آخر

آخِر

(به‌معنی فرجام و همیشه) در اصطلاح کلام از نام‌های نیکوی خداوند (سوره حدید، ۳)؛ متکلّمان و عرفا آن را در دو معنی به‌کار برده‌اند: ۱. ابدی، یعنی خداوند چنان‌که ازلی است ابدی نیز هست؛ ۲. هدف سلوک، یعنی خداوند همان‌گونه که در سلسلۀ موجودات نخستین موجود محسوب می‌شود در سیر و سلوک عارفان، هدف و آخرین منزل به‌شمار می‌آید.