استعاره بالکنایه

اِستِعارۀ بِالْکِنایه
(یا: استعارۀ مکنیه؛ استعارۀ تخییلیه) اصطلاحی در بیان، نوعی استعاره که در آن گوینده مشبه را یاد کند، ولی مشبهٌ‌به را نیاورد، و برای این‌که خواننده مراد او را دریابد، از لوازم مشبهٌ‌به چیزی را یادآور شود: چون تیر فکرتم به نشانه نمی‌رسد/ معذور باشم ار سپر عجز افکنم (انوری). شاعر «فکر» را به تیرانداز تشبیه کرده و «تیر» را که از لوازم مشبهٌ‌به است به «فکرت» اضافه کرده است.