اوگوستین هیپویی، قدیس (۳۵۴ـ۴۳۰م)

اوگوستین هیپویی، قدیس (۳۵۴ـ۴۳۰م)(Augustine of Hippo, St)
(نام اصلی: اورلیوس اوگوستینوس) اسقف و از نخستین رهبران و نویسندگان مسیحیِ مشهور به آبای کلیسا. در میلان به دست آمبروسیوس قدیس به مسیحیت گروید و در ۳۹۶م اسقف هیپّو (عنّابۀ امروزی در الجزایر) شد. از میان آثار فراوان او می‌توان از اعترافات، که زندگی‌نامۀ روحانی اوست، و مدینۀ الهی، که دفاعی از کلیسای مسیحی و مشیت الهی است، نام برد. اوگوستین در تاگاستِ نومیدیا (الجزایر کنونی) به‌دنیا آمد، در کارتاژ (قرطاجنه) علوم بلاغی خواند، و همان‌جا صاحب پسر نامشروعی به نام آدئوداتوس شد. در تاگاست و کارتاژ تدریس کرد و دَه سال اعتقادات مانوی داشت. در ۳۸۳م به رم و سپس میلان رفت و در این شهر متأثر از آمبروسیوس قدیس، همراه با پسرش غسل تعمید دید و رسماً مسیحی شد. مدت‌ها در نوافلاطون‌گرایی مطالعه کرد و آن‌گاه کرسی تدریس بلاغتش را رها کرد و به افریقا برگشت؛ در همین سفر، مادرش مونیکای قدیسه را در اوستیا از دست داد و در تاگاست مستقر شد. در ۳۹۱م در سفری به هیپّو رتبۀ کشیشی گرفت و سپس اسقف هیپّو شد و در همان‌جا، زمانی که شهر در محاصرۀ واندال‌ها بود، درگذشت. از او ۱۱۳ کتاب و رساله و بیش از ۲۰۰ نامه و ۵۰۰ خطابه برجای مانده است. بسیاری از آثارش محصول سه بحث عمدۀ کلامی دورۀ اوست؛ او مانویت را رد و تخطئه کرد، در اجلاس کارتاژ (۴۱۱م) به فرقۀ بستۀ دوناتی که در شمال افریقا پا گرفته بود تاخت، و بیست سال آخر عمر خود را با پافشاری از اصل اعتقادی گناهکاری ذاتی و ضرورت فیض الهی صرف مبارزه با پلاگیوس کرد. پیروان مذهب او را اوگوستینی می‌خوانند که از آن جمله‌اند راهبان درویش و زاهدان اوگوستینی، پرمونتریان، گیلبرتیان، و سه‌گانه‌انگاران.