| عنوان نمایشی | هبوط |
| کلید پیشفرض مرتبسازی | هبوط |
| حجم صفحه (بایت) | ۲٬۰۴۷ |
| شناسهٔ فضای نام | 0 |
| شناسهٔ صفحه | 41050900 |
| زبان محتوای صفحه | fa - فارسی |
| مدل محتوای صفحه | ویکیمتن |
| فهرستکردن توسط رباتها | مجاز |
| تعداد تغییرمسیرها به این صفحه | ۰ |
| شمرده شده به عنوان صفحهٔ محتوایی | بله |
| سازندۀ صفحه | DaneshGostar (بحث | مشارکتها) |
| تاریخ ایجاد صفحه | ۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۲۳ |
| آخرین ویرایشگر | Mohammadi3 (بحث | مشارکتها) |
| تاریخ آخرین ویرایش | ۱۵ ژوئن ۲۰۲۶، ساعت ۰۶:۵۴ |
| تعداد کلی ویرایشها | ۲ |
| تعداد کلی نویسندگان یکتا | ۲ |
| تعداد ویرایشهای اخیر (در ۹۰ روز گذشته) | ۱ |
| تعداد نویسندگان یکتای اخیر | ۱ |
Description | Content |
Article description: (description)
This attribute controls the content of the description and og:description elements. | هُبوط (در لغت به معنای فرود آمدن) واقعهای بیانگر پدید آمدن پلیدی درنتیجۀ ارتکاب نخستین گناه بهدست انسان (← گناه جبلّی). در فرهنگهای مختلف با روایتهای مستقلی روایت شده است. هبوط انسان به روایت کتاب مقدس در باغ عَدَن زمانی اتفاق افتاد که شیطان به شکل مار، حوا را وسوسه کرد تا میوۀ درخت معرفت را بخورد. حوا با سرپیچی از فرمان خداوند میوه را خورد و بخشی از آن را نیز به آدم داد؛ درنتیجه هردو از بهشت رانده شدند تا مبادا بار دیگر سرپیچی کنند و از میوۀ درخت جاودانگی بخورند. در اسلام این اصطلاح بهمعنای نزول آدم از بهشت است. این واژه در قرآن (بقره: ۳۶، ۳۸؛ اعراف: ۲۴؛ طه: ۱۲۳) بهصورت امر از جانب خداوند در خطاب به آدم و حوا (بهصورت تثنیه و گاه بهصورت جمع) آمده است. براساس قرآن علت این نزول آن بود که شیطان، با این ادعا که این، درختِ جاودانگی است آدم را وسوسه کرد که از میوۀ آن بخورد. اما پیش از آن، خداوند آدم را از نزدیکشدن به این درخت بازداشته بود. وقتی آدم و حوا به وسوسۀ شیطان میوه را خوردند عورتشان آشکار شد و آن را با برگ درخت پوشاندند. از آن پس به فرمان خداوند در زمین جای گرفتند. نیز ← آدم؛ حوا |
