سالیری، آنتونیو
| جعبه زندگینامه |
|---|
سالیِری، آنتونیو (۱۷۵۰ـ۱۸۲۵)(Salieri, Antonio)
آهنگساز ایتالیایی. معلم بتهوون، شوبرت[۱]، هومل[۲]، و لیست[۳]، و رقیب موسیقایی موتسارت در دربار امپراتوری وین[۴] بود، که سِمَتِ آهنگساز آنجا را داشت. میگویند موتسارت را مسموم کرد، اما دلیل و مدرکی بر این مدعا وجود ندارد. موسیقی را از برادرش فرانچسکو سالیِری[۵] فراگرفت، که از شاگردان جوزِپّه تارتینی[۶] بود. در پانزدهسالگی یتیم شد، و خانوادۀ موچهنیگو[۷] بر تحصیل او در مدرسۀ سان مارکو[۸] در ونیز نظارت کردند. سالیِری در این مدرسه با فلوریان گاسمان[۹] آشنا شد، که در ۱۷۶۶ او را به وین برد، بر ادامۀ تحصیل او نظارت، و او را به دربار معرفی کرد. پس از مرگ گاسمان در ۱۷۷۴، سالیِری آهنگساز دربار و رهبر ارکستر اپرای ایتالیایی شد. اپرای اِئُروپای بازشناختهشده[۱۰] او در شب افتتاح لا اسکالا[۱۱]ی میلان در ۱۷۷۴ بر روی صحنه رفت. اپرای خلوص[۱۲] (۱۷۸۷) وی آنقدر از لحاظ نمایشی پرقدرت بود که در آغاز آن را به گلوک[۱۳] نسبت میدادند. سالیری از ۱۷۸۸ که در مقام کاپلمایستر دربار جانشین جوزِپّه بونو[۱۴] شد، بیشتر در وین اقامت داشت. تا ۱۸۱۸ رهبر ارکستر انجمن موسیقیدانان[۱۵] بود و در نخستین اجرای آفرینش[۱۶] اثر هایدن[۱۷] در ۱۷۹۸، کُنتینوئو نواخت.