کلودیوس اول
کِلودیوس اول (۱۰پم ـ۵۴م)(Claudius I)
(یا: تیبریوس کلودیوس دِروسوس نرو گرمانیکوس[۱]) برادرزادۀ تیبریوس[۲]، و پسر دِروسوس نرو گرمانیکوس[۳]. گارد امپراتوری[۴] او را در ۴۱م، پس از قتل کالیگولا[۵]، امپراتور کرد. مردی فاضل و مورخ بود. امپراتوری روم در دوران او گسترش بسیار یافت. او، در ۴۳م، در هجوم به بریتانیا شرکت کرد. کلودیوس مردی ضعیفالنفس بود و بهآسانی تحت تأثیر همسران و بردگان آزادشدهاش قرار میگرفت که دبیران اصلی او بهشمار میرفتند. کلودیوس لَنگ بود و لکنت زبان داشت و بههمین علت مورد تمسخر قرار میگرفت. کتابهای تاریخی و شرح حال خود را نوشت ولی هیچکدام باقی نماندند. رابرت گریوز[۶] زندگی او را در کتابهای من کلودیوس[۷] (۱۹۳۴) و خداوندگار کلودیوس[۸] (۱۹۳۴) در قالب رمان بازسازی کردهاست. کلودیوس در رُم آبراه کلودیا (آکوئا کلودیا)[۹] را، که کالیگولا آغاز کردهبود، بهپایان رساند، و لنگرگاه جدیدی در اوستیا[۱۰] ساخت. ویژگی سلطنت او نفوذ سیاسی افزاینده دبیران خصوصیاش بود، که عملکردهای شبهوزیر داشتند، و مدیریت مطلوب دوران سلطنت او شاید مدیون همین به اصطلاح «حرفهایها» باشد. کلودیوس، نخست زیر نفوذ مِسالینا[۱۱]، سومین همسرش قرار داشت که سرانجام او را به جرم فساد اخلاقی اعدام کرد؛ و احتمالاً بهدست چهارمین همسرش آگریپینای کهتر[۱۲]، مادر نرون، ناپسری و جانشین کلودیوس، مسموم شد.