استرالیایی، ادبیات

اُسترالیایی، ادبیات (Australian literature)

ادبیات استرالیایی با نامه‌ها، یادداشت‌ها، و خاطرات نخستین مهاجران و کاوشگران آغاز می‌شود. نخستین شاعر مشهور، چارلز هارپر (۱۸۱۳ـ۱۸۶۸) بود. هنری کِندل (۱۸۴۱ـ۱۸۸۲) و اندرو بارتون (بانجو) پَترسون ازجملۀ کسانی بودند که مصطلحات و وزن زبان روستا را در زبان شعر به‌‌کار گرفتند. برخی از شاعران متأخر عبارت‌اند از کریستوفر برِنن و جودیت رایت، کِنِت اسلِسر، آر دی (رابرت دیوید) فیتز جرالد (۱۹۰۲ـ۱۹۸۷)، اِی دی (اَلِک دِروِنت) هوپ (۱۹۰۷ـ۲۰۰۰)، جیمز مکولی (۱۹۱۷ـ۱۹۷۶)، و داوید مألوف، شاعر و نمایش‌نامه‌نویس. مارکوس کلارک، رالف بولدروود، و هنری هندل ریچاردسون ازجمله نخستین رمان‌نویسان‌اند. آنچه در مضامین ادبیات این عصر چشمگیر است فضای خشن و خشکی است که در آثار نمایش‌نامه‌نویسی مثل رِی لولر و رمان‌های پاتریک وایت حاکم است، که برندۀ جایزۀ نوبل ادبیات شد (۱۹۷۳). تامس کِنیلی نیز برندۀ جایزۀ بوکر ۱۹۸۲ برای کشتی شیندلر شد. شکوفایی دیرهنگام نمایش‌نامه‌های استرالیا به رشد سینمای این کشور در دو دهۀ ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ کمک کرد. فرهنگ بومیان استرالیا، که برای نویسندگان ملی‌گرا در بین جنگ‌ها سرچشمۀ خلاقیت بود، به پیدایش مجموعه‌هایی از ترجمۀ شعر نامکتوب، اسطوره، و داستان انجامید، و سنّت جدید و از نظرِ سیاسی بنیادستیزِ ادبیات بومی استرالیایی در زبان انگلیسی را شکوفا ساخت.

 

---