ووجینگ

ووجینْگ (Wujing)

مجموعۀ پنج کتاب باستانی چین، با چنان اعتبار عظیمی که در طبقه‌بندی چهارگانۀ آثار چینی پیش از شی (تاریخ)، زی (فلسفه) و جی (ادبیات) قرار می‌گیرد. این کتاب‌های کلاسیک، که همه را منسوب به کنفوسیوس (۵۵۱ـ۴۷۹پ‌م) حکیم می‌دانند، ۲هزار سال معیار مطلوب جامعه، قانون، حکومت، تعلیم و تربیت، ادبیات و دین چینی بوده‌اند. از این نظر، تأثیرگذاریشان در تاریخ طولانی چین کم‌نظیر است. به هر حال، دانشجویان چینی پیش از مطالعۀ سی شو (چهار کتاب)، که متون کوتاه‌تر و ساده‌تر کنفوسیوسی‌اند، به سراغ ووجینگ نمی‌روند. در ۱۳۶پ‌م وودی، فرمانروای سلسلۀ هان، آیین کنفوسیوس را مسلک کشور چین اعلام کرد. از آن پس کرسی‌های دکتری (بوشی) جهت تدریس ووجینگ ایجاد شد که تا قرن ۲۰ دایر بودند. در ۱۲۴پ‌م دانشگاه ملی، ووجینگ را به‌منزلۀ برنامۀ درسی اصلی پذیرفت. مهارت در تفسیر و توضیح متون ووجینگ لازمۀ رسیدن به مقامی در دیوان‌سالاری دولتی بود. ووجینگ مشتمل است بر یی جینگ (کتاب تحولات)؛ شوجینگ (کتاب تاریخ)؛ شی جینگ (کتاب شعر)؛ لی جینگ (کتاب شعائر و مناسک) و چون‌چیو (سالنامۀ بهار و خزان).

 

---