استعاره مجرده

اِستعارۀ مُجَرّده
(یا: استعارۀ تجریدیه) نوعی استعاره که فقط صفات و ملایمات مستعارٌله بدان یاد شود؛ مانند: از شورشِ آه من همه شب/بادام تو دوش ناغنوده (خاقانی). در این بیت، «بادام» استعاره از «چشم» است و لفظ «غنوده» از ملایمات «چشم».