دومینیکی، فرقه

دومینیکی، فرقۀ (Dominican order)
فرقه‌ای از راهبهای پیرو کلیسای کاتولیک که دومینیک قدیس در ۱۲۱۵ م تأسیس کرد. دومینیکیان را راهبان واعظ، فرایارهای سیاه، و ژاکوبن‌ها نیز نامیده‌اند. این فرقه گسترش جهانی دارد و فرقه‌ای از راهبه‌های خاموش را هم دربر می‌گیرد. جامۀ آنان سیاه و سفید است. نخستین دیر آنان در ۱۲۱۵ در تولوز فرانسه دایر شد. در ۱۲۱۶ تأیید پاپ را به‌دست آوردند و نظام فرقه در ۱۲۲۰ـ۱۲۲۱م تدوین شد. به‌سرعت سرتاسر اروپا را فراگرفتند و اولین دیر آن‌ها در انگلستان در ۱۲۲۱م در آکسفورد تأسیس شد. در ۱۵۵۹ دومینیکیان انگلیسی سرکوب شدند، ولی در ۱۶۲۲ زندگی جمعی را از سر گرفتند. توماس آکوئیناس، جیرولامو ساونارولا، و بارتولومه دولاس کاساس، دومینیکی بودند. در ۱۹۸۳ فرقه مرکب از ۷,۲۰۰ راهب و ۴,۷۷۵ راهبه بود.

 

---