱۸۶۱م) به تهران بازگشت. پس از بازگشت، با حفظ سمت ریاست شورای دولتی، به سمت تولیت [[آستان قدس رضوی]] به جای میرزا محمد حسین عضدالملک منصوب شد. او مدت دو ماه در 1279ق متولی باشی بود و پس از آن، در همان جا نیز درگذشت.   





نسخهٔ کنونی تا ‏۲۰ اکتبر ۲۰۲۳، ساعت ۲۳:۱۲

میرزا جعفر خان مشیرالدوله ( ـ۱۲۷۹ق)

(نیز با نام: میرزا جعفر مهندس) دولتمرد و دیپلمات‌ ایرانی عصر قاجاریه، پسر میرزا محمد تقی وزیر. پدرش اصلیتی فراهانی داشته و در تبریز زیر دست میرزا بزرگ فراهانی قائم‌ مقام اول کار می‌کرده است.

میرزا جعفر خان جزو دومین گروه از ایرانیانی بود که بنا به‌ دستور عباس میرزا نایب‌السلطنه و وزیر باکفایتش میرزا عیسی قائم مقام اول در ۱۲۳۰ق برای تحصیل علم و معلومات جدید به اروپا فرستاده شدند. او از جمله شاگردانی بود که همراهِ‌ چهار تن‌ دیگر برای‌ تحصیل‌ در رشتۀ توپخانه و صنایع نظام به‌ انگلستان‌ اعزام‌ شد. آنان بر حسب امر عباس میرزا در 1234ق به ایران بازگشتند. او نیز پس‌ از چهار سال‌ به‌ تبریز‌ برگشت‌ و به‌ کار تدریس‌ و تعلیم فنون ریاضی‌ و مهندسی‌ و نیز علم توپخانه‌ گماشته شد و از طرف‌ عباس میرزا‌، ابتدا به واسطهٔ حسن خدمت به لقب «مهندس‌باشی‌» و سپس‌ به‌ «مشیرالدوله» ملقب‌ گردید. سپس در بخش امور خارجه به کار پرداخت. از ۱۲۵۲ق، محمدشاه وی را به‌‌مدت‌ هفت‌ سال‌ سفیر ایران‌ در استانبول‌ کرد.

در ۱۲۶۴ق به‌ دستور امیرکبیر، به‌ سمت‌ کارپردازی‌ امور خارجه‌ منصوب‌ و در تبریز مقیم‌ شد. در همین‌ سال، برای‌ تعیین‌ خطوط‌ مرزی‌ بین‌ ایران‌ و عثمانی‌، به‌ آن‌ کشور مأمور گردید که‌ تا ۱۲۷۱ق به‌‌طول‌ انجامید و بنا‌به مندرجات کتاب رسالۀ تحقیقات سرحدیۀ وی، نتیجه‌ای قطعی برای ایشان نداشت. پس از بازگشت‌اش به ایران در 1271ق، مورد بی‌ توجهی میرزا آقاخان نوری جانشین امیر کبیر قرار گرفت و تا زمان برکناری او در 1275ق بیکار بود و هیچ شغل و سمت مهمی نداشت. بعد از عزل‌ میرزا آقاخان‌ صدراعظم‌ و برچیده شدن مقام صدر اعظمی، به‌ فرمان ناصرالدین‌‌شاه‌ دارالشورای‌ دولتی‌، مرکب‌ از شش‌ وزارتخانه‌ تأسیس‌ و ریاست‌ آن‌ بر‌عهدۀ‌ مشیرالدوله‌ گذارده‌ شد (۱۲۷۵ق). یک‌ سال‌ بعد نیز شورایی‌ مرکب‌ از یازده‌ نفر از وزرا تشکیل‌ گردید که‌ وی در آن‌ عضویت‌ داشت‌. مشیرالدوله‌ با حفظ‌ سِمت‌ِ ریاست‌ دارالشورای‌ دولتی‌، سفیر فوق‌العاده ایران در لندن شد‌ (۱۲۷۷ق مطابق با اکتبر ۱۸۶۰م). او پس از یک سال، در اوایل 1278ق (ژوئن ۱۸۶۱م) به تهران بازگشت. پس از بازگشت، با حفظ سمت ریاست شورای دولتی، به سمت تولیت آستان قدس رضوی به جای میرزا محمد حسین عضدالملک منصوب شد. او مدت دو ماه در 1279ق متولی باشی بود و پس از آن، در همان جا نیز درگذشت.