تغییرات

پرش به ناوبری پرش به جستجو

فرانسوی، هنر

۱٬۰۵۶ بایت حذف‌شده، ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳
بدون خلاصه ویرایش
'''قرن ۱۸'''. در این دوره روکوکوی پرنشاط و دل‌انگیزی جانشین تزیینات فاخر سبک لوئی چهاردهمی شد؛ ژان آنتوان واتو<ref>Jean-Antoine Watteau </ref> معرّف این تغییر هنری بود، که بازتاب‌های آن در آثار پیروان او نیز، از‌جمله ژان باپتیست پاتر<ref>Jean Baptiste Pater</ref> (۱۶۹۵ـ۱۷۳۶) و نیکلا لانکره<ref> Nicolas Lancret </ref>، مشهود است. در پرده‌های غیرتشریفاتی واتو از ''جشن‌‌های عاشقانه''<ref>fêtes galantes</ref>، گروهی مرد و زن موقر و بانشاط، با حالتی عاشقانه و در‌حال‌نواختن موسیقی، در چشم‌اندازهایی شکوهمند تصویر شده‌اند که با حالتی از اندوه لذت‌های گذرا توأم‌اند. این شیوۀ باظرافت و بسیار آراسته در آثار فرانسوآ بوشه<ref>''François Boucher'' </ref> و ژان ـ اونوره فراگونار<ref>Jean-Honoré Fragonard </ref> نیز متجلّی است، که هر دو شادمانی سبکسرانۀ دربار را کمی پیش از انقلاب فرانسه به اجمال بازنموده‌اند. ژان باپتیست گروز<ref>Jean Baptiste Greuze </ref> این شیوه را ناگهان وانهاد، و مضامین اخلاقی روزمره را برگزید و در آن‌ها از خصلت‌های سادۀ نیکو به‌گونه‌ای پراحساس تمجید کرد. برخلاف هنر حاکم بر دربار، ژان باپتیست شاردن<ref>Jean Baptiste Chardin </ref> صحنه‌های آرام و خانوادگیِ زندگی طبقۀ متوسط را نقاشی می‌کرد. پایان قرن ۱۸ با واکنش علیه روکوکو و بازگشت به «هنر کلاسیک» روبه‌رو بود؛ ژوزف ماری وین<ref>Joseph Marie Vien </ref> (۱۷۱۶ـ۱۸۰۹) از این جریان هنری حمایت می‌کرد. نمایندۀ اصلی نئوکلاسی‌سیسم، یکی از شاگردان وِین، به نام داوید بود که هنرش عواطف و احوال دوران انقلاب و بنیاد امپراتوری ناپلئون را بازمی‌تاباند.
'''قرن ۱۹.''' نئوکلاسی‌سیسم در عین بازگشت به گذشته، حاوی عنصری از رمانتیسم بود. اوج شکوفایی رمانتیسم را می‌توان به‌خوبی در آثار تئودور ژِریکو<ref>Théodore Géricault </ref> و اوژن دُلاکروا۸۱ دُلاکروا<ref>Eugène Delacroix </ref> بازیافت؛ گرچه در همان زمان اَنگر همچنان نگهبان سرسخت کلاسی‌سیسم (شیوۀ تأییدشدۀ آکادمی سلطنتی در قرن ۱۹) باقی ماند. با نقاشی‌های لطیف، شاعرانه و مه‌آلود کامی‌ کورو۸۲، کورو<ref>Camille Corot </ref>، دورۀ نوینی در منظره‌پردازی آغاز گردید. گرچه کورو مدتی در باربیزون۸۳ باربیزون<ref>Barbizon </ref> کار کرد، از نقاشان مکتب باربیزون شمرده نمی‌شود. نقاشان فرانسوی مکتب باربیزون۸۴ باربیزون<ref>Barbizon School </ref> عبارت‌اند از ژان فرانسوا میله۸۵، دوبینیی۸۶ میله<ref>Jean-François Millet </ref>، دوبینیی<ref>Daubigny </ref> (۱۸۱۷ـ۱۸۷۸)، و تئودور روسو۸۷روسو<ref>Theodore Rousseau </ref>. در میانۀ قرن ۱۹، رئالیسم در ضدّیت با نئوکلاسی‌سیسم و رمانتیسم شکل گرفت. گوستاو کوربه۸۸ کوربه<ref>Gustave Courbet </ref> با نقاشی‌های غیرقهرمانانه‌اش از زندگی روزمره، موجی از اعتراض برانگیخت و شخصیت اصلی این جنبش هنری شد؛ هنرش تا حد زیادی با رادیکالیسم۸۹ رادیکالیسم<ref>radicalism</ref> سیاسی‌اش پیوند داشت. رئالیسم بیشتر همچون یک اندیشه تا یک سبک، به‌وسیلۀ اونوره دومیه۹۰ دومیه<ref> Honoré Daumier </ref> و ژان فرانسوا میله، نقاش منظره‌پرداز، تکامل یافت. دومیه نقاش و کاریکاتوریست بود، و به‌سبب تصاویر هجوآمیزش از زندگی فرانسوی شهرت یافت. اِدوئار مانه۹۱ مانه<ref>Edouard Manet </ref> را نیز می‌توان از نقاشان رئالیست برشمرد؛ رویکرد عالی و مدرن او به درون‌مایه‌های نقاشان قرن ۱۵م تا قرن ۱۸، بسیار مناقشه برانگیز بود؛ ازجمله اثرش با نام ''اولیمپیا''۹۲ <ref>Olympia </ref> (۱۸۶۵؛ موزۀ دورسه۹۳، دورسه<ref>''Musée d’ Orsay'' </ref>، پاریس). شیوۀ رئالیسم، با تمرکز بر زندگی روزمره، برای امپرسیونیسم، مشهورترین جنبش قرن ۱۹، بستر مناسبی را فراهم کرد. مونه با تأثیر از ادوئار مانه و پیوستن به گروه امپرسیونیست‌ها، فعالیت هنری‌اش را آغاز کرد و از شخصیت‌های مرکزی جنبش شد. ویژگی‌های آثار مونه، ازجمله تمرکز مطلق بر ظاهر اشیا و تغییر رنگ‌ها و شکل‌ها درخلال تغییرات نوری و جوّی، جوهرۀ امپرسیونیسم را هستی بخشید. دیگر نقاشان برجستۀ امپرسیونیسم عبارت بودند از رنوار، کامی‌ پیسارو۹۴، پیسارو<ref>Camille Pissarro </ref>، و برت موریزو۹۵موریزو<ref>Berthe Morisot </ref>. ادگار دگا۹۶ دگا<ref>Edgar Degas</ref> ادراکی از جوهرۀ ساختاری و فرمی کلاسیک را به امپرسیونیسم افزود. هانری دو تولوز لوترک<ref>Henri de Toulouse-Lautrec</ref>۹۷ ۷ به‌رغم آگاهی از امپرسیونیسم، شیوه‌ای کاملاً فردی را در‌پیش گرفت، که برگرفته از آگهی‌های مصور و باسمه‌های ژاپنی و آثار دگا بود. نحوۀ استفادۀ امپرسیونیست‌ها از رنگ، به نوآوری‌های نوینی انجامید؛ از آن جمله‌اند: نئوامپرسیونیسم<ref>Neo-Impressionism</ref>۹۸ &nbsp;(یا نقطه‌چین‌کاری<ref>pointillism</ref>۹۹۹)، در آثار سورا و پل سینیاک<ref>Paul Signac </ref>۱۰۰، ، ویژگی فرمی پست‌امپرسیونیسم<ref>post-Impressionism </ref>۱۰۱ &nbsp;در آثار سزان و پل گوگن<ref>Paul Gauguin </ref>۱۰۲، ، که هر دو در تکامل هنرمدرن تأثیری ژرف داشتند. هنر ایشان خاستگاه به‌ثمررسیدن مراحل درخشانی از هنر دهۀ ۱۸۹۰ شد که با سمبولیسم<ref>symbolism</ref>۱۰۳ &nbsp;(اودیلون رودون<ref>Odilon Redon </ref>۱۰۴، ، گوستاو مورو<ref>Gustave Moreau </ref>۱۰۵ &nbsp;و دیگران)، و آثار گروه نبی‌ها<ref>Les Nabis </ref>۱۰۶ &nbsp;آغاز گردید. اوگوست رودن به ضوابط منجمدماندۀ مجسمه‌سازی قرن ۱۹، گرما و شوری رمانتیک بخشید.
'''قرن ۲۰.''' برخی از بزرگ‌ترین نوآوران هنر قرن ۲۰ عبارت‌اند از ژرژ براک، که همراه با پابلو پیکاسو<ref>Pablo Picasso </ref>۱۰۷، ، نقاش اسپانیایی، سبک کوبیسم را پروراند و اعتلا بخشید؛ و هانری ماتیس، نقاش سرآمد فوویسم که کارهایی با رنگ‌های درخشان و ماهیّتی موزون و تزیینی پدید آورد. اندیشه‌های نوین نقاشی به‌خوبی در پاریس پا گرفت، و آن شهر را مرکز بین‌المللی مکتب پاریس<ref>l’Ecole de Paris </ref>۱۰۸ &nbsp;ساخت. برخی از نمایندگان هنر مدرن همچون پیکاسو، از خارج از فرانسه به آن‌جا مهاجرت کردند. از نقاشان برجستۀ فرانسوی ادوئار ووئیار<ref>Edouard Vuillard </ref>۱۰۹، ، پیِر بونار<ref>Pierre Bonnard </ref>۱۱۰، ، پیِر آلبر مارکه<ref>Pierre Albert Marquet </ref>۱۱۱، ، روبر دلونه<ref>Robert Delaunay </ref>۱۱۲، ، فرنان لژه<ref>Fernand Léger </ref>۱۱۳، ، ژرژ روئو<ref>Georges Rouault </ref>۱۱۴، ، و رائول دوفی<ref>Raoul Dufy </ref>۱۱۵ &nbsp;درخور ذکرند. آریستید مایول<ref>Aristide Maillol </ref>۱۱۶، ، فرم‌های مجسمه‌های سنّتی فرانسه را احیا کرد. پس از جنگ جهانی دوم<ref>World War II </ref>۱۱۷، ، پاریس، مرکزیّت دنیای هنر را به امریکا سپرد، و بیشترین تأثیر را در هنر معاصر دنیا گذاشت. ایوز کلاین<ref>Yves Klein </ref>۱۱۸ &nbsp;و ژان دوبوفه<ref>Jean Dubuffet</ref>۱۱۹‌ &nbsp;از نقاشان سرآمد فرانسوی در دوران پس از جنگ جهانی‌اند.
Nicolas Poussin rococo French Revolution Neo-Classicism Jacques-Louis David Dominique Ingres Romanticism realism Impressionism Claude Monet Auguste Renoir Georges Seurat Paul Cézanne modern art Henri Matisse fauvism Georges Braque cubism Auguste Rodin Lascaux Celtic Ottonian Carolingians stylized Autun Cluny Moissac Souillac champlevé Limoges stained glass Chartres Notre Dame miniature Provence Nicolas Froment Simon Marmion Loire Jean Fouquet Jean Bourdichon Maître de Moulins Jean Perréal Netherlandish painting Limbourg Trés Riches Heures du Duc de Berry naturalism Renaissance Francis I Francesco Primaticcio Niccolò dell’Abbate Fontainebleau Corneille de Lyon Jean and François Clouet baroque Royal Academy Jean Baptiste Colbert Charles Le Brun Gobelins Georges de La Tour Louis Le Nain classical Girardon Cardinal Richelieu Sorbonne Versailles Antoine Coysevox Jean-Antoine Watteau Jean Baptiste Pater Nicolas Lancret fêtes galantes François Boucher Jean-Honoré Fragonard Jean Baptiste Greuze Jean Baptiste Chardin Joseph Marie Vien Théodore Géricault Eugène Delacroix Camille Corot Barbizon Barbizon School Jean-François Millet Daubigny Theodore Rousseau Gustave Courbet radicalism Honoré Daumier Edouard Manet Olympia Musée d’ Orsay Camille Pissarro Berthe Morisot Edgar Degas&nbsp;
<br/> <!--33052300-->
[[Category:نگارگری و مجسمه سازی جهان]] [[Category:سبک ها، اصطلاحات، ابزار و اماکن]] [[Category:هنر]] [[Category:اصطلاحات، تاریخ عمومی و اشخاص]] [[Category:مکاتب، جریان ها و نظریه ها]]
سرویراستار
۱۷٬۷۰۳
ویرایش

منوی ناوبری