ضریح سازی

از ویکیجو | دانشنامه آزاد پارسی
ضریح جدید امام حسین (ع)، طراحی شده توسط محمود فرشچيان

ضَریح‌سازی

رشته‌ای کهن و چندگانه از هنرهای صناعی و تزئینی است که طراحی، مهندسی اتصالات و برپایی سازه‌های پیرامون مزارات متبرکه را در بر می‌گیرد. این پیشه ترکیبی سازمان‌یافته از درودگری سنتی، قلم‌زنی، دوات‌گری، میناکاری، زرگری، طلاکوبی، خطاطی کتیبه‌ها و ساخت قفل‌های سنتی است. در فرایند ضریح‌سازی، شاکله و اسکلت نگهدارنده با چوب‌های مقاوم و دیرپا شکل می‌گیرد و سپس روکشی از ورقه‌ها و گوی و ماسوره‌های نقره، مس، برنج و طلا، مزین به کتیبه‌های قرآنی و احادیث به خطوط ثلث و نستعلیق، بر پیکره آن سوار می‌شود. برجسته‌ترین و ظریف‌ترین نمونه‌های حاصل از این پیشه، در حرم‌های امام رضا (ع) در مشهد، حضرت معصومه (س) در قم، و مراقد اهل بیت در کربلا، نجف، کاظمین و سامرا جلوه‌گر شده است.