وودوارد، رابرت برنز (۱۹۱۷ـ۱۹۷۹)

وودْوارْد، رابِرْت بِرْنْز (۱۹۱۷ـ۱۹۷۹)(Woodward, Robert Burns)

شــیمی‌دان امریـکایی. در زمینۀ سنتز تعداد زیادی از مولکول‌های کمپلکسی، ازجمله کوینین (۱۹۴۴)، کلسترول (۱۹۵۱)، کلروفیل (۱۹۶۰)، و ویــــتامین ب۱۲‌ (۱۹۷۱) کار کرد. جایزۀ نوبل شیمی ۱۹۶۵ به‌سبب تحقیق در زمینۀ سنتز آلی به او اعطا شد. در بوستون زاده شد و در مؤسسۀ فناوری ماساچوست درس خواند. کل دوران خدمتش را در هاروارد گذراند و در ۱۹۵۰، به درجۀ استادی رسید. در ۱۹۴۷، ساختار پنی‌سیلین و دو سال بعد، ساختار استریکنین را به‌دست آورد. در اوایل دهه ۱۹۵۰، سنتز استروئیدها را آغاز کرد. در ۱۹۵۴، آلکالوئید سمی استریکنین و اسید لایزرژیک را سنتز کرد که مادۀ اصلی برای ساخت داروی توهم‌زای اِل‌اِس‌دی است. در ۱۹۵۶، رزرِپین، اولین داروی مسکن، را تهیه کرد. بعدها بار دیگر به بررسی آنتی‌بیوتیک‌ها پرداخت و با همکارانش در ۱۹۶۲ تتراسایکلین، و در ۱۹۶۵ سفالوسپورین سی را تولید کرد. سنتز ویتامین ب۱۲ با همکاری شیمی‌دان‌های سوئیس طی ۱۰ سال صورت گرفت.

 

---