بَلْشَصَّر (Belshazzar)
(بهمعنای بعل، شاه را حمایت میکند) در عهد عتیق[۱]، آخرین شاه بابِل[۲] و پسر نبوکدنصّر[۳]. در ضیافتی، مشهور به ضیافت بلشصّر[۴]، دست غیبی بر دیوار چیزی نوشت که دانیال[۵] آن را به سقوط بابل و مرگ بلشصر تعبیر کرد.
