اسکوئیت، هربرت: تفاوت میان نسخه‌ها

اَسْکوئیت، هِربِرت (۱۸۵۲ـ۱۹۲۸)(Asquith, Herbert)<br/> [[File:11316200.jpg|thumb|اَسْکوئيت، هِربِرت]]اِرلِ اول آکسفورد و اسکوئیت<ref>1st Earl of Oxford and Asquit  

</ref>، سیاستمدار لیبرال انگلیسی و نخست‌وزیر (۱۹۰۸ـ۱۹۱۶) این کشور. در ۱۹۰۸ به هنگام تصدّیِ وزارتِ دارایی نظام پرداخت مستمری به سالخوردگان را برقرار کرد، اختیارات مجلس اعیان<ref>House of Lords

</ref> را کاهش داد، و تلاش کرد تا به ایرلند حق خودمختاری<ref> home rule </ref> اعطا کند. اسکوئیت در یورکشر<ref>Yorkshire </ref> به‌دنیا آمد و پس از تکمیل تحصیلات، وکیل شد. در ۱۸۸۹ با قبولِ وکالتِ اعضایِ جنبش ملی‌گرایِ ایرلند در ماجرای چارلز پارنل<ref>Charles Parnell </ref> به‌شهرت رسید. اولین عضو منتخب حزب لیبرال بود، که در ۱۸۸۶ از حوزۀ انتخابیۀ فایف شرقی<ref>East Fife </ref> به پارلمان راه یافت و تا ۱۹۱۸ این کرسی را در اختیار داشت. در دوران نخست‌وزیری گلدستون<ref>Gladstone </ref> (۱۸۹۲ـ۱۸۹۵) وزیر کشور بود. در کابینۀ هنری کمبل ‌ـ ‌بنرمن<ref>Henry Campbell-Bannerman </ref> در ۱۹۰۵، وزیر دارایی شد و پس از کناره‌گیری کمبل ـ بنرمن در ۱۹۰۸، به نخست‌وزیری رسید. با پافشاری برای تصویب بودجۀ رادیکالی، که دیوید لوید جورج<ref>David Lloyd George </ref>، وزیر دارایی او، به پارلمان تسلیم کرده بود، ناگزیر شد تا به دو سری انتخابات در ۱۹۱۰ تن در دهد. نتیجۀ این انتخابات تصویب قانون پارلمانی۱۹۱۱‌<ref>Parliament Act of 1911 veto </ref> بود، که براساس آن اختیارات مجلس اعیان در وتو<ref>Curragh Mutiny</ref> کردن قوانین محدود شد. تلاش‌های اسکوئیت برای به‌تصویب‌رساندن قانون خودمختاری ایرلند، «شورش کراگ۱۲» (پادگانی انگلیسی در ایرلند) و شروع مقدمات جنگ داخلی را در پی داشت. با آ'''‎'''غاز جنگ جهانی اول در ۱۹۱۴، وحدت دوباره برقرار شد و اسکوئیت در مه ۱۹۱۵ کابینۀ ائتلافی تشکیل داد، اما سیاست صبر و انتظار او با جنگ تمام‌عیار ناسازگار بود؛ درنتیجه، در دسامبر ۱۹۱۶ به ناچار استعفا کرد و لوید جورج جانشین او شد. این رویداد به بروز شکافی ژرف در حزب لیبرال انجامید و این حزب پس از ۱۹۱۸، با وجود ادامۀ رهبری رسمی اسکوئیت تا ۱۹۲۶، از رونق و اعتبار افتاد.

[[Category:تاریخ جهان]] [[Category:بریتانیا]]